Gepost door Casper Egas op 11 juli, 2012
XBW review: Dragon’s Lair
Dragon’s Lair is echt een oudje. Het oorspronkelijke spel verscheen in 1983, al bijna dertig jaar geleden, ruim een jaar voor mijn geboorte. Toch ziet het spel er nog altijd mooi uit en is het niet vergelijkbaar met andere spellen uit die tijd. In 1983 was de Atari 2600 nog erg populair en was de Commodore 64 net uit. Cinematronics besloot de toen nieuwe Laser Disc te gebruiken om een tekenfilm tot spel om te toveren. Een Laser Disc is een soort cd, maar dan ongeveer net zo groot als een lp. Het grote voordeel was dat hier meer dan een uur aan videobeelden op paste. Met de hulp van de ex-Disney-tekenaar Don Bluth maakte men Dragon’s Lair, het spel dat kortgeleden in aangepaste vorm voor 800 Microsoft Points op Xbox Live Arcade verscheen.
Interactieve tekenfilm
Het staat buiten kijf dat Dragon’s Lair een echte klassieker is. Dit vooral vanwege de zeer geslaagde graphics, en niet vanwege de simpele (maar moeilijke) gameplay. Grafisch is het spel dan ook grotendeels gelijk gebleven, al is de videokwaliteit flink verhoogd en beeldvullend gemaakt.
Los van deze cosmetische wijzigingen blijft de mooie tekenstijl uit 1983 prima overeind. Het spel lijkt erg op tekenfilms uit de jaren 80, zoals Dungeons & Dragons of He-Man. Er moet een enorme hoeveelheid animaties getekend zijn om alle mogelijkheden in het spel weer te kunnen geven. Helaas kom je gedurende het spel toch dikwijls gespiegelde beelden tegen, zodat de ontwikkelaars het wat makkelijker hadden en jij wat langer door kan spelen. Iets dat geen overbodige luxe is, aangezien het spel voor een expert binnen 15 minuten uit te spelen is.
Dragon’s Lair is altijd een zeer lastig spel geweest, dat spelers moest overtuigen een lading munten in de arcadekast te gooien. Het spel werkt als volgt: je ziet het hoofdpersonage Dirk the Daring een kasteel binnengaan om de rondborstige Daphne te redden uit de klauwen van de draak. Het lijkt net of je een tekenfilm kijkt, met als verschil dat je op bepaalde onaangekondigde moment een richtingtoets of de A-knop moet indrukken.
Met de richtingtoets bepaal je hoe Dirk beweegt, met de A-knop of hij met zijn zwaard aanvalt. Aan de hand van de beelden, soms geholpen door een knipperend object, moet je op de juiste momenten de toetsen indrukken. Veel marge is er echter niet en ook is de juiste actie soms moeilijk te raden. Je zult Dirk dus veelvuldig gruwelijk zien sterven. Van je fouten kun je echter leren; de aanhouder wint.
Natuurlijk is het niet meer noodzakelijk om steeds nieuwe munten in te werpen om door te spelen, maar nog altijd is het spel voor velen erg frustrerend te noemen. Om de moderne gamer een handje te helpen zijn er nieuwe opties. Zo kun je nu kiezen voor hints, waarbij een geluid speelt zodra je iets moet doen, of waarbij zelfs het gevraagde commando in beeld verschijnt. Dit maakt het spel een stuk makkelijker, al is het nog altijd uitdagend genoeg om leuk te blijven.
In deze versie is het ook mogelijk om te kiezen voor een extra moeilijke modus of om het spel te spelen op een virtuele arcadekast. Toch is het spel na een paar keer doorspelen al snel saai. Je doet simpelweg niet zoveel; het spel is eigenlijk een grote reactietest die altijd ongeveer hetzelfde is. De volgorde van scènes ligt weliswaar niet vast, maar het spel valt te snel in herhaling.
Dare to use Kinect
Dragon’s Lair is nu ook te spelen met behulp van Kinect. In tegenstelling tot veel spellen werkt dit prima. Dirk bestuur je door een kant op te springen of een aantal verschillende simpele bewegingen uit te voeren. Zo moet je bijvoorbeeld met je arm zwaaien om te slaan, moet je op je plaats marcheren op te sprinten en moet je een arm opsteken om een touw vast te pakken.
Alle handelingen werden bij mij vrijwel consequent juist herkend. Het spel wordt hierdoor een stuk actiever en afwisselender. Toch zijn er nog altijd problemen. In sommige situaties is het bijvoorbeeld de bedoeling om vier maal achtereen naar rechts te springen. Als ik viermaal naar rechts spring dan spring ik de deur uit en naar beneden van mijn balkon, dus is het handig om tussentijds snel weer naar links te bewegen. Zo spring je soms wel erg vlot heen en weer, waardoor Dirk nogal eens dood zal gaan.
Als afwisseling is de Kinect-optie prima. Het is vooral slim dat er andere spelopties zijn wanneer je speelt met een controller. Zo kun je kiezen om alleen puntenaftrek te krijgen als je fouten maakt en dus nooit zal sterven, of kun je kiezen om in elke scène een foutje te mogen maken zonder gelijk dood te gaan. Het is ook mogelijk om de normale moeilijkheidsgraad te handhaven, al is dit nog moeilijker dan het met de controller al was. Met Kinect is er ook nog een mogelijkheid om coöperatief te spelen, al heb ik deze optie helaas niet kunnen testen.
Conclusie
Dragon’s Lair is een gouden oude. Kan een spel dat bijna dertig jaar oud is, nog altijd mooi zijn? Ja, het kan. Het probleem is echter dat het spel vroeger al geen hoge ogen gooide als het gaat om de gameplay. Nu is dat niet anders, ook al heeft de ontwikkelaar zijn best gedaan om het spel toegankelijker te maken. De extra hulpmiddelen maken het spel minder frustrerend en de goed werkende Kinect-speelwijze voegt echt wat toe. Toch is het spel nauwelijks 800 Microsoft Points waard. Dragon’s Lair valt snel in herhaling en menig speler zal het spel na enkele uren links laten liggen.
|
- Ziet er nog altijd mooi uit
- Werkt goed met Kinect
- Hulpmiddelen toegevoegd
|
|
|
Voldoende |
Mooi is deze goude oude zeker. Het probleem is echter dat het spel vroeger al geen hoge ogen gooide als het gaat om de gameplay. Nu is dat niet anders, ondanks pogingen om het spel toegankelijker te maken. De extra hulpmiddelen maken het spel minder frustrerend en de goed werkende Kinect-speelwijze voegt echt wat toe. Toch is het spel nauwelijks 800 Microsoft Points waard. Dragon’s Lair valt snel in herhaling en menig speler zal het spel na enkele uren links laten liggen. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
