Gepost door Peter Walthuis op 24 maart, 2006
XBW Review: The Elder Scrolls IV: Oblivion
Het is zover, het heeft even geduurd maar eindelijk is The Elder Scrolls IV: Oblivion er. Eerst stond ie als lauchtitel te boek en voor veel role-playing fans was het een teleurstelling toen hij naar begin 2006 gezet werd. Maar het wachten is nu voorbij, rest alleen nog de vraag of Oblivion het wachten waard was. Is het Bethesda gelukt om een waardige opvolger te maken van de klassieker Morrowind?
In de schaduw van het kwaad
Oblivion begint als gebruikelijk met jou, je karakter, in een penibele situatie, namelijk achter de tralies. Een gevangene in de cel tegenover je begint tegen je te praten, echt veel vriendelijks komt er niet uit zijn mond. Wanneer de metalen voetstappen van de wachters door de mistroostige kerkers klinken lijkt de andere gevangene er zichtbaar genoegen in te hebben om je duidelijk te maken dat ze voor jou komen en dat je dat niet zult overleven. Inderdaad loopt er een wachter naar jouw cel en beveelt deze je om naar achteren te gaan. De celdeur wordt geopend en een tweede wachter en een rijkelijk geklede man stappen binnen. Schijnbaar is dit het lot in actie, want de rijk geklede man, niemand minder dan de keizer van Tamriel; Uriel Septim, erkent een moment van herkenning wanneer hij je ziet en spreekt. Maar ze komen niet voor jou, uitgerekend in jouw cel is er een geheime doorgang waarin het drietal verdwijnt, ze zijn op de vlucht. Je grijpt je kans en ontsnapt door diezelfde doorgang en je zoekt je weg door de donkere gangen van ondergrondse catacomben.
Al snel vind je een wapen, een tikkeltje verroest dat wel, maar beter dan niets, je kunt je nu tenminste verdedigen. En dat is al snel nodig als je een uit de kluiten gegroeide rat tegenkomt. Na een paar ferme houwen van je wapen delft de rat, de eerste van vele wezens, het onderspit en kun je weer verder met je tocht naar buiten. Na enige tijd zal je ook de buitenlucht weer kunnen zien maar niet voordat je eerst nog een belangrijke taak gekregen hebt van Uriel Septim. De keizer vluchtte niet zonder reden, huurmoordenaars hadden zijn drie zoons al vermoord en zaten nu achter hem aan. Onder de bescherming van zijn wachters, de ‘Blades’ probeerde hij te ontkomen, maar hij sterft terwijl hij jouw je opdracht geeft. Met het Amulet der Koningen moet je op zoek gaan naar de laatste erfgenaam van Uriel, een zoon waarvan weinigen tot geen het bestaan wisten, degene die Tamriel kan redden van ‘Oblivion’. Het avontuur begint nu echt.
Hiermee zullen jullie het moeten doen, qua verhaal althans. Het zou zonde zijn om teveel te vertellen, daar zou ik het verhaal tekort mee doen. Je moet het zelf beleven, meemaken, ervaren. Het enige wat ik verder wil zeggen is dat het goed is, héél goed, het zuigt je op en laat je niet meer los, in tegenstelling tot de karige presentatie van het verhaal in Morrowind.
Uit de as van een rijk
The Elder Scrolls IV: Oblivion ademt één en al sfeer uit, het begint meteen al bij de openingsscène wanneer de monoloog van Uriel Septim begint, ingesproken door Patrick Steward (van Star Trek en X-men faam) de toon voor het verdere verloop van het spel zet. Overigens is dit niet de enige bekendheid die zijn stem leent aan Oblivion, ook Sean Bean (Lord of the Rings), Lynda Carter (Law & Order) en Terence Stamp (Phantom Menace) zijn te horen. Natuurlijk is dit niet het eerste spel met bekendheden die stemmen hebben ingesproken, maar bij Oblivion voelt het niet als een goedkope marketingstunt aan, de stemmen zijn goed gekozen en passen bij de karakters. Dit geld overigens voor alle ingesproken teksten. Geen suffe dialogen maar passende stemmen met goede teksten voor de computer gestuurde karakters die op de juiste momenten emotie, humor, sarcasme, etc. tonen. Ongeacht wie je ook aanspreekt, iedereen heeft een stem, naar keuze ondertitelt. Alleen je eigen antwoorden of vragen zijn in tekstvorm. Geen lappen tekst meer om door te lezen, wat zeker ten goede komt aan de beleving. Niet alleen de stemmen klinken goed maar ook overige geluidseffecten zoals vijanden, wapens en rammelende harnassen. Ook de prachtige muziek van de componist Jeremy Soule is zeer bevorderlijk voor de gehele ervaring. Van kalme, rustgevende sfeermuziek tot dreigende, bombastische stukken, altijd mooi en nooit misplaatst.
|
- Episch verhaal!
- Diepgaande gameplay met ongelimiteerde vrijheid
- Mooie graphics en een heerlijk geluid
|
- Hier en daar wat grafische bugs
- Helaas nog laadtijden
|
|
Geweldig! |
The Elder Scrolls: Oblivion maakt de verwachtingen meer dan waar en is uitgegroeid tot een enerverend spel. Eigenlijk is het meer dan een spel, het is een regelrechte ervaring. Voorlopig en voor een lange tijd in de toekomst, is dit de role-playing titel om te hebben op de Xbox 360. Doe jezelf een plezier en haal dit kunststukje in huis. |
|
5 lezer reviews voor deze titel
|
ben het er helemaal mee eens (Y) 
Nou ja, Oblivion had me die slaap toch wel gekost, ook als ik niet die review moest maken. 
Oblivion
...maar eerst maar us ff sparen voor men 360 ghehe..
![}:]](/images/smilies/devil.gif)
eerste reactie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!