Gepost door Peter Walthuis op 29 augustus, 2006
XBW Review: Ninety-Nine Nights
De met het fantastische Kingdom Under Fire: Crusaders bekend geworden, op de Xbox althans, ontwikkelaar Phantagram komt in samenwerking met Q Entertainment en Microsoft met Ninety-Nine Nights (N3) voor de Xbox 360. Door de uitgebrachte filmpjes, screenshots en toch ook wel de reputatie van Phantagram waren de verwachtingen voor dit spel, wat overigens al sinds april in Japan in de schappen ligt, vrij hoog gespannen. In de maand juli hadden we al een hands-on met dit spel, er kwamen toen al een paar punten naar voren waarover ik niet helemaal te spreken was. Nu is een hands-on waarbij je een spel voor korte tijd kan spelen natuurlijk geen review en rijst daardoor ook de vraag of de voor en nadelen gevonden bij die hands-on nog steeds gelden na enige dagen spelen.
King of the Ninety-Nine Nights
Toen ik de eerste filmpjes en nieuwsartikelen zag over N3 kreeg ik echt het idee dat dit het een verhaalgedreven titel zou zijn. Graag zou ik ook de rest van deze eerste pagina toewijden aan het uitleggen van een interessant verhaal, maar helaas is het verhaal niet echt diepgaand. Echter is het ook weer niet zo dat er niets over te vertellen valt. Eigenlijk bestaat het verhaal van N3 uit een achtergrondverhaal wat als kapstok dient voor de verschillende verhaallijnen van de personages die je kan spelen. Eeuwen geleden was er vrede op de wereld en leefden de verschillende rassen in harmonie met elkaar. Dit werd mogelijk gemaakt door een magische Orb die ook de wereld gecreëerd had. Hier kwam abrupt een einde aan toen een eeuwenoude demon de wereld, in een poging om de macht over te nemen, hulde in een deken van oneindige nacht waarbij de demon en zijn legers een spoor van verwoesting en angst achterlieten. De beschermer van de Orb en zijn volgelingen konden dit uiteraard niet toelaten en gingen de strijd aan. Ze wisten de demon en zijn volgelingen te verslaan op de honderdste dag na het begin van de nachtelijke invasie. Sinds die dag staat deze duistere demon bekend als de King of the Ninety-Nine Nights.
De duisternis was overwonnen en er was wederom vrede in de wereld. Echter duurde dit niet lang. Een volgeling van de beschermer van de Orb, een goblin, aanschouwde de moord op de beschermer door een andere volgeling, een mens. Deze gaat er vervolgens vandoor met de lichte helft van de inmiddels gespleten Orb. De goblin zweert op de duistere helft van de Orb zijn wraak te nemen op deze mens en de vrede te herstellen.
De hieruit voorkomende oorlog tussen mensen en goblins zou generaties duren. De beide kanten waren aan elkaar gewaagd totdat de Arff’s (Elven) de kant van de Mensen kozen. De gebundelde kracht van de Orb van het licht, de mensen en de Arff’s was te groot voor de Goblin’s en hun Orb van het duister en ze werden gedwongen zich terug te trekken in het verboden woud van de verloren zielen. De mensheid overwon, maar ook deze zege zou niet eeuwig duren. Tijd verstreek en de koning van de goblins, Dwykfarrio, die zich al snel tot de meester van de duisternis uitriep, hergroepeerde zijn legers en sloeg terug. Ditmaal terzijde gestaan door Orcs, het reptielenras Gewgs, het kikker ras de Pwuck, de Arphann’s (Donkere Elven) en hun draken,. Maar naast de bondgenoten die Dwykfarrio nu had, leek het er op dat hij de steun van een duistere kracht bezat, een eeuwenoude legende. Wederom was er strijd tussen de legers van het duister en de legers van het licht
