Gepost door Jordi Bauw op 01 maart, 2004
De besturing in Sonic Heroes is herkenbaar voor alle Sonic spelers. Met de rechterstick stuur je, en met de A knop spring je en met X val je aan. De overige knoppen dienen om van karakters te wisselen en de witte knop dient om een, niet indrukwekkende, team aanval uit te voeren, waarbij je meestal een aantal vijanden tegelijk kunt uitschakelen. Een feit dat je al snel moet constateren, is dat de Xbox controller niet werkt met dit specifieke spel. De karakters zijn veel te gevoelig voor ook maar de kleinste verandering van richting en je zult hierdoor talloze keren in de diepte vallen. Vooral gebieden waar het belangrijk is dat je recht blijft gaan zijn soms een absolute hel. De Gamecube controller is veel beter geschikt voor dit soort dingen, door de inkepingen waar de stick in kan rusten. Waar in Sonic Adventures maar enkele levels zo gebouwd waren dat je eraf kon vallen, heeft Sonic Team dit keer gekozen om 90% van de levels zo te maken, wat erg irritant is. Wat ik hiermee bedoel zijn levels waar je eigenlijk van platform naar platform beweegt en steeds kleine groepjes vijanden tegenkomt op een relatief klein zwevend oppervlak. Op zich is dit geen probleem, ware het niet de besturing van Sonic Heroes ervoor zorgt dat je nauwelijks zelf controle hebt over wat je doet. Zo heeft Knuckles bijvoorbeeld een aanval waarbij hij met een combinatie van slagen ver naar voren gaat. Iedereen kan dan logischerwijs verzinnen dat als je een klein oppervlak hebt waar een vijand een stukje van de rand staat, je geen aanval kunt doen waarbij je zelf te ver naar voren gaat. Helaas is dit Knuckles zijn enige snelle aanval, en je zult dan ook altijd op moeten letten dat je net niet van het platform afvalt. Sonic is soms helemaal een hopeloos geval. Zijn ‘Homing Attack’ zorgt er normaliter voor dat je automatisch een vijand aanvalt. Echter werkt dit niet altijd en gebeurd het regelmatig dat je gewoon het platform af ‘Homed’.
Je kunt je nu misschien voorstellen dat Sonic Heroes niet precies gemakkelijk of leuk is om te spelen. Het spel wordt de hele tijd onderbroken door het wisselen van karakters, en de soms slordige camera in combinatie met de overgevoelige besturing zorgt ervoor dat je maar al te vaak fouten maakt. Dat dit spel bedoeld is voor kinderen vanaf drie jaar en ouder, kan ik dan ook niet begrijpen. Ikzelf wilde al niet eens meer verder spelen met de andere teams en moest erg veel moeite doen om uiteindelijk het spel toch uit te spelen met Sonic’s eigen team. Het spel is simpelweg niet meer gebaseerd op de leuke snelle gameplay van vroeger, maar getransformeerd in een soort trage platformer met hier en daar wat snelle stukken die daarna weer snel worden afgebroken. Dat ik niet met de andere teams wilde spelen ligt niet helemaal alleen aan de gameplay. Ook het feit dat alle teams feitelijk hetzelfde zijn, met minder interessante karakters, speelt een rol. Helaas is er gewoon weinig aan om met een grote kat en een konijn met grote oren te spelen als je eigenlijk wilt spelen met de held Sonic zelf.
Heb je het geduld wel om het spel geheel uit te spelen dan ben je nog wel even bezig. Er zijn namelijk per level allerlei extra opdrachten te volbrengen, en ‘Emeralds’ te vinden. Deze edelstenen geven je extra multiplayer opties of nieuwe liedjes om te beluisteren. Als je een echte Sonic die-hard bent die persé alles wil halen, dan kan het spel waarschijnlijk wel leuker worden. Aangezien je na 600 keer dood te zijn gegaan wel in je hoofd hebt hoe je precies moet lopen en wat je precies moet doen. Als je de route eenmaal uit je hoofd kent wordt logischerwijs alles makkelijker, maar zul je soms nog steeds onverwacht van platformen afvallen. Het behalen van alle extra's is echt een heel zwaar karwei, en zal de doorzetters zeker tientallen uren kosten. Dan kun je echter wel met zijn tweeën plezier beleven in de diverse race en ‘battle’ modi waarin het de bedoeling tegen elkaar te racen of de vijand zo snel mogelijk van een platform te gooien.
Sega’s Sonic Team is een hele andere weg ingeslagen met Sonic Heroes. Ze wilden weer terugkeren naar de oude Sonic gameplay, maar dit lukt voor mijn gevoel absoluut niet. Het spel duurt dan wel lang en je kunt inderdaad ook wel wat leuke dingen ontgrendelen, maar dat valt echter allemaal in het niets bij de bovengenoemde nadelen. Ook grafisch hoef je weinig spektakel te verwachten. Er is duidelijk een opgepoetste Sonic Adventure engine gebruikt, en volgens mij kon de oude Dreamcast deze graphics ook nog wel op ’t scherm toveren. Op de stemmen na is het geluid redelijk in orde. De muziek is weer opzwepend en het spel bevat aardig wat deuntjes die wel even in je hoofd blijven hangen. Ook gezegd moet worden, dat een enkel level heeft mij toch wel heeft kunnen bekoren. Pure snelheid speelde in deze levels de hoofdrol en Sonic doet de ene stoere beweging na de andere, althans, totdat je weer moet wisselen van karakter natuurlijk.
Concluderend is Sonic Heroes voor mij een grote teleurstelling. De gameplay is slecht, de besturing is overgevoelig en het spel is botweg niet interessant genoeg. Sonic is cool, maar de gameplay neemt het hele principe van zijn snelheid weg, en wordt je uiteindelijk alleen maar afgeremd door de twee andere karakters. Waarom heeft Sega voor deze manier van spelen gekozen? Tja, wie weet. Hadden ze maar een Sonic Adventures 3 gemaakt zonder al die overbodige karakters, maar in enorme levels vol snelheid en actie. Sonic fans kunnen het spel aanschaffen en met klein vermaak doorlopen, maar voor twijfelaars zijn er betere spellen te krijgen dan Sonic Heroes. Denk bijvoorbeeld aan Metal Arms, Voodoo Vince of zelfs Finding Nemo.
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
. Je gaat zo razendsnel door de levels dat het er gewoon goed uitziet. Gameplay vind ik zelf ook goed... *Niet mee eens dus. 
