Gepost door Mirik Smit op 19 november, 2009
XBW Review: Assassin’s Creed II
Met een ontwikkeltijd van 18 maanden, een team van 300 man en ongoddelijke hoge verwachtingen is het spel eindelijk te koop in de winkels; Assassin’s Creed II. Het eerste deel werd met zo veel glorie onthaald, dat het logisch was dat het een even grote stapel aan kritiek zou ontvangen. Immers klagen we het meeste over datgene waar we het meeste van houden, of niet soms? Wij waren helemaal weg van de sfeer, de graphics en de mogelijkheden die het eerste deel ons aanbod, maar de missies waren repetitief. Wat heeft Ubisoft er in het tweede deel aan gedaan om dit te voorkomen? In het kort; alles.
Assassin’s Creed II start direct na de gebeurtenissen in Assassin’s Creed nummertje één, waarin spelers in de rol van Desmond in de nabije toekomst de herinneringen van zijn voorouder Altair herleefde tijdens de eerste kruistochten in een machine genaamd de Animus. Hij werd gedwongen dit te doen voor een geheime organisatie genaamd The Templars (Tempeliers). Deze ongure jongens zijn al eeuwen in conflict met de Assassins over bijzonder krachtige artefacten genaamd ‘Pieces of Eden’. Deze machtige voorwerpen hebben de groten uit de geschiedenis geholpen om goede, of slechte, dingen te bewerkstelligen en het is voor de Templars dan ook zