Gepost door Mirik Smit op 29 oktober, 2010
XBW Review: Fable III
Het altijd weer een feestje als de Britse Lionhead studio uitkomt met een nieuwe Fable titel. Je kunt zeggen wat je wilt, maar Fable en het vervolg waren uitzonderlijke en unieke spellen. Het derde deel in de serie moet de logische progressie op de serie worden en laat de speler eindelijk koning of koningin worden. Maar dit gebeurt niet zonder slag of stoot. Neem dan ook vooral een kijkje naar onze review hier onder waarin we een oordeel vellen over het spel.
In Fable III speel je de dochter, of zoon, van jouw respectievelijk held uit Fable II, mits je te minste dat spel gespeeld hebt. Het spel leest je Fable II savegame. Wat voor een karakter je was in Fable II heeft effect op de dialogen die je te horen krijgt in Fable III. Je bent dan ook een verwend nest die samen met een broertje opgroeit. Terwijl je broertje na het sterven van je moeder de troon overneemt, ga jij door met je prins- of prinsesseleven zonder ook maar enige gaven tentoon te stellen. Maar met Albion gaat het niet al te best. Je broer wordt langzaam maar zeker een tiran die kinderarbeid, vervuiling en andere typische tiranische trekjes gaat vertonen. De bevolking wordt dan ook ontevreden en al snel is het aan jou om je te ontpoppen als held en je broer van de troon te ontdoen.
Avontuuuuuur!
Je broer van de troon stoten doe je niet zomaar. Je tracht je doel te voltooien door verschillende facties te benaderen in de spelwereld en ze ervan te overtuigen dat jij de echte de held bent die het verdiend om koning(in) te worden. Je begint je avontuur in een dorpje in de bergen waar men van de honger omkomt. Jij moet het nabijgelegen dorpje van Brightwall ervan overtuigen dat ze hun voedsel moeten delen met de bergbewoners. Om de dorpsbewoners als bergbewoners te overtuigen van je goede bedoelingen moet je klusjes oplossen en beloven dat als jij de troon overwonnen hebt, iets voor ze te doen, zoals bijvoorbeeld hun leesacademie opnieuw gloriedagen inblazen. Dit zul je doen voor een assortiment aan dorpjes, rebellen en ontgruntelde bewoners van Albion, totdat je uiteindelijk de ‘Road to Rule’ doorlopen hebt en op de piek van je krachten zit.
Zoals je weet van de serie zul je kunnen kiezen tussen een vrouwelijk of mannelijk karakter en een assortiment aan opties hebben om je karakter mee aan te passen. De gebruikelijke menustructuur om dit te doen is echter veranderd, niet langer zul je namelijk door op START te drukken bij een scrolmenu terecht komen. In plaats daarvan kom je in een apart speelveldje terecht waar je met je karakter zogenaamde ‘kasten’ inloopt die je wapens, kleding, schatkamer en multiplayer sectie van het menu bevatten. De kaart is te zien als een tafel waar je naar toe kunt lopen om over de spelwereld en gebieden uit te kijken.
In eerste instantie zul je verrast zijn en denken , “Tof!”, maar na een tijdje krijg je door dat het leuke idee niet meer is dan een leuk idee en dat de snelheid van traditionele menu’s in vele instanties wenselijker is. Zo zul je voor het bereiken van de kaart eerst START moeten drukken, naar de kaart moeten lopen en vervolgens weer moeten wachten op de kaart. Het duurt allemaal net iets te lang! Ook voor het veranderen en bekijken van je wapens is het systeem niet meer dan 'leuk'. Wil je zien wat voor wapens je hebt of hoe ze met elkaar vergelijken, dan is dat een bijna onbegonnen werkje, zeker als je veel wapens, kleding of voorwerpen hebt. Dan ben je wel even bezig met het bekijken van deze voorwerpen en het maken van je keuzes. Wel leuk is dat je kleding kunt uitproberen en verven in het ‘menu’, of dat je de cadeaus’ die je krijgt daar kunt uitpakken. Maar wederom, meer dan een leuk idee en noviteit is het eigenlijk niet in onze ogen.
