Gepost door Mark Seltenrijch op 17 juli, 2011
XBW Review: F.E.A.R. 3
F.E.A.R. heeft altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad. Het aantal horrorgames was ten tijden van de eerste F.E.A.R. op één hand te tellen en veel beter is het er qua aanbod niet op geworden. Natuurlijk kon ik met games zoals Alan Wake en Dead Space mijn geluk niet op, maar toch voelde ik iets kriebelen in mijn buik toen ik F.E.A.R. 3 op mijn deurmat tegen kwam. Eindelijk. Eindelijk weer eens een first person shooter met horrorelementen waar je haren recht overeind van gaan staan.
Het verhaal van F.E.A.R. 3 is verre van simpel. Je moet de achtergrondinformatie van de vorige games kennen wil je ook maar iets van deze game snappen. Het is ook lastig uit te leggen zonder al te veel van het verhaal weg te geven, maar als ik dan toch een korte uitleg moet geven dan begin ik bij Alma. Alma is namelijk het sleutelfiguur van de F.E.A.R. serie. Dit meisje met ongelofelijke psychische krachten werd misbruikt om speciale legereenheden te creëren. Hoe? Door haar te impregneren met speciale DNA klonen. Point Man en Paxton Fettel werden geboren. De zonen die zij kreeg moesten de perfecte legereenheden worden, inclusief dezelfde psychische krachten als mama. De jaren erna zocht Alma wraak. Wraak om wat haar was aangedaan. Wraak omdat haar zonen werden afgepakt. Een aantal jaar later zou Alma dood gaan, maar haar invloed is nog steeds aanwezig en die invloed voel je. Kippenvel gegarandeerd.
In dit deel speel je met Point Man. Niet alleen een super soldaat, maar ook nog eens de hoofdrolspeler uit de originele F.E.A.R. game. Zijn maniakale broer met psychische krachten, Paxton Fettel, werd je rivaal in het eerste spel en kreeg dan ook een kogel in zijn hoofd gejaagd. Fettel werd door moeder Alma voor een tweede keer tot leven gewekt en gelukkig zal hij je in dit deel een handje helpen. Zijn hulp komt al snel goed van pas. In het begin van het spel vind je jezelf in een benarde positie, gevangen door hetzelfde bedrijf dat Alma al die tijd al vasthield. Fettel zorgt ervoor dat je vrij rond kan lopen en zo kun je meteen laten zien dat je het soldaat zijn niet bent verleerd.
Schiet- of horrorspel?
Ik was nog geen vijftien minuten aan het spelen toen ik voor de eerste keer op start drukte. Ik had een rustpauze nodig. Het niveau van de schietpartijen lag hoog en deze duurde ook veel langer dan ik gewend was van de vorige delen. Vroeger kon je na vier of vijf vijanden per kamer wel weer door, nu moet je er een stuk of tien afknallen voordat je verder kan. Ook door een nieuw coversysteem kreeg ik het gevoel dat de makers de shooterfan niet wilde teleurstellen. De komende levels beaamde dit gevoel. Het levelsysteem in F.E.A.R. 3 is aangepakt. Normaal gesproken werden de levels aan elkaar gebreid met af en toe een tussenfilmpje hier en daar. In deel twee werd dit al minder gedaan, maar in deel drie zal je echt van level naar level schieten en iedere omgeving zal anders zijn. Fans van de vorige delen zullen de kantoorlevels en ondergrondse basissen nog goed herinneren, maar daar hoef je je geen zorgen meer over te maken. Sloppenwijken die je eerder zou verwachten in Call of Duty en buitenwijken zoals je die tegen kwam in Homefront zal je nu ook aandoen. Gelukkig kan ik zeggen dat de horrorervaring er niet minder op is geworden. Het is goed om te zien dat ze het schietgedeelte verbeterd hebben zonder te kort te doen aan het horrorgedeelte van het spel. Er zijn echter nog wel een paar minpuntjes te vinden: de tegenstanders kunnen af en toe ongelofelijk dom zijn en daardoor knullig overkomen. Ook het gooien van granaten hebben ze nog steeds niet onder knie en het schoppen van vijanden werkt al helemaal niet. Beetje jammer.
Alone in the dark
Ken je het gevoel dat iemand je bekijkt? Dat je sneller begint te lopen terwijl je om de paar seconden achter je rug probeert te kijken? Wen er maar aan. F.E.A.R. 3 is nog steeds even spannend als zijn voorgaande delen en mocht je nog nooit een game uit de serie hebben gespeeld, denk er dan niet te licht over. Voordat ik begon, zei ik tegen mezelf: ‘Nee joh, het valt wel mee. Ik ben wel wat gewend toch?’ Maar zelfs met mijn horrorkennis en ervaring op film- en gamegebied zat ik vaak genoeg met kippenvel achter mijn bank verstopt. De sfeer is meteen één van de grootste pluspunten van F.E.A.R. 3. Het spel heeft een unieke sfeer op het gebied van licht en geluid en dit zorgt voor een ijzingwekkende game ervaring. Daardoor zijn het ook niet altijd de schrikeffecten die het engst zijn, en als je dat als maker voor elkaar kan krijgen dan verdien je alleen maar lof. Helaas wil de game qua uiterlijk niet altijd meewerken en is er genoeg schietvermaak op de markt die er grafisch makkelijk overheen gaan. Toch heb ik me er niet vaak aan geërgerd. Hoe zou dat ook kunnen? Ik zat veel te vaak achter mijn bank.
|
- Spannende sfeer
- Schietpartijen zijn gaaf
- Goede online modi
|
- Zonder achtergrondinformatie een lastig verhaal
- Grafisch niet al te best
- Knullige kunstmatige intelligentie
|
|
Uitstekend |
F.E.A.R. 3 is een hele toffe game geworden. De campagne zit vol actie en kan je ook nog is op drie manieren spelen: de normale manier, de met psychische krachten manier of beide coöperatief. Zo verlengt de game haar, normaal gesproken, iets te korte speelduur op een goede manier. De horrorfan zal opgelucht adem kunnen halen, ook in het derde deel van de serie zit het weer snor met de spanning en sfeer. Vooral de lichteffecten en het geluid zijn super. Grafisch is het niet al te best, maar de sfeer maakt het allemaal goed. Online is het spel verfrissend anders dan de gemiddelde first person shooter en dat is maar goed ook. De gamemodes zijn verrassend en goed uitgewerkt, met Fucking Run als slagroom op de taart. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
Op naar deeltje 4!