Gepost door Mirik Smit op 30 maart, 2005
Splinter Cell: Chaos Theory review
Ons werk is prachtig, werkelijk waar. Niet altijd, maar op momenten zoals deze, prachtig. We krijgen de kans spellen eerder uit te proberen dan wie dan ook, uiteraard om jullie te rapporteren hoe de ontwikkeling van het spel vergaat. Moet je je voorstellen hoe wij ons voelde toen wij voor het eerst Splinter Cell: Chaos Theory konden spelen? Als grote fans van de originele Splinter Cell en Splinter Cell: Pandora Tomorrow, waren we een beetje bang dat de serie iets van zijn magie kwijt was geraakt. Niets is echter minder waar, zoals we je hier onder in de review van Splinter Cell: Chaos Theory uit zullen leggen. Lees verder en stap wederom in de wondere, prachtige, levensechte wereld van Sam Fisher.
Splinter Cell: Chaos Theory is het derde deel in de Splinter Cell serie, dit maal, in tegenstelling tot Splinter Cell: Pandora Tomorrow, ontwikkelt door het team achter de originele Splinter Cell titel. Al een dikke twee jaren werkten de jongens bij Ubisoft Montréal aan dit kunststukje en dat is te zien. Voor het eerst in de Splinter Cell serie voelde ik me als Sam Fisher integraal onderdeel van het verhaal. Of het nou komt doordat het verhaal simpelweg interessanter is, misschien iets simpeler waardoor het makkelijker te volgen is, of dat het simpelweg op een andere manier gebracht wordt. Het is het beste verhaal in de Tom Clancy serie van games tot nu toe en zou in een Hollywood film niet misstaan.
Een waardig verhaal
In Splinter Cell: Chaos Theory draait alles om de informatieoorlog. De nieuwe manier van oorlogsvoeren die minstens zo gevaarlijk is als de conventionele manier en volledig plaats vind via elektronica en computers. Het begint allemaal als Japan een ‘Information Self Defence Force’ opricht, om zichzelf te wapenen tegen dit soort elektronische aanvallen. Hoewel dit op zichzelf niet gek is, kan de Defence Force ook gezien worden als een groep die juist aanvallen zal gaan uitvoeren. Het is volgens bepaalde partijen dan ook tegen de internationale wetten om een dergelijke specialisatie te bezitten. China en Noord-Korea voelen zich bedreigd en verzetten zich heftig tegen deze ontwikkelingen. Ze blokkeren de Japanse handelsroutes met desastreuze gevolgen en Japan schakelt de hulp in van Amerika, door middel van artikel 9 in het naoorlogse hulpverdrag aan te spreken. Voordat het eenmaal zo ver is vind er een informatieaanval plaats op Japan die de totale Japanse economie in een chaos gooit.
Bewijs stapelt zich op dat het neersabelen van de Japanse economie een opzettelijke actie is geweest door middel van subtiele elektronische oorlogsvoering. Amerika stuurt zijn USS Clarence E. Walsh, een oorlogsschip dat zich gespecialiseerd in elektronische oorlogsvoering en verdediging, op de broeihaard af om onderzoek te plegen. Ondertussen komt de geheime ‘Third Echelon’ organisatie waarvoor Sam Fisher werkzaam is achter een obscuur en klein incident dat grote gevolgen kan hebben voor de gehele wereld. Uiteraard wordt jij, als Sam Fisher, op onderzoek gestuurd om deze nieuwe dreiging te onderzoeken en te neutraliseren. Kun jij de geheime ‘Chaos Code’ uit de handen houden van de nog verborgen kwaadaardige partij? Wat gaat Sam doen als de bewijzen een oude bekende in kwaad daglicht stellen…
Zoals je merkt is het verhaal een stuk persoonlijker, Sam Fisher staat de grootste verassing van zijn leven te wachten en hij heeft een aantal moeilijke keuzes te maken. Het hele spel heeft meer leven gekregen door het uitstekende verhaal en de integratie hiervan in de missies. Een groot gedeelte van de betrokkenheid die de speler bij het verhaal krijgt heeft te maken met de aardige tussenscènes en de verbeterde dialogen die Sam Fisher tijdens missies zal hebben met zijn collega’s bij Third Echelon en vijanden die hij tijdens de missie moet verhoren. Ook lijkt het alsof je meer nuttige informatie voor de kiezen krijgt tijdens het spel, wat in de vorige delen meestal beperkt was tot droge praat over onbegrijpelijke wereldse conflicten.
