Gepost door Gerben van Veldhuijsen op 03 februari, 2004
Medal of Honor maakte zijn debuut op Sony’s Playstation en was eigenlijk al direct een klapper met veel actie, geweld en een eigen Medal of Honor-sfeer op de U-boot of tussen besneeuwde raketbasissen in Scandinavië. Niet veel later kwam ook Medal of Honor: Underground, maar het derde deel in de oorlogsserie kwam pas op de volgende generatie consoles. Medal of Honor: Frontline stelde je wederom in staat om de slagen op Europese bodem na te spelen. Met het nieuwste deel, Rising Sun, maakt Electronic Arts de overstap naar Azië. Dit keer strijd je dan ook niet tegen de Duitsers, maar tegen vijandige Japanners.
Medal of Honor: Rising Sun
De aanval op Pearl Harbour was een enorm keerpunt in de verhoudingen van de Tweede Wereldoorlog, want vanaf dat moment werd het werkelijk een Wereldoorlog. Niet meer alleen werd er in Europa gevochten tussen Duitse en Geallieerde troepen, nu namelijk ook in Azië. Japan startte de aanval op de VS en zij reageerden met een aanval over heel Zuidoost Azië.
In Medal of Honor: Rising Sun stap je in de voeten van Joseph (Joe) Griffin die door de Verenigde Staten is uitgezonden naar de Pacific om de Japanners te bestrijden. Joe’s broer Donny is verwikkeld in dezelfde oorlog en zo nu en dan kruisen de wegen van de twee broers elkaar. Wanneer duidelijk wordt dat je broer Danny in gevaar is probeer je het afwikkelen van belangrijke missies te combineren met het vinden van hem. Het aparte is dat Medal of Honor: Rising Sun eigenlijk een eerste deel van een kleine interne serie is. In dit eerste deel speel je dus de rol van Joe, maar in het tweede deel dat in de loop van dit jaar zal verschijnen kruip je in de huid van Donny.
Waar je in Frontline getrakteerd werd op een imposante reconstructie van de Geallieerde landing op Normandië maak je nu de aanval op Pearl Harbour mee. Als soldaat lig je gelegen in de romp van het schip, als je laagvliegende vliegtuigen over hoort komen. Je hoort van alles, alles door elkaar. Het enige wat boven al het geweld uitklinkt is het alarm van een aanval, het is tijd om ten strijde te trekken. In een eerste kennismaking met de game, die overigens veel op die van Halo lijkt, vind je jouw weg door het beschoten schip op zoek naar het dek. Je ziet de geelgekleurde lucht al en voor je het weet krijg je een geweer in je schoot geworpen. Maar dan kijk je omhoog en richting de horizon en zie je niets anders dan Japanse vliegtuigen die af en aan vliegen en de Amerikaanse vloot bestoken. Dan helpt een simpel geweer natuurlijk niks. Tenminste, dat zou je denken. In werkelijkheid kun je namelijk een behoorlijk aantal kamikazepiloten uit de lucht schieten voordat ze gevaarlijk worden.
Vervolgens zal je plaats nemen in een boot en wordt de ravage pas echt duidelijk, de Amerikanen zijn vanuit het niets getroffen door een superaanval. Een aanval die de wereld zich nog lang zal herinneren. Vanaf de boot schiet je nog zoveel mogelijk vliegtuigen naar de verdoemenis en ontwijk je zinkende schepen. Ondertussen worden de reacties op deze brute aanval al voorbereid en jij krijgt daar een kleine doch belangrijke rol in. Gedurende het spel moet je namelijk op verschillende plekken in het Verre Oosten ten strijde trekken en doelen nastreven. Objectives als het vernietigen van een munitiedepot komen zoals altijd weer voor, maar de hevig veranderde omgevingen zorgen daadwerkelijk voor een nieuwe ervaring tijdens het spelen.
Het klinkt allemaal hartstikke tof en spannend en in essentie is dat het ook wel, maar Medal of Honor: Rising Sun zit nog altijd vol met onvolkomenheden. Waar men bij het introductielevel een voorbeeld heeft genomen aan het scenario van Halo: Combat Evolved had EA dat ook moeten doen bij de besturing. In Medal of Honor speel je met mensen, dat is zo en niet alles moet dan automatisch voor je geregeld worden, maar de precisie is alles behalve intuďtief bij Rising Sun en de rotatiesnelheid van je mannetje is dramatisch. Ga naar het dichtstbijzijnde bejaardenhuis en merk op dat omaatjes hun rollator nog sneller draaien dan een Medal of Honor soldaat zijn lichaam. Tijdens het schieten schiet je ook vaker dan je lief is je doel voorbij. Of dat nou ligt aan het schieten zelf, of aan diegene die de kogel verwacht is niet helemaal duidelijk. Wat wel met zekerheid te stellen is, is dat het met de AI van de Japanse soldaten bijzonder triest gesteld is.
Hoe vaak is het me niet overkomen dat ik tegen een standbeeld aan leek te schieten? Dat ik de Japanner al drie maal dodelijk in het hoofd had getroffen en hij nog steeds geen kick gaf. En nee, er zaten geen “blaadjes” tussen… En hoe vaak heb ik meegemaakt dat vijanden je gewoon niet aan zien komen? Dat ze in jouw richting kijken, maar pas op het allerlaatste moment reageren. En dan de hansworsten in de schuttersputjes. In de helft van de gevallen kun je al aan de schaduwplekken zien waar je nieuwe beste vriend zich schuilhoudt en je kunt op de centimeter nauwkeurig uitmeten wanneer hij eruit komt. Of je schiet hem alvast door zijn kop voordat hij de kans daartoe krijgt, want van schuilen hebben ze in Japan kennelijk geen kaas gegeten.
|
- De sfeer van Medal of Honor
- Verscheidenheid in omgevingen
|
- Slechte AI
- Vrij korte speelduur
- Zwakke graphics
|
|
|
Medal of Honor: Rising Sun wordt met veel bombarie aan de man gebracht, maar stelt als game in de serie bar teleur. Het is zelfs een achteruitgang, met een hoop minpunten. |
|
1 lezer review voor deze titel
|
Hebben ze soms met opzet geprobeerd de MOH franchise tackelen? 
Gerben is te lief
