Gepost door Kevin Shuttleworth op 20 april, 2012
Klamme handen, een razendsnelle hartslag, een paranoïde gevoel en slapeloze nachten. Vier dingen waar een Silent Hill game spelers vroeger hoogstwaarschijnlijk mee achterliet. Deel 2 en 3 zijn opnieuw uitgebracht in de vorm van de Silent Hill: HD Collection en herinnert ons daarmee aan hoe survival-horror games ooit waren. Maar misschien is het slim om het maar gewoon bij die herinneringen te laten.
Silent Hill 2 en 3 zijn beide van origine PlayStation 2 games die later uitgebracht zijn op de Xbox. Ze zijn voor deze HD Collection overgezet zijn naar Xbox 360 en PlayStation 3. Silent Hill 2 volgt het verhaal van James Sunderland, die op mysterieuze wijze een brief heeft ontvangen van zijn eerder overleden vrouw. De brief leidt hem naar Silent Hill in een zoektocht naar antwoorden. Silent Hill 3 gaat over Heather, die geteisterd wordt door nachtmerries die ook haar naar het doodse stadje leiden. Beide games hebben ook vandaag de dag nog een geweldig verhaal dat weet te boeien tot het eind. Hier en daar worden onderdelen niet goed uitgelegd, maar dit voegt juist toe aan het mysterie van Silent Hill.
Authentiek, maar verouderd
Even een stapje terug: Silent Hill 2 en 3 zijn survival-horror games in hun puurste vorm. Spelers banen zich in beide games in trage pas door de spookachtige straten van Silent Hill en de donkere gangen van de gebouwen erin. Het doel is altijd om dat volgende puzzelstukje voor een raadsel te vinden of een sleutel voor een gesloten deur. Het is echter niet vaak duidelijk waar naar gezocht moet worden, waardoor vooral nieuwe spelers veel tijd besteden aan het doelloos rondspeuren in de hoop iets te vinden waarmee voortgang geboekt kan worden. Het is slim geweest om de gameplay onveranderd te laten, omdat het een authentieke survival-horror ervaring oplevert die vandaag de dag lastig te vinden is. Voor diegenen die moderne survival-horror games prefereren kan het echter frustrerende momenten opleveren.
Ook de besturing kan voor wat frustratie zorgen. Het zit zo in elkaar dat er gelimiteerde controle is over de camera en bewegingsvrijheid miniem is. De speler draait met de linker stick of d-pad het personage, om hem of haar vervolgens vooruit te laten lopen door één knop in te drukken. Dit is altijd omhoog of op de d-pad of linker stick, in wat voor positie de camera zich ook bevindt. Dit kan onnatuurlijke situaties opleveren voor spelers die deze verouderde vorm van besturing niet gewend zijn en levert meer frustratie op tijdens hectische momenten dan gevoel van angst.
Port-stigma
De overzettingen van 2 en 3 hebben helaas geen beste behandeling gekregen. Zo valt gelijk op dat in zowel 2 als 3 de belichting zodanig is aangepast dat het een hoop van de sfeer teniet doet en het oog richt op grafische oneffenheden die de originele versies juist hiermee verborg. Dit valt het meeste op tijdens het zwerven door de straten van Silent Hill in het tweede deel, waar het op meer dan één moment voorkomt dat de rand van de spelwereld zichtbaar is. Ook is de mist, waarvan zo goed gebruik werd gemaakt in het origineel, een stuk minder vol, wat de drukkende sfeer van het lopen door de straten teniet doet.
|
- Pakkende verhalen
- Authentieke survival-horror ervaring…
|
- … die verouderd aanvoelt
- Besturing kan frustreren
- Framerate problemen in SH3
- Veel audiovisuele oneffenheden
|
|
Voldoende |
Silent Hill 2 en 3 zijn geweldige old-school survival-horror games. Dat maakt het des te teleurstellender dat Konami er zo slecht mee is omgegaan. De gemaakte aanpassingen die hoorden te verbeteren, leiden alleen maar af en breken de ervaring keer op keer door audiovisuele oneffenheden uit de doeken te doen. Zonde, want eronder zitten twee spannende games met verhalen die weten te boeien en een setting die oneindig interessant is. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
