Gepost door Peter Walthuis op 18 april, 2007
XBW Review: Guitar Hero II
Hoe leuk kan het nou zijn om met een plastic speelgoed gitaartje voor de televisie te staan, gekleurde knopjes in te drukken die overeenkomen met noten op je scherm? Nou heel erg leuk bleek wel toen Guitar Hero voor de Playstation 2 verscheen. Het spel was zo’n succes dat een vervolg niet uit kon blijven en in 2006 kwam dan ook Guitar Hero II voor de Playstation 2 uit. Inmiddels zijn we al een paar maanden verder en is ook Guitar Hero II voor Xbox 360 in de winkels verschenen. De verschillende reviews waren uiterst lovend maar blijft het altijd mogelijk dat bij een overzetting naar een andere console bepaalde aspecten niet langer goed uit de verf komen, of dat het geval is bij Guitar Hero II kan je hier onder verder lezen.
Goed, laat ik de manier waarop ik normaal een review opbouw compleet overhoop gooien, waarschijnlijk heb je toch al gekeken naar de waardering. Harmonix heeft gewoon een puike Xbox 360 versie afgeleverd. Rockte je jezelf helemaal suf bij deeltje één dan zal deel twee je niet teleurstellen, meer nummers, meer multiplayermogelijkheden en andere verbeteringen. Voor de rest is het meer van hetzelfde als het gaat om de gameplay. Wat overigens niet negatief is. Het spel is dus geweldig, einde review….
Maar vooruit, voor degene dan die de afgelopen tijd onder een steen geleefd hebben, wat maakt Guitar Hero II nou geweldig?
Uitfluiten
Kort en simpel gezegd, de gameplay. Toegankelijk enerzijds, ontzettend uitdagend anderzijds en vooral erg verslavend. Natuurlijk heb je wel de speciale gitaarcontroller nodig om het spel te spelen. Op de hals van deze gitaar zijn vijf knoppen, de fret knoppen, in vijf kleuren. Op het beeld wordt ook de hals van een gitaar getoond waarbij de verschillende gekleurde noten op je af komen, deze noten komen overeen met de positie en kleur van de fret knoppen. Een noot spelen gaat door de een fret knop in te drukken en in plaats van een snaar aan te slaan een schakelaartje, de strumbar, te gebruiken op de gitaar met je andere hand. Hoe hoger de moeilijkheidsgraad deste meer van de fret knoppen in gebruik zijn en deste sneller de notencombinaties voorbijkomen. Ook zullen de zogenaamde ‘hammer-ons’ en ‘pull-offs’ een steeds grotere rol gaan spelen. Hoewel in het algemeen de transities tussen de moeilijkheidsgraden goed zijn uitgevoerd is de transitie van medium naar hard niet héél goed. Zo wordt het spel ineens een flink stuk pittiger. Deze ‘hammer-ons’ en ‘pull-offs’ zijn overigens variaties op het spelen van noten die de titel wat extra complexiteit en diepgang geven.
Om extra punten of Starpower te verdienen bij lange noten kun je de ‘Whammy bar’ gebruiken, een extra toevoeging op de controller die je heen en weer kunt bewegen. Starpower is weer te gebruiken om je score te verbeteren of als jezelf als je in de problemen zit te redden. Starpower verdien je door bepaalde reeksen van noten, herkenbaar aan de stervorm, goed te spelen. Bij elke reeks goed gespeelde noten vult de Starpower meter tot hij vol genoeg is om te gebruiken. Wanneer je Starpower wilt gebruiken moet je simpelweg de gitaar kantelen. Eenmaal geactiveerd dan verdubbeld de score die je maakt en breekt het publiek de tent af, wat weer ten goede komt aan de ‘Rock meter’. Deze Rock meter is een visuele weergave hoe het publiek jouw rockcapaciteiten waardeert. Is de meter groen dan ben je een echte gitaarheld en juicht het publiek je toe. Bij oranje wordt dat al wat minder en gaat het publiek niet echt uit zijn dak. Rood betekent oppassen, het publiek is dan duidelijk niet gecharmeerd van je getokkel en knipperend rood is meestal voorbode van een fluitconcert en een mislukt nummer.
Verhaal.....
Is een klein beetje irrelevant bij dit soort spellen toch? Met een beetje fantasie kun je er wel een verhaaltje inzien. Je bent gitarist in een bandje (die je zelf een naam mag geven) en je werkt je omhoog van kleine podia tot grote evenementen doordat je nummers tot een goed einde brengt en daardoor sponsordeals binnen krijgt. Als je geen fantasie hebt is er dus geen verhaal. Maakt dat uit? Niet echt. Ik durf zelfs te beweren dat als er wel een verhaal in had gezeten dat alleen maar irritatie had veroorzaakt, waarom een duf minutenlang tussenfilmpje bekijken als het enige wat je wilt doen is keihard ROCKEN!!
Als je alleen speelt zul je waarschijnlijk de meeste tijd spenderen in de carrièremodus. Hierin kies je één van de acht personage’s, drie extra als je die vrijgespeeld/gekocht hebt, om vervolgens op de gekozen moeilijkheidsgraad het grootst mogelijke podia te bereiken. Ongeacht de spelmodus, op training na, kun je kiezen uit vier moeilijkheidsgraden, easy, medium, hard en expert. Bij elk goed gespeeld nummer krijg je een aantal sterren met een maximum van vijf. Deste meer sterren deste meer geld je ook krijgt om uit te geven in de winkel. In deze winkel kun je extra gitaren, nummers, personage’s en nog een hele berg ontgrendelbare voorwerpen kopen. In tegenstelling tot deel één hoef je dit keer niet alles te kopen per moeilijkheidsgraad, alles wat je ontgrendelt neem je mee naar een hogere moeilijkheidsgraad.
|
- Hilarische presentatie en karakters
- Coöperatieve multiplayer
- Verslavende gameplay
|
- Transitie van medium naar hard uit balans
- Gibson X-plorer is niet perfect
|
|
Geweldig! |
Als je een spel per definitie kinderachtig vind omdat je er een gitaar voor gebruikt, ga dan maar weer mijnenveger spelen in Windows. Voor Guitar Hero-veteranen en aspirerende rockgoden is het verplichte kost. Voor anderen absoluut de moeite om in ieder geval te proberen. Let there be Rock! |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
zoals mij 
.
