Gepost door Slofsky op 09 augustus, 2007
XBW hands-on ervaringen: Halo 3
Na onze bevindingen van het Halo 3 evenement begin van vorige week, is het tijd om de harde feiten van onze Halo 3 spelervaring op papier te zetten. Hieronder volgt dan ook een concrete hands-on die niet geschikt is voor de gamer die zichzelf op een maagdelijk niveau van kennis wil houden als het aankomt op Halo 3. Maar goed, het lijkt ons niet dat iemand dit stuk überhaupt zou aanklikken en gaat lezen van een spel waar hij niets van wil weten totdat hij uit is. Ja toch? Als dit je niet tegenhoudt raden wij je aan om verder te lezen en de majestueuze gameplay te ervaren die ruim een week na dato onze handen nog doet tintelen.
Voordat de concrete preview begint, een klein beetje achtergronden voor de gamers die graag het onderstaande in context zien. In Halo 3 speel je de Master Chief, redder van de mensheid en de enige supersoldaat met de kennis om de buitenaardse rassen verzameld in de Covenant te verslaan. De Covenant zijn na de gebeurtenissen in de eerste Halo opgesplitst in twee groeperingen gekenmerkt door hun ras, de Brutes en de Elites. De Brutes willen de heilige oorlog tegen de mensheid voortzetten onder commando van de enigmatische Prophets die de Covenant besturen, maar de Elites zijn dankzij de acties van de Arbiter (het Elite equivalent van de Master Chief) niet meer welkom in dit pact en vechten nu met de mensheid mee tegen de monsterlijke daden van de aap-achtige Brutes.
Halo begint als de aanvalsvloot van de Covenant boven Afrika hangt om daar een verborgen object op te graven dat de loop van de oorlog in hun voordeel zou kunnen beslechten. Uiteraard is de Master Chief na zijn avonturen op andere Halo’s en de Covenant thuiswereld weer op weg naar huis en klaar om konten te schoppen en de Covenant’s plannetjes tegen ze te gebruiken. Er is echter een dreiging die nog steeds heerst die na de avonturen van Halo 2 de Master Chief’s favoriete kunstmatige intelligentie in zijn bezit heeft; The Flood. Hoe zullen Cortana en de Master Chief elkaar weer ontmoeten? Hoe zal de Flood verschijnen in Halo 3 en lukt het de Chief om het mensenras te redden? Weten wij veel! Hieronder kunnen we slechts onze beperkte gameplay ervaringen met jullie delen, beeld je in dat je dit speelt...
We speelden dit level in de coöperatieve modus
Sierra 117 (eerste level in de single-player)
Het is donker, ook al schijnt de zon. De hoge bebossing om je heen blokkeert de meeste zonnestralen, maar zo nu en dan weet er eentje de grond te bereiken. Je begint in een smalle jungle, met veel beplanting en hebt een stille eenheid van militairen achter je. Er hangt overduidelijk een verrassingsaanval in de lucht. Naarmate je het pad verkent stuit je op een grote locatie in het bos waar een verzameling luie Grunts slapen op verschillende locaties, hoog en laag. Met je Battle Rifle in de hand zit er maar één ding op om zo stil en snel mogelijk de opeenhoping van vijanden uit te roeien, ze doodslaan in hun slaap. Als je op het eerste groepje van zo’n vijf Grunts afloopt en hun kleine hersentjes inslaat lijken ze als zeehondjes in elkaar te zakken, gelukkig zijn het kwaadaardige wezens!
Hoe stil je ook bent, in de verte wordt een slapende Grunt wakker, kijkt om zich heen en loopt vervolgens krijsend een pad omhoog om de rest van de schone slapers te alarmeren. Nu zijn de rapen gaar. Voor je het weet komt het vuur van alle kanten en door het feit dat het donker is in de beboste omgeving is het moeilijk om je te oriënteren. Je merkt al snel dat er ook Jackals met Carbines zijn, die van een lange afstand erg goed kunnen mikken. Er wordt vanuit je eenheid geschreeuwd “I need some help over here”, “Look out!” maar ook “Hey, that was my kill!” blijken goed de emotie van je eenheid weer te geven. De vijand maakt het je niet makkelijk, maakt gebruik van de duisternis, de nodige beplanting en stenen om dekking te zoeken en lijkt tevens strategieën te verzinnen om je uit te schakelen en van de zijkant aan te vallen. De nodige militairen sneuvelen in het spervuur, maar eindelijk sta je in de buurt van één van de Jackals met zijn Carbine, om hem vervolgens van dichtbij neer te maaien met de Battle Rifle. Nu je de Carbine in handen neemt en door de lens kijkt, valt je op dat het gebied nog veel groter blijkt te zijn dan gedacht, wat op het laaggelegen gebied moeilijk in te schatten was door de overhangende bebossing en de duisternis.
Er zijn meerdere paden mogelijk om rond de grote locatie heen te lopen, maar je kiest de lage route. Achter een bocht zie je hoog boven je een machtige Brute die een militair vasthoudt aan zijn keel. Als een reflex mik je je Carbine op deze monsterlijke Brute en met een paar welgeplaatste schoten laat deze je medestrijder in een schrikreactie los, maar weet hij net te ontkomen. Tijdens dit alles blijven de kogels om je heen vliegen, en is het zaak om goed op de omgeving te letten en gebruik te maken van de beschikbare bedekking. Na het uitroeien van de resterende vijanden is de rust in de “slaapkamer” van de vijand teruggekeerd en loop je snel verder. Het pad wordt weer smaller. Je komt op een grote open plek waar het zonlicht je verblindt na je gewenning aan het donkere bos. Rechts zie je een brede rivier, links een kleine verlaten militaire basis. Maar wacht, rechts zie je ook een Covenant Phantom schip met versterkingen met hoge snelheid aankomen. Je rept je héél snel de kleine basis in en wordt nog net geraakt door een plasma-schot van de Phantom om vervolgens met piepende schilden nog net levend de basis te halen.
Je schildenergie laadt zich langzaam weer op als je ziet dat de Phantom begonnen is met het uitladen van vijanden op het strand tussen de basis en het water. Het aantal vijanden lijkt overweldigend, maar dan valt je oog op een stationair geweer, die normaliter op de achterkant van Warthogs zit. In een snelle beweging ruk je hem los, schakelt de camera van eerste naar derde persoon en draag je hem met twee handen naast je in positie. Slim ontwijk je de plasma-schoten van de opstijgende Phantom en richt je je eerst op de voetsoldaten die je locatie bestormen. Ze vallen als vliegjes op de grond wanneer je de kogels door hun bepantsering scheuren. Vervolgens is de Phantom aan de beurt, maar bij het ontwijken van een aantal plasmaschoten merk je dat je munitie op begint te raken. Met nog een paar kogels in het magazijn van het inmiddels niet meer zo stationaire machinegeweer ontploft de Phantom en knalt deze in het water. Je ketst het machinegeweer op de grond, aangezien je mobiliteit lijdt onder het gewicht en kijkt rond. De weg gaat links van je door en je ziet dat er op de weg naar de thuisbasis reeds een nieuwe groep vijanden op je wachten...
Op naar een omschrijving van het tweede level dat we hebben mogen spelen. Beeld je zelf in dat je dit tegen komt...
|
Tot zover onze ervaringen met Halo 3, een titel die onze teennagels doet krommen van anticipatie. Zoals je begrijpt uit onze ervaringen hierboven is het een ervaring die op alle gebieden de schaal van Halo en Halo 2 nietig lijkt te maken. 26 September is het zover!
|
.
Halo 3 
haha