Gepost door Peter Walthuis op 06 oktober, 2010
XBW Review: Ninety-Nine Nights II
De recensie van Ninety-Nine Nights (N3 ) is inmiddels alweer vier jaar geleden geschreven. De vele duizenden vijanden tegelijkertijd op het scherm lieten toen nog enige indruk achter. Inmiddels zijn we al wat verder en zijn er verschillende soorten spellen langs gekomen waarbij ook grote aantallen vijanden een rol spelen en waarbij de gameplay toch iets beter in orde was dan bij N3. Met alleen duizenden vijanden zal Ninety-Nine Nights II (N3 II) dus geen potten meer breken. De slordigheden van zijn voorganger moeten dus in elk geval verbeterd worden. Heeft N3 II die slordigheden overwonnen? Is het nu meer dan een paard dat maar één kunstje kent?
Nou, het antwoord op die vraag is ja en nee. Duidelijker kan ik het helaas niet maken. Als ik kijk naar mijn recensie van N3 dan zou ik eigenlijk de voor- en nadelen plus een flink stuk van de conclusie gewoon kunnen kopiëren en plakken. Er zijn nog steeds duizenden vijanden om neer te hakken en dat is nog steeds tof om te doen door de machtige speciale aanvallen. Maar er zijn ook nog steeds onzichtbare muren en veel slordigheden. Het savesysteem is weliswaar verbeterd maar toch is het nog steeds niet ideaal. Verder is het verhaal wederom niet van hoogstaand niveau, al is het wel wat beter.
Het verhaal
Een heks heeft de ‘Orb of Darkness’ gestolen. Met deze orb is de Lord of the Night tot leven gewekt. Deze kwaadaardige duivel is alleen nog niet op volle sterkte. Na 99 nachten zal hij vergaan tot stof als hij niet de ‘Orb of Light’ ook in zijn bezit heeft. Gebeurt dit echter dan betekent dat het einde voor de rest van de wereld. Om de orb te verkrijgen voert de Lord een grootschalige oorlog tegen de wereld. Een groot gedeelte heeft hij al veroverd. Er is echter nog weerstand in het land dat de Orb of Light in bezit heeft. Galen is het personage waarmee je het verhaal aanvangt. Hij komt bij de poorten van Orphea waar het gevecht in volle gang is en hieruit ontvouwt het verhaal zich verder.
Gaandeweg speel je nog vier andere personages vrij voor een totaal van vijf. Galen, Sephia, Zazi, Levv en de uit de kluiten gewassen Maggni hebben elk een verhaallijn met persoonlijke motivaties voor de betrokkenheid bij de oorlog. Net als in N3 zijn deze verhaallijnen met elkaar verbonden en lopen ook door elkaar heen. Wil je het verhaal dus echt dus volledig uitdiepen dan zul je met alle personages moeten spelen. Zoals ik al aangaf is het wel wat diepgaander dan in deel één, het zal je niet laten achteroverslaan van verbazing door intrigerende plotwisselingen, maar wat wel gezegd mag worden is dat de personages en hun onderlinge relaties wat interessanter zijn.
Wat nuttige verschillen
De grootste verschillen tussen deel één en twee zijn wel terug te vinden in de manier van spelen. Het blijft net als deel één een hack & slash waarbij je honderden, zo niet duizenden vijanden tegelijkertijd afslacht. In N3 II ligt de nadruk alleen wat meer op de magische aanvallen. Dit keer speel je met de verschillende personages, verschillende vaardigheden vrij. Deze zijn onder te verdelen in actieve vaardigheden (magie) en ondersteunende passieve vaardigheden. Bij die laatste moet je denken aan extra levensenergie, wapens die elementaire effecten toegevoegd krijgen, magie dat meer schade doet of juist minder schade aan jou doet. De actieve vaardigheden zijn de feitelijke magische aanvallen. Bijvoorbeeld vuurballen, elektro en windaanvallen. In deel één zat ook magie, maar het grote verschil is dat in deel twee de tijd bepaald wanneer je weer een magische aanval kan doen en niet de hoeveelheid vijanden die je verslaat en orbs die je daarmee verzamelde. De snelheid waarmee dat gaat verschilt per aanval. Daarbij heb je nu gebruik over vier magische aanvallen, plus een spectaculaire allesvernietigende Orb Attack en Orb Spark aanval.
