Gepost door Peter Walthuis op 23 oktober, 2008
XBW Review: Facebreaker
Electronic Arts behoeft inmiddels geen introductie lijkt mij, deze in 1982 opgerichte uitgever en ontwikkelaar is met zo’n 2 miljard Euro omzet per jaar één van de grote spelers in het gamewereldje. Door hun bedrijfsstrategie waarbij ze al dan niet agressief nog wel eens andere ontwikkelaars overnemen is het een bedrijf wat nog wel eens in controverse is verwikkeld. Ook heerst het gevoel wel eens dat spellen onder de EA vlag worden uitgemolken en wel eens te vroeg uitkomen en daardoor de nodige patches nodig hebben. Het is een mening die ik tot een zekere hoogte ook deel, echter mag ook gezegd worden dat er uit de EA koker, als uitgever en/of ontwikkelaar, toch wat toffe spellen zijn gekomen. Command & Conquer, Crysis en ga zo maar door. Ook komen ze met nieuwe speltitels, Dead Space zit er aan te komen en ziet er erg goed uit en ook Facebreaker is zo’n nieuwe titel en over dit spel gaan we het dan ook hebben.
Facebreaker is niet het eerste boksspel van EA, enige tijd geleden alweer was er het uitstekende Fight Night – Round 3. Dit spel heb ik zelf met enorm veel plezier gespeeld, het systeem waarbij je stoten uitdeelde met de rechterstick speelde erg plezerig en voelde en zag er ‘realistisch’ uit. Het was een zeer toegankelijk systeem en ieder die het speelde in mijn omgeving had het vrij snel in de vingers. Facebreaker is het wat betreft besturing en graphics het tegenovergestelde, tekenfilm-achtige graphics en klappen uitdelen gaat via de knoppen. Oude rotten onder ons zullen meteen in Facebreaker een reïncarnatie zien van Punch Out of Ready 2 Rumble, dat waren echter toppers en de vraag is een beetje of dat ook het geval is met Facebreaker.
Gluiperige Voodoo
Er is een probleem met Facebreaker en dat is dat het spel iets beoogt te zijn wat het niet is. Als je het spel voor het eerst speelt, de uitleg leest in de handleiding of in het spel zelf dan lijkt het een spel te zijn wat makkelijk op te pakken is. Kwa besturing is dat ook wel het geval, die is namelijk vrij simpel, echter is het vooral de moeilijkheidsgraad die voor veel gamers, in ieder geval de niet hardcore-gamers een on-overkoombaar obstakel zal zijn. Het crux van het spel is voor de enkele speler het Brawl for it All gedeelte, de carriere modus zeg maar. Je kan bij aanvang kiezen uit drie moeilijkheidsnivo’s. In de veronderstelling dat het hier om een ‘party game’-achtig spel ging nam ik de tweede om een beetje uitdaging te hebben. Van uitdaging was niet echt sprake, het eerste gevecht was vrij lastig maar nog wel te doen, het tweede was een afranseling waar je U tegen zegt. Na het nog een paar maal geprobeerd te hebben ging ik toch maar een nivo lager. Het resultaat was in de eerste instantie hetzelfde, Steve, de personage waarin in het tweede gevecht geknokt moest worden ging lekker tekeer. Uiteindelijk werd die vreselijke vent toch overwonnen door het aloude patroonherkenning. De volgende reeks gevechten konden worden aangevangen en het verhaal begon weer van voren aan. Ditmaal was vooral de bron van irritatie een grote vent genaamd Voodoo met zijn uitermate vervelende aanval van afstand waarmee hij je tijdelijk beduusd. Deze voelt behoorlijk als vals spelen aan. Over de kunstmatige intelligentie ben ik over het geheel niet te spreken. Als je veel race spellen heeft gespeeld dan ben je vast bekend met het ‘elestiekjes’syndroom. Je weet wel, jij ligt dik voor en ineens zitten de tegenstanders vlak achter je. Facebreaker kent een vergelijkbaar systeem, je bent een tegenstander lekker aan het aftuigen, de levensbalk van de tegenstander gaat lekker in het rood en ineens gaat hij in ‘compleet onverwoestbare psychopaat modus’. Geen enkele slag van jou raakt nog doel, alles wordt ontweken of gepareerd en hij slaat je helemaal lens ongeacht jouw levensbalk, dikke lol dus.
Nauwelijks verschil
Voor wie is Facebreaker eigenlijk bedoeld, wat is de doelgroep van EA? Tijdens het spelen van Facebreaker begon ik mij dat steeds meer af te vragen. Het gevechtssysteem is voor een ‘hardcore’ gamer bij lange na niet diepgaand genoeg en voor een ‘casual’ gamer zal de moeilijkheidsgraad reden genoeg zijn om het spel na een paar keer geprobeerd te hebben aan de kant te mieteren. Misschien is het ook het beste om gewoon te zeggen, ‘vergeet die enkele speler modus’. Het is namelijk niet allemaal slecht nieuws, de meerspeler stand is best lollig. Of het nou via Live is of met iemand naast je, wanneer je tegen iemand anders speelt is het hele spel een stuk leuker. Het gemis aan diepgang zal ook hier op den duur wel zijn intrede doen maar toch blijft het vermakelijk om een maat alle hoeken van de ring te laten zien. Tenminste zolang beide het spel evenveel (of weinig) gespeeld hebben. Als jij wel weet hoe je moet ontwijken en pareren en de ander niet dan gaat de lol er ook snel vanaf.
|
- Komische boksers
- Makkelijke besturing
|
- Te lastig
- Totaal geen diepgang
- Geen real time schade
|
|
Onvoldoende |
Facebreaker oogt op het gebied van graphics als een toegankelijke titel voor iedereen. Echter wanneer je het spel echt gaat spelen wordt al heel snel duidelijk dat het een illusie is en slaat het plezier om in frustratie. Op de makkelijkste moeilijkheidsgraad zullen velen al niet voorbij Steve in Brawl for it All komen en als die jouw niet de controller door je televisie laat smijten dan is het wel Sparrow of Voodoo in de ronde’s daarna. Iemand die bereid is om zijn/haar tanden erin te zetten zal best even plezier hebben aan Facebreaker alleen zal het tekort aan diepgang dan uiteindelijk het plezier bederven. Persoonlijk had ik het op een gegeven moment wel gehad met dit spel, ik hou het wel op Ready 2 Rumble. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
