Gepost door Mirik Smit op 07 september, 2009
XBW Review: Wolfenstein
We wachten inmiddels al vier jaar op Wolfenstein, het vierde deel in de legendarische saga die ooit het shootergenre praktisch in zijn eentje begon. Met het briljante Return to Castle Wolfenstein achter de kiezen hadden we hoge verwachtingen van het door Raven Software ontwikkelde spel genaamd simpelweg ‘Wolfenstein’. Hier onder in de review ons oordeel, is deze Wolfenstein de franchise waardig, of is het een cyanidepil nog niet eens waardig.
We beginnen bij het begin. Jij bent B.J. Blaskowicz, een elitesoldaat van de Amerikaanse OSS, de voorloper van de CIA. Jij hebt RobotHitler reeds uitgeschakeld, de Spear of Destiny veilig gesteld, het Übersoldat programma vernietigt, de resurrectie van demonische Koning Heinrich de Eerste verijdelt. Himmler’s occulte SS programma’s zijn zo’n beetje allemaal door jou vernietigd, maar niet deze. Niet het programma waarin de Nazi’s een mysterieuze krachtbron aanboren genaamd ‘The Black Sun’. De krachtbron lijkt zich te bevinden in een andere dimensie en om deze te kunnen gebruiken zullen de Nazi’s door een andere wereld, genaamd ‘The Veil’, moeten reizen. Hiervoor is een amulet nodig en laat het nou net zo zijn dat jij deze te pakken hebt gekregen. Helaas zijn er meerdere en gaat het project door. De stad Eiselstadt lijkt de thuisbasis van deze occulte Nazi-wetenschap, dat is dan ook waar jij je missie moet beginnen. Wat is ‘The Veil’ en wat voor demonische krachten kunnen hieruit ontsnappen?
Episch
De single-player campagne van Wolfenstein kunnen we in een woord omvatten; episch! Als je een beetje geniet van de alternatieve geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog die de Wolfenstein titels neerzetten, dan kun je de pseudofeiten en fantastische wetenschap die je tegenkomt zeker waarderen. Als B.J. zul je het dorpje Eiselstadt moeten bevrijden van de Nazi’s door voor een aantal facties missies uit te voeren, die gelijk de occulte plannen van de Nazi’s verijdelen. Als B.J. Blaskowicz wordt je in het begin met argwaan ontvangen door de locale verzetsgroep de ‘Kreisau Circle’ en de occulte groepering ‘The Golden Dawn’, maar al snel, na het oplossen van enkele problemen voor deze facties, zul je in hoog aanzien staan bij je medestrijders tegen de Nazi’s.
In tegenstelling tot wat je zou verwachten heeft Wolfenstein niet de gebruikelijke structuur van een shooter. Net zoals in bijvoorbeeld The Darkness loopt de speler rond in een centraal level, de binnenstad van Eiselstadt, waar hij bij de twee verschillende facties missies kan ophalen. Ook zul je missies krijgen van willekeurige figuren die in de spelwereld rondlopen. Vervolgens kun je naar de locatie van de missie gaan, waarna je wel in een traditioneel ‘level’ terecht komt, of gewoon in Eiselstadt blijven en de omgeving verkennen. De stad krioelt namelijk van de Nazi-patrouilles die uitgeschakeld moeten worden en van de geheimen om te vinden zoals vijandelijke papieren met achtergrondinformatie, goud en occulte boeken.
Met dit goud kun je naar de winkel gaan, die door een aantal maffioso in het leven is geroepen om een slaatje te kunnen slaan uit het conflict in Eiselstadt. Onplezant als het is, is deze zwarte markt je enige bron om je wapens en toekomstige speciale gaven, op te waarderen. Al snel kun je je MP40 voorzin van een extra boorkop voor meer schade, of explosieve munitie. Alle wapens hebben een handje vol extra mogelijkheden die ze onder andere accurater, dodelijker en stabieler maken of toevoegingen zoals een bajonet, geluidsdemper of vizier. Deze extra’s zul je nodig hebben in de eigenlijke missies, waarin de Nazi’s in vele tientallen tegelijk uit de bosjes komen rennen.