Terugkeer van…bijna alles?
Naast Fable III’s nieuwe menustuctuur zijn ook de expressies die Fable II zo’n belachelijk grappige aangelegenheid maakte terug met een nieuw tintje. Niet langer zul je ten midden van een menigte dorpsbewoners een boer kunnen laten die iedereen intimideert, maar zul je door op A te drukken altijd persoonlijk contact maken met één karakter tegelijk. Een klein voordeel daarvan is dat er nu hilarische animaties te zien zijn die de twee karakters met elkaar doorlopen, zoals de machtig grappige dansexpressie die nooit oud wordt. De nadelen zijn echter talrijk, zoals het feit dat je nu voor dorpelingen queestes moet uitvoeren om ze bevriend te maken en om ze vervolgens verliefd op je te laten worden of als ‘beste vriend’ aangemerkt te worden. Dat moet voor ELKE DORPELING APART gebeuren (behalve als je het in het begin negeert en gewoon wacht to je koning bent en iedereen je automatisch adoreert). Dit is natuurlijk krankzinnig en haalt gelijk veel van het plezier dat wij in Fable II hadden tijdens de interactie met de karakters in de omgeving weg. Nooit meer zal een groep zich om je heen verzamelen om te lachen te gieren en te brullen als je de kippendans doet.
Je hond keert terug met bijna identieke eigenschappen als in Fable II. Hij leert weer vijf verschillende niveau’s van vechten en schatten vinden. Jammer genoeg zal hij verder geen aparte expressies leren. In plaats daarvan zal hij deze in een ‘charisme’ hondenboek ook vijf levens lang moeten leren.
Verder is het managen van je huizen en winkels een stukje makkelijker gemaakt, dit kan namelijk dit maal ook via de kaart, erg handig dus! Het nadeel is dat je huizen in Fable III kwaliteit verliezen en je ze regelmatig moet repareren om geld te blijven ontvangen, wat een hels klusje is. Zelfs door de kaart te gebruiken is dit geen doen omdat er geen ‘repareer alle huizen’ functie is. Dit terwijl je in sommige steden soms tientallen huizen achter elkaar moet repareren door erop te klikken en 'repareer' te selecteren, et cetera.
De queestes zijn als vanouds grappig en uniek, al heeft het spel veel minder grootste queestes en indrukwekkende speelvelden dan Fable II. De meeste missies zijn, mede doordat je veel voor de dorpelingen bezig zult zijn, simpele ‘kun je dit voor mij halen’-missies. Die worden snel oud. Ook is het verschil tussen goed en kwaad bijna tot extremen doorgevoerd of juist compleet verwijderd. Zo kon je in Fable II nog een neutraal karakter blijven door soms wat slechts, soms wat goeds te doen of gewoon geen van beide. In Fable III zijn de morele keuzes of compleet 'goed' (en zijn niet 'slecht' op te lossen, wat je ook doet) of compleet 'slecht'. Maar van deze 'slechte' missies zijn er maar bar weinig! Hoe je ooit echt kwaadaardig moet worden in Fable III is een kunstje op zich.
|
- Heerlijke sfeer!
- Lekkere gameplay
- Verkennen is top
|
- Meer weg dan toegevoegd
- 'Verbeteringen' zijn teleurstellend
- Koning zijn is suffe gimmick
|
|
Goed |
Fable III is zonder twijfeld de slechtste Fable titel die uitgekomen is van Lionhead. Niet omdat het niet leuk is, maar omdat het de sublieme sfeer en spelerervaring van Fable II niet kan overtreffen of nabootsen. Fable III is nog steeds een heerlijk spel om te spelen en kent enkele prachtige omgevingen en leuke queestes. Maar het zijn van een koning is overgewaardeerd en er is meer uitgehaald dan toegevoegd. Wij raden Fable fans aan dit spel zeker te spelen. Je zult je namelijk ongetwijfeld vermaken in de sfeervolle wereld, maar vooral veel klagen zodat het de volgende keer weer een echte topper wordt! |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