Derde maal is scheepsrecht
Qua spelinhoud, gameplay en besturing is het voor Ubisoft deze derde maal gelukt om, zo lijkt het, de perfecte balans te vinden tussen realisme, speelbaarheid en plezier. Waar we in de vorige Splinter Cell’s nog wel eens geërgerd door een level wilde rennen omdat de speler simpelweg niet beloond werd voor zijn sluipwerk, is in Chaos Theory voor elke actie een consequentie. Maar het is mooi dat de speler een nóg grotere keuzes heeft in de acties die hij of zij kan uitvoeren. De levels in Chaos Theory zijn makkelijk enkele malen groter te noemen dan levels uit de vorige Splinter Cell delen en het zal slechts één maal voorkomen dat het spel midden in een missie moet laden. Verder zul je naadloos door massale levels van de hyperrealistische en oogverblindend mooie spelwereld lopen.
Omdat de levels zo groot zijn, is het Ubisoft gelukt de speler de vrijheid te geven om bijna elke situatie op zijn eigen manier te benaderen. Dat hebben we vaker gehoord zou je zeggen en het is in Chaos Theory nog alles behalve perfect, maar met de limitaties van de Xbox console en de massale prachtige levels die Ubisoft uit onze groene doos weet te toveren is het al een wonder dat ze mogelijkheid gevonden hebben überhaupt nog ergens anders aandacht aan te besteden. Levels zijn niet altijd opgebouwd uit lineaire secties. Zo zullen er in het ‘bank’ level, aan het begin van het spel, verschillende manieren zijn om de bank binnen te gaan. Hetzelfde zul je een aantal malen terug vinden later in het spel, als je de vrije keuze hebt je punt van binnenkomst te vinden. De obstakels zul je op die manier op een andere volgorde moeten overkomen, wat toch de nodige afwisseling met zich mee brengt. Ook wordt de speler beloond voor het verkennen van de situatie voordat hij/zij tot actie overgaat, zoals het de ware spion betaamd. Zo zullen er meestal routes te vinden zijn die geheel om de actie heen gaan, of routes die je rechtstreeks in confrontatie stellen met de vijand. Elke speler heeft de mogelijkheid zijn speelstijl toe te passen, rustig en verkennend, of snel en agressief. De laatste spelers krijgen over het algemeen een stuk minder mee van het verhaal, wat jammer is, maar daar is verder weinig aan te doen en een bewuste keus van de speler. In Chaos Theory zijn er zodoende maar een klein aantal missies te vinden waarin spelers geen vijanden mogen vermoorden, dit om de speler niet te frustreren.
|
- De ultieme Splinter Cell en de ultieme Xbox game
- Adembenemende graphics en geweldige soundtrack
- Coöperatieve en Versus multiplayer heersen
|
- Versus modus is niet voor iedereen (mensen met een zwak hart bijvoorbeeld)
- Zoeits geweldigs verdienen we helemaal niet!
|
|
Legendarisch |
Splinter Cell: Chaos Theory is voor ons de ultieme Xbox titel. Nog niet eerder hebben wij voor onze Xbox een spel gespeeld dat ons zo verbaasde met het oog voor detail, uitstekende besturing, diepgang en spanning. Deze Splinter Cell is in elk opzicht opgepoets tot hij glimde en dan nog een beetje voor de zekerheid. Tot het pakket van solocampagne, coöperatieve en versus coöperatieve een onweerstaanbare combinatie is geworden van techniek, spelgenot en inhoud. Elke zichzelf respecterende Xbox gamer moet deze titel in huis halen. Nu direct, geen discussie. Legendarisch tot op het bot. |
|
2 lezer reviews voor deze titel
|
Ik heb hem oowk en hijs super..
!! Gisteren alle winkels af gegaan, nog helemaal niets..... Hopen dat ik vandaag meer geluk heb
!!
, ging hem zo ie zo al halen, maar tog! 
T uit de starterkit te houden, maar na 2 weken heb ik hem toch maar geruild!
![}:]](/images/smilies/devil.gif)
).
Voor mij geen Spliner Cell 3 die laat ik toch echt leggen door dat geintje 
Neej, zeker vette review Kobold!
Hulde! (ook aan sc ct)
Eigenlijk zou iedereen van xbw bij xbm moeten reviewen
LOL!