En zo zitten we toch al bijna aan één pagina, is het verhaal dan toch interessanter en diepgaander dan op het eerste gezicht lijkt? Nou, ja en nee. Het probleem is een beetje dat er te weinig mee gedaan wordt, het achtergrondverhaal is weliswaar een beetje standaard maar heeft zeker potentie. Echter doen de verhaallijnen van de verschillende personages hier te weinig mee. Wat overblijft zijn verhalen als die van Inphyy die wraak wil voor de dood van haar vader. Aspharr, haar broer, die zijn twijfels heeft over de oorlog en beweegredenen van zijn zuster. De goblin Dwingvatt die wraak wil voor de dood van zijn broer. Stuk voor stuk niet echt diepgaand dus allemaal. Wat wel leuk is gedaan is dat de verhalen van alle personages zich met elkaar vermengen waardoor je het hele onderlinge verhaal pas kent wanneer je het spel met alle personages hebt uitgespeeld, overigens kleeft hier ook een nadeeltje aan namelijk dat je met verschillende personages nog wel eens op de zelfde locatie komt. Zo komen bijvoorbeeld bijna alle verhaallijnen samen op Pholya Flatlands, wat dus betekent dat je die locatie, of een variant daarvan, bezoekt met alle zeven de personages. Mijn gevoel is dat er veel meer in had gezeten wat betreft het verhaal, het achtergrond verhaal is goed genoeg om veel betere verhaallijnen voor de personage’s voort te brengen.
Waterval
Toegegeven, misschien was het naïef van mij om een groots verhaal te verwachten bij een hack ‘n slash spel. En er zijn ook genoeg van dergelijke spellen waarbij het verhaal een ondergeschikte rol speelt maar goed te pruimen was. Uiteindelijk draait het bij een spel als dit om de actie. Het is ook net het actie gedeelte wat mij gemengde gevoelens geeft, enerzijds is het geweldig, anderzijds zijn er een aantal speltechnische nadelen die het plezier aan het spel aardig kunnen vergallen. Een ieder die de filmpjes gezien heeft kent de grootste troef van N3 al, namelijk de strijd aangaan met hordes en hordes vijanden. N3 is inderdaad niet het eerste spel wat grote aantallen vijanden op het scherm tovert, maar ik moet zeggen dat ik tot op heden nog geen spel heb gespeeld wat de hoeveelheden van N3 kan evenaren. Ondanks dat ik N3 nu al flink wat dagen speel blijft het machtig om letterlijk duizenden goblins die als een waterval van een berg afstromen met de meest spectaculaire combo’s in het hiernamaals te meppen. En je zult ook wel moeten, want je hoeft niet echt te rekenen op de steun van je legers die je meekrijgt. Die zijn namelijk waardeloos.
|
- Duizenden vijanden slopen!
- Machtige speciale aanvallen
|
- Achterlijk savesysteem
- Onzichtbare muren
- Veel slordigheden
|
|
Voldoende |
N3 is een spel wat terecht kritiek krijgt maar het ook niet verdient om compleet afgebrand te worden. Er zijn slordigheden die zeker niet nodig waren, maar ondanks dat heb ik N3 met veel plezier gespeeld en speel ik hem nog steeds, terwijl ik hem al heb uitgespeeld. Sowieso is een review en ook hoe leuk je een spel vind zeer persoons gebonden. N3 is een spel waarbij geen tussenweg is, nu kan ik wel het predicaat 'goed' eraan hangen omdat ik hem goed vind maar dat zou mensen voor wie dit genre niet is weggelegd op het verkeerde been zetten. De één zal N3 goed vinden de ander niet, vandaar een waardering die geen van beide is zodat een ieder na het lezen van deze review hopelijk een goed beeld krijgt van N3. Dan gunnen we het toch maar een voldoende. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
en die combos zijn oh zo vet soms!! Maar ja dat is mijn mening!! Dan vinden jullie Serieus Sam ook eentonig een saai! want dat is ook alleen maar knallen en nog eens knallen! En die vind ik ook vet 
naja ik vind de game Super!! Mijn mening 
.
