Gepost door Mark Seltenrijch op 20 augustus, 2011
XBW Review: Call of Juarez: The Cartel
In 2007 kwam de Poolse ontwikkelaar Techland met een western schietspel genaamd Call of Juarez. Het spel brak geen records, maar werd wel gezien als een aardige titel. Ook zijn opvolger ‘Bound in Blood’ kon de critici bekoren. In het derde deel uit de serie gooit de spelmaker het over een hele andere boeg en ruilen we het oude westen in voor de tijd van nu, inclusief drugsbendes, vrouwenhandel en corrupte politie. Is het de juiste keuze geweest van Techland om de serie zo drastisch te veranderen?
Het spel begint vol met actie. Je zit midden in autoachtervolging terwijl je beschoten wordt door onbekende personen. Dit klinkt heel spectaculair en dat zou het ook moeten zijn, maar wat vrijwel vanaf de eerste minuut opvalt zijn de blikken geluiden, dramatische stemacteurs en de tegenvallende graphics. Na de korte introductie verdwijnt dit gevoel niet. Na een slecht gemonteerd tussenfilmpje en lange laadtijden kan je beginnen aan het eerste hoofdstuk, maar stiekem had ik er al geen zin meer in. Natuurlijk moet je een spel wel de kans geven die het verdiend. Misschien zijn de spelkarakters wel erg gaaf om mee te spelen, ontwikkelt het verhaal zich of spelen de omgevingen een grote rol. Laten we beginnen met de karakters, want je krijgt de keuze uit drie personages om mee te spelen. Drie agenten van drie verschillende bureau's vormen een team om een grote drugsorganisatie ten onder te brengen en jij mag kiezen als welke je speelt. Een oude rot, een gelikte Latino of een Halle Berry look-a-like. Ik vertrouw ze nu al niet.
Geheime agenda
De keuze die je maakt zal de verhaallijn niet veel beïnvloeden, maar er zijn kleine veranderingen. Zo heeft ieder personage een zogenaamde geheime agenda. Je zal per telefoon kleine opdrachten ontvangen die je voor extra punten kan uitvoeren. Deze opdrachten variëren van het laten verdwijnen van een zak geld tot het stelen van een speciaal pistool. Je teamgenoten mogen dit absoluut niet zien en mochten ze je toch pakken dan zullen ze je wantrouwen. Slaag je er wel in, dan verdien je punten waardoor je nieuwe wapens vrijspeelt. Het is een aardig concept, maar eigenlijk werkt het niet. De telefoontjes die je krijgt komen op je meest irritante momenten en omdat wegklikken niet kan zit je vaak genoeg in een vuurgevecht met een telefoon in je hand. Daarnaast lopen de computergestuurde karakters vaak genoeg door, waardoor jij makkelijk de speciale items kan oppakken en hebben zij zelf geen geheime agenda. In de coöperatieve modus is dit al wat leuker uitgewerkt.
Coöperatieve modus
De coöperatieve modus geeft drie spelers de kans om tegelijkertijd te knallen en hoewel de game er niet direct beter op zal worden, zou het wel wat voordelen kunnen hebben. In co-op heeft ieder personage een eigen geheime agenda en is het dus oppassen geblazen wat je medespelers aan het doen zijn. Challenges zijn ook nieuw in deze modus. Op verschillende momenten krijg je kleine opdrachten, denk aan het maken van zoveel headshots, en als je ze beter uitvoert dan je medespelers, dan ontvang je extra punten. Maar zoals ik al zei: het zou voordelen kunnen hebben. Ten eerste zal je medespelers moeten vinden. Soms kan het wel tien minuten duren voordat er eindelijk iemand in je lobby komt en dan mag je ook nog wachten op een tweede speler. Ten tweede speelt niet iedereen op deze uitdagende manier wat voor mij de reden was om weer over te stappen naar de singleplayer modus. Met twee serieuze spelers kan het co-op zeer aardig worden.
Campagne
Ik heb al wat informatie gegeven over de karakters en de wijze van spelen, maar over de verhaallijn ben ik nog stil geweest. Zijn er al te veel negatieve punten opgenoemd of kan de campagne het spel nog redden? Nou, ook voor de campagne hoef je dit spel niet mee naar huis te nemen. Het idee klinkt best aardig. Drie verschillende agenten uit drie verschillende bureau's met een groot wantrouwen tegenover elkaar die het opnemen tegen het grootste drugskartel wat Amerika ooit heeft gezien. Dat leuke idee wordt echter om zeep geholpen door lege karakters en humorloze dialogen. Het spel probeert totaal geen band met de karakters te creëren en daardoor valt de campagne als een kaartenhuis in elkaar. Ik bekeek de tussenfilmpjes aandachtig, maar tegen de tijd dat ik weer een wapen in mijn handen had was ik alweer vergeten wat nou precies de bedoeling was. En waarom ook niet? Ik stond met een wapen tegenover een aantal vijanden in aardige omgevingen. Denk aan de buitenwijken van Los Angeles, Sequoia National Park en de woestijn van Mexico. De actie zal de reden zijn waardoor je blijft spelen, ondanks dat ook dit deel niet perfect is uitgewerkt. Zo zijn de controls erg onwennig. Een goed voorbeeld is de concentration mode, wat slow motion activeert. Deze knop zit links op de d-pad en daarom zal je eerst je duim van de linkerstick, de loopknop, af moeten halen voordat je deze aan kan klikken. Het speelt gewoonweg niet lekker.