Welke magie je gebruikt is geheel jouw keuze, soorten magie speel je vrij door ze te vinden of door specifieke vijanden te verslaan. Naast magische aanvallen kan je natuurlijk ook nog met zwaarden, messen en ander wapentuig hoofdjes en lichamen doorklieven. Waar magie juist uitgebreid is ten opzichte van de voorganger is fysiek slaan juist versimpeld. Eerlijk gezegd ben ik er nog niet echt over uit of dit nou een voordeel of nadeel is. Aanvalscombo's zijn namelijk eenvoudiger. Niet langer is het zo dat elk figuur zijn eigen combo's heeft waarvan de hoeveelheid verschillende combo's afhankelijk is van level.
In N3 II heb je een basisaantal combo's die door alle personages te gebruiken zijn. Een tijdje geleden speelde ik de oude N3 weer eens en ik merkte dat de timing van verschillende combo’s niet altijd even natuurlijk was. Deel twee heeft dit probleem eigenlijk niet, combo’s voelen wat natuurlijker aan en zijn veel makkelijker te leren. Dit is zeker een voordeel, nadeel is dan weer dat er op het gebied van combo’s geen verschil zit tussen de personages, dat misschien tot een gevoel van herhaling kan leiden. Dit wordt gecompenseerd door veelvuldig gebruik van magie en hoewel de knoppencombinaties dan wel hetzelfde zijn, zit er ook wel het nodige verschil qua snelheid en speelwijze tussen de personages. Net als in het origineel verdien je ervaringspunten met het slachten van vijanden. Deze ervaringspunten kun je uitgeven aan jouw personage, om zijn of haar wapens, magie of passieve vaardigheden sterker te maken.
Een ander groot verschil is dat je in N3 II geen troepen meer hoeft aan te sturen. Dit heb ik echt geen moment gemist. De kunstmatige intelligentie van jouw troepen was in het eerste deel beroerd en het gros van de tijd waren de troepen toch binnen luttele seconden dood. Verder waren de commando's die je kon geven zeer basaal. Troepen die aan jouw kant staan zijn er nog steeds, maar nu gaan ze gewoon hun eigen gang en wordt je ook niet meer bestraft als ze het loodje leggen, tenzij je ze moet beschermen voor een missie. Helaas zijn ze niet intelligenter geworden. Maar het 'voordeel' is dat het ook voor het gros van de tegenstanders geldt. Vijanden komen massaal op je afrennen om vervolgens massaal in de pan gehakt te worden. Wat specialere vijanden zijn niet zo zeer slimmer, maar doen meer schade, hebben specifieke aanvallen, aanvalspatronen of een combinatie daarvan. Hetzelfde geldt ook voor de eindbazen. Ze doen vooral meer schade en hebben veelal een enorme levensbalk. Enkele uitzondering hierop, gedeeltelijk althans is een eindbaas waarbij er een soort van quicktime event langs komt.
|
- Wederom duizenden vijanden
- Vermakelijke multiplayer
- Meer keuze in vaardigheden
|
- Weer de nodige slordigheden
- Savesyteem is problematisch
- De multiplayer had beter gekund
|
|
Voldoende |
N3 II kent wel wat verbeteringen en helaas ook punten die wederom beter hadden moeten zijn. Het spel speelt wat makkelijker dan zijn voorganger, wat misschien een nadeel kan zijn op de lange duur. De onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn wel interessanter dan in het eerste deel. En ook is de grotere keuze in actieve en passieve vaardigheden een verbetering. Grafisch is het spel er ook wel wat op vooruit gegaan. Het grootste voordeel ten opzichte van N3 is de (beperkte) multiplayeroptie. Duizenden vijanden in de pan hakken was al leuk in deel één, dat is het ook weer in deel twee, zeker met z'n tweeën. Jammer van de EU-restrictie. Aje het origineel leuk vond dan zal je het vervolg ook leuk vinden. Tussen de twee is dit wel de betere. Ondanks dat krijgt N3 II wel dezelfde score, want iets meer verbetering hadden we toch echt wel mogen verwachten. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
