Gepost door Mirik Smit op 11 maart, 2004
Deus Ex: Invisible War review
Menig rollenspelfanaat heeft uren achter Deus Ex gezeten, het eerste deel de indrukwekkende geopolitieke saga ontworpen door Warren Spector. Deze heer is niet zomaar iemand in de gameswereld. De man is inmiddels verantwoordelijk voor enkele van de meest invloedrijke en inventieve spellen ooit gemaakt. Zo heeft hij System Shock op zijn naam staan, een spannende titel van enkele jaren terug en natuurlijk Deus Ex, het spel wat hem beroemd maakte. Dit spel was al snel een nieuw lieverdje van de gamepers en won menig ‘Game of the Year’ prijzen. Inmiddels is het vervolg op dit pareltje van dramatisch vernuft voor onze Xbox te krijgen. Kan deze tweede Deus Ex titel tippen aan de eerste? We zullen het zien in de onderstaande review.
 Het achtergrondverhaal
Deus Ex: Invisible War pakt het verhaal van de vorige titel op 20 jaar na dato. De wereld is inmiddels ondergedompeld geweest in een primitief bestaan zonder telecommunicatie, maar krabbelt er inmiddels weer behoorlijk bovenop. J.C. Denton, de man die de ‘Instorting’ van de wereld op zijn geweten heeft en de hoofdrolspeler in de eerste Deus Ex titel was, is nooit meer gezien en hij en zijn broer zijn dan ook volgens de algemene tendens gestorven in de ‘Instorting’ van de wereld. Inmiddels heeft de wereld alles behalve stil gezeten en onderzoek dat begonnen is door verschillende bedrijven bekend uit de eerste titel is opgepakt door nieuwe bedrijven die hopen hun eigen doelen te bereiken met hun technologie. Plotseling wordt de wereld geschokt als de stad Chicago in een terroristische aanval compleet vernietigd wordt in een poging een Tarsus academie van de aarde te vagen. De mensen in de academie kunnen op tijd vluchten, maar vele mensen sterven als de hele stad tot stof gereduceerd wordt door een nano-bom die letterlijk alles afbreekt waar het mee in aanraking komt.
Jij bent een student in de Tarus academie met de naam Alex D. Je krijgt de keuze om als man of vrouw te spelen deze keer en begint je spel na de evacuatie in je eigen kamer op de Tarsus academie Seattle. Al snel kom je er achter dat een religieuze en militaristische groepering pal tegenover elkaar staan in een conflict, en dat mensen geassocieerd met Tarus midden in het conflict belanden. Al snel keer je meer over de doelen van deze groeperingen, en kom je in aanraking met enkele kleinere groeperingen of minifacties binnen in de al bestaande groepen. Bijzonder gecompliceerd. In de loop van het spel krijg je opdrachten van de verschillende leiders van deze groeperingen, maar kun je zelf kiezen welke groep je aanhangt. Tijdens je avontuur onthul je meer over de ware motivaties achter deze groeperingen, je eigen achtergrond en jouw uiteindelijke nut. Als klapper op de vuurpijl leer je meer over het lot van de gebroeders Denton…
Spannend!
Zoals je leest is het een en al spanningen Invisible War, en wordt je wederom met je hoofd in het diepe gegooid. Iedereen in de wereld van Deus Ex heeft zijn eigen agenda, en jij kunt ze helpen, dwarsbomen of misbruiken voor je eigen doelen, althans, dat mag je maar hopen. We zullen niets verder verklappen over het verhaal, want het ingewikkelde en vaak intrigerende verhaal met meerdere plotwisten moet je zelf ervaren om het te kunnen waarderen. Dat is ook gelijk het mooie aan Deus Ex, voor een groot gedeelte van het spel zul je je eigen verhaal creëren. Je bent namelijk niet verplicht iedereen te plezieren, je kunt zelf kiezen welke partijen je het meeste liggen. Mocht je echter afknappen op een groepering dan belet niets je om hun opdrachten niet uit te voeren en een van de andere partijen te helpen. Kom je dichter bij het einde van het spel, dan moet je een duidelijkere keuze gaan maken, wie vertrouw je, en wie niet?
Zoals je misschien bewust bent, is Deus Ex absoluut geen snelle shooter zoals Halo. Het spel is het best te vergelijken met een role-playing game als Morrowind, maar dan in een futuristische setting met iets minder diep uitgewerkte karaktercreatie. Het blijft echter op vrijwel alle vlakken een RPG (role-playing game) en speelt daarom een stuk langzamer dan normale eerste persoon titels.
De speler is een student geweest op de Tarsus academie, en is daarom chirurgisch en cybernetisch aangepast om te werken met ‘Biomods’, die de speler kunnen voorzien van extra kracht, snelheid of speciale eigenschappen zoals onzichtbaar worden, of regeneratie. Op deze wijze kan je in de loop van het spel je speler aanpassen aan je eigen speelstijl. Als je van vechten houdt, dan zorg je er voor dat je speler sterk is, en een goede verdediging bezit, maar houd je van het nodige sluipwerk, dan zorg je er voor dat je speler kan sluipen als de beste, en het liefst compleet onzichtbaar is. Niet alles is mogelijk en uiteindelijk moet je in vijf verschillende disciplines, die overeenkomen met een gedeelte van je lichaam, een keuze maken tussen drie eigenschappen. Mooi is wel, dat je op een lichaamsdeel andere Biomod kunt instaleren als de oude eigenschap je niet bevalt. Deze vervalt dan samen met de daarvoor gebruikte Biomods en dan kun je gebruik maken van je nieuwe keuze. Naast ‘legale’ Biomods zijn er ook Biomods op de zwarte markt te krijgen, die illegale functionaliteit kunnen activeren, althans, eigenlijk maar één per lichaamsdeel, mocht je hier voor kiezen. Een voorbeeld hiervan is de ‘Neural Input’ modificatie, die het mogelijk maakt computerterminals en beveiligingscomputers te hacken.
Voor de mensen die zich het modificatie systeem uit de eerste titel herinneren en hier zo weg van waren is er een beetje treurig nieuws. Het nieuwe Biomod systeem is een stuk minder uitgebreid dan in het eerste deel, en de keuze zijn behoorlijk gelimiteerd. Positieve kant is dat het een stuk simpeler te begrijpen is voor spelers die op zoek zijn naar een iets mindere ervaring als in het eerste deel. Voor de harde kern is het echter een beetje een teleurstelling, en een beetje meer diepgang in het ‘Biomod’ systeem was welkom geweest. Overigens geld deze tendens voor het algemene spel. Vrijwel alles is een klein beetje simpeler geworden, om de ‘gewone’ speler meer kans te geven van het spel te genieten. Hoewel dat leuk is voor de gewone gamer, en voor Eidos, die uiteraard met dollartekens in hun eigen ogen naar de extra verkopen kijkt, moeten we toch even kwijt dat het naar beneden schalen van de diepgang misschien niet de beste zet was. Liever hadden wij een optie gezien, waarin het mogelijk werd het spel te spelen op de ‘geavanceerde manier’ zoals in eerste Deus Ex, of op de ‘standaard’ manier voor de speler die zich niet kan vinden in het extra pruttelen aan je karakter. Wie weet is dat een goed idee voor Deus Ex 3, die overigens ongetwijfeld zal volgen.
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
heb de demo sinds gisteren en misschien ga ik dit spel nog wel halen. Vind al die conspiracy en sfeer wel tof