Jammer, jammer, jammer
Terwijl ik me door het spel probeerde te worstelen kwam ik erachter dat het niet de simpele verandering in setting was, het was ook niet de matige verhaallijn en zelfs niet de overdreven karakters met hun verschrikkelijke dialogen. Mijn grootste ergernis is dat het spel gewoon niet af is. Er zitten zoveel bugs in dat ik ze niet eens kan tellen. Het kwam zelfs voor dat ik hele checkpoints moest herladen omdat er een fout in het spel zat. Soms heeft een auto maar een handjevol kogels nodig om op te blazen en soms gaan ze niet eens kapot al zou je een tank bij je hebben. De stemmen van de karakters lopen niet synchroon met het beeld, net zoals bij de wapens en dan heb ik het nog niet eens over granaten die aan de muur blijven plakken. Dit spel is waarschijnlijk, nou misschien op Kane & Lynch 2 na, de meest gebugde shooter die ik ooit op de xbox 360 heb gespeeld. De spelervaring wordt helemaal om zeep geholpen.
Politieagent en boefje
In de multiplayer van The Cartel speel je als een groep politieagenten of criminelen. Je kan de strijd met elkaar aangaan in verschillende modi. Zo zal je er Team Deathmatch of Missions vinden. In Missions krijg je verschillende opdrachten zoals het stelen van koffers met geld of het beschermen van een rechter. In de multiplayer zit een vriend-systeem waardoor je automatisch gekoppeld wordt aan een andere speler. Deze speler kan je helpen als hij is neergeschoten of een bonus verdienen als jullie bij elkaar blijven. Een leuk idee, maar opnieuw niet goed uitgewerkt. Ik kreeg niet het idee alsof ik er beter op werd en als je gekoppeld wordt met iemand die er niks van bakt dan is het helemaal een ramp. Steeds dezelfde dialogen en honderden flashbangs per potje kunnen de multiplayer nog even dat zetje geven om te zorgen dat je stopt.
Conclusie
Call of Juarez: The Cartel is een grote opsomming van problemen. Ik zou ze allemaal kunnen noemen, maar dan zou ik nog een extra pagina nodig hebben. Zijn er dan geen enkele goede punten aan The Cartel? Ik kan wat redelijke punten aanwijzen. De actie is best aardig, de locaties verschillen genoeg om een frisse wind in het spel te brengen en de maps geven genoeg ruimte om op verschillende manieren je tegenstanders aan te pakken. Daarnaast zit er een coöperatieve modus in wat ik altijd een plus vind. Het geeft aan dat er potentie in dit spel zat, maar waarschijnlijk door een korte ontwikkelingstijd heeft Techland de stijgende lijn in de serie niet kunnen doorvoeren. Het spel zit niet alleen slecht in elkaar, ook het plezier van spelen kon ik niet terug vinden. Voor de volle mep raad ik dit spel ten zeerste af.
|
- Actie is best aardig
- Coöperatieve modus biedt extra's
- Locaties verschillen genoeg om te vernieuwen
|
- Grafisch slecht
- Ongelofelijk veel bugs
- Lege karakters met humorloze dialogen
- Wat is geen nadeel in dit spel?
|
|
Puretroep |
Call of Juarez: The Cartel is een grote opsomming van problemen. Ik zou ze allemaal kunnen noemen, maar dan zou ik nog een extra pagina nodig hebben. Zijn er dan geen enkele goede punten aan The Cartel? Ik kan wat redelijke punten aanwijzen. De actie is best aardig, de locaties verschillen genoeg om een frisse wind in het spel te brengen en de maps geven genoeg ruimte om op verschillende manieren je tegenstanders aan te pakken. Daarnaast zit er een coöperatieve modus in wat ik altijd een plus vind. Het geeft aan dat er potentie in dit spel zat, maar waarschijnlijk door een korte ontwikkelingstijd heeft Techland de stijgende lijn in de serie niet kunnen doorvoeren. Het spel zit niet alleen slecht in elkaar, ook het plezier van spelen kon ik niet terug vinden. Voor de volle mep raad ik dit spel ten zeerste af. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