De verschillende missies zullen je leiden naar een afgelegen boerderij (met klassieke verrassing over wat er onder de onschuldig ogende boerderij te vinden is), een eng hospitaal, ondergrondse grotten, het huis van een officier, bevoorradingsstations, treinstations, kastelen, vliegvelden, radiotorens en ga zo maar door. Elk level heeft een apart thema en een uitstekend in elkaar gezette omgeving. We willen niets verklappen maar een enkele maal zul je echt ‘Wow!’ roepen als een nieuwe omgeving zich aan je onthuld. In totaal zijn er een 15-tal missies die je naast het verkennen van de vier grote centrale gebieden moet halen. Een aantal zijn zijmissies die je niet perse hoeft te doen, maar je belonen met meer geld om te besteden en meer occulte boeken. Deze boeken wil je allemaal verzamelen, want die geven je speciale krachten!
B.J. en zijn speciale krachten
Met Wolfenstein heeft Raven Software besloten om een andere route te gaan dan de voorgangers. In deze vorige titels was je exclusief een simpele soldaat die met zijn wapens alles moest oplossen. In Wolfenstein niet langer. Althans, je bent wel een simpele soldaat maar je vind vroeg in het spel een amulet waarmee je de zogenaamde ‘Veil’ kunt betreden. Dit is een alternatieve dimensies die als je deze activeert de spelwereld een andere kleurentint geeft. Ook bevinden zich maffe spookjes in de Veil en kun je door geheime portalen lopen en geheimen zien. Naarmate het spel vordert leer je meer dan alleen maar het verkennen van de Veil en zul je krachten ontwikkelen zoals het vertragen van de tijd, het oproepen van een schild om je karakter heen en het doen van meer schade met je wapens. Met het vinden van occulte boeken worden je krachten opgewaardeerd, of ontgrendel je de mogelijkheid om nieuwe krachten te kopen in de zwarte markt.
Hoewel de titel niet bepaald moeilijk is, op de moeilijkste stand gaan vijanden nog steeds na een enkel schot (over het algemeen) in het hoofd, dood, zullen deze krachten goed uitkomen op het moment dat je overspoeld wordt met nazi’s en hun occulte broeders. Het assortiment aan vijanden is namelijk behoorlijk uitgebreid en naast de standaard soldaat en officier zul je ook de übersoldat weer tegenkomen, maar daarnaast is er een breed assortiment aan maffe nieuwe karakters. Zo zijn er nieuwe Nazi-chicks die rondrennen met hun zweep en je proberen te kastijden, occulte Nazi-tovenaars die hun maatjes beschermen of supersnel op je af komen rennen, vlammende Nazi-officieren die helaas voor hen, blijven leven om vuurballen naar je te gooien. Uiteindelijk zul je aan het einde van enkele missies ook oog in oog komen te staan met de monsterlijke leiders van deze experimenten of hun demonische huisdieren. De baaskarakters zijn dan wel niet verschrikkelijk moeilijk, het is leuk dat Raven er aan gedacht heeft.
|
- Lekkere gameplay
- Opwaarderen wapens is cool
- Stoere levels
|
- Multiplayer is erg slecht
- Kans op 'game-breaking' bug
|
|
Goed |
Met een sublieme single-player campagne kan je aankoop van Wolfenstein eigenlijk niet meer stuk, maar de score moet natuurlijk het gehele product vertegenwoordigen. Daarom moeten we helaas, vanwege de erbarmelijke staat van de multiplayerspelmodus van Wolfeinstein, die zowel grafisch als in gebruiksvriendelijkheid zwaar onder de maat is, onze uiteindelijke score bijstellen. Hoewel we de single-player campagne makkelijk een ‘Uitstekend’ zouden kunnen geven, is de multiplayer niet meer dan ‘Slecht’ waard. Als je ook nog eens last het van de game-breaking bug, dan is het hele spel zo’n beetje waardeloos. Maar omdat maar een klein percentage mensen dit zal ondervinden, hopen we dat het spel met de score ‘Goed’ in ieder geval gerespecteerd zal worden voor zijn single-player. Het misschien weinig nieuws onder de zon brengt, maar wel zo lekker wegspeelt dat iedereen er van kan genieten. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
Was het eens de top van de shooters, het is nu niet meer dan het zoveelste erg middelmatige piefpafpoefje.
Gemiste kans.