Gepost door Mirik Smit op 14 december, 2004
Ghost Recon 2 review
We zitten allemaal nog een beetje bij te komen van Halo 2, maar de spellenindustrie gaat gewoon door. Zo ook Ubisoft, met het uitgeven van de tweede Ghost Recon titel. Red Storm heeft ditmaal alles uit de kast getrokken om het spel zo mooi, maar toch ook zo vertrouwd mogelijk aan te laten voelen. Uiteraard zijn wij grondig met de titel aan de slag geweest en hebben hier onder alles voor je op een rijtje gezet. Is Ghost Recon 2 een titel die je niet moet missen, of kun je hem maar beter laten liggen?
De nieuwe Ghost Recon titel van Ubisoft is qua uiterlijk bijna onherkenbaar veranderd. De jongens bij de uitgever begrepen heel erg goed dat de verouderde grafische engine die gebruikt werd voor Ghost Recon 1 en Ghost Recon: Island Thunder niet langer kon en daarom is er een volledig nieuwe engine geschreven die behoorlijk indrukwekkend is. Maar hoewel dit misschien wel de meest opvallende verandering is, is het niet precies de belangrijkste.
Zoals velen van jullie ongetwijfeld weten was Ghost Recon een tactische shooter in de stijl van Rainbow Six. Het grote verschil is dat Ghost Recon draait om de ‘Ghost’, in plaats van het Rainbow team en dat Ghost Recon zich vooral afspeelt in grote buitengebieden, waar het Rainbow team zich concentreert op stedelijke en binnenlocaties. Welke je persoonlijk ook prefereert, gelukkig hebben we beide spellen op onze Xbox. Deze reviewer (Mirik) is momenteel minder gecharmeerd van de kant die de Rainbow Six serie opgegaan is en heeft deze tactische shooter dan ook met open armen ontvangen. Terecht, want hoewel enkele veranderingen in Ghost Recon 2 niet te snappen zijn, zijn de meeste veranderingen bijzonder positief.
Tijd voor verandering
In Ghost Recon 2 speel jij Kapitein Scott Mitchell, wederom een verandering in vergelijking met het eerste deel. Hierin kon je zelf je karakter kiezen aan de hand van een aantal te ontgrendelen soldaten. Niet langer, misschien jammer, maar ditmaal speel je een enkele persoon in het verhaal dat zich ontvouwt. Het verhaal draait, net als elke gezonde Tom Clancy titel om landen die mogelijk een gevaar zijn voor de wereldvrede. Ditmaal is Noord-Korea aan de beurt. In dit land, het jaar is inmiddels 2011, is een zware hongersnood. Alle hulpverlening die het land binnenkomt wordt door een kwaadaardige generaal misbruikt om een sterk leger te vormen. Als het land wederom in een put valt, stapt de generaal op om het land te leiden. Helaas voor de generaal worden de wapenleveranciers in Beijing gesnapt door de nieuwe regering van het land en krijgt hij geen wapens meer binnen. Hij maakt daar commotie over en stapt in het geheim naar de Russen, die wel interesse hebben om de generaal te ondersteunen. Wanneer het land wederom geraakt wordt door een vernietigende hongersnood heeft de generaal bijna het complete Noord-Koreaanse leger onder zijn controle. Hij geeft China de schuld voor de ramp en verwijt hun dat ze van het pad geraakt zijn. De generaal valt daarop China binnen in de hoop wat land te pakken te krijgen. Iedereen weet inmiddels van het illustere verbond met de Russen. China stuurt zijn leger om de generaal tegen te houden, maar durft geen open conflict aan te gaan omdat Rusland bezit over nucleaire wapens. De hulp van internationale troepen wordt ingeroepen, officieel om de grens tussen Noord-Korea en China te waarborgen, maar hun geheime missie is het vinden en uitschakelen van de generaal, samen met het lamleggen van zijn leger.
Normaliter weergegeven door tussenfilmpjes, deze keer wordt het verhaal verteld in een televisieshow waar de ‘Ghosts’ hun verhaal kunnen houden. Voor elke missie geven de soldaten een kort commentaar op de missie. Leuk? Je zult er niet dubbel om liggen, maar het is in ieder geval origineel. Maar zoals bij elke Tom Clancy titel, het verhaal is behoorlijk ondergeschikt aan de actie. Eigenlijk zit je niet ‘midden’ in het verhaal, maar speel je gewoon door vijftien missies die wat ons betreft ook compleet niet gerelateerd hadden kunnen zijn. In een spel zoals Splinter Cell is het dan ook een stuk belangrijker. In een titel als Ghost Recon eigenlijk niet zo heel erg. Je hebt niet te maken met persoonlijk drama en karakters die je in het gezicht kijkt, maar met lukrake actie. Zelfs in het laatste leven mis je elk gevoel van betrokkenheid met het verhaal, toch een punt om misschien de volgende keer aan te werken.
Qua gameplay is Ghost Recon 2 verbazingwekkend gelijk gebleven aan zijn voorganger. De grafische vooruitgang, die zich vooral manifesteert in het detail dan de levels rijk zijn, zorgt er voor dat vijanden vaak minder snel te zien zijn als in Ghost Recon 1. Ze vallen vaak weg tegen de achtergrond, of staan achter een hoopje gras of een bosje. Realistisch is het misschien wel, maar het nadeel is dat deze vijanden zelf geen last hebben van de nieuwe visuele obstructies. In zijn geheel is er verder weinig veranderd aan de directe gameplay. Zo heb je nog steeds de bekende cursor en ontbreekt het wapenmodel in de eerste persoons speelmodus.
|
- Prachtige graphics en animaties
- Goede klassieke Ghost Recon gameplay
- Online coöperatieve speelmodi zijn perfect!
|
- Wapengeluiden konden beter
- Vijanden zijn zo dom als een stuk plastic
|
|
Geweldig |
Ghost Recon 2 is een hemel voor de fans van de tactische shooter. Niet alleen de single-player is heerlijk, maar vooral de Xbox Live coöperatieve speelmodi zijn te gaaf voor woorden. Paar kleine minpuntjes, maar daarvoor moet je het spel absoluut niet laten liggen! In huis halen die hap! |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
. ik heb em nog niet, mss met Kerst. Goeie review trouwens. 
GrAtIs!! 
geen idee...
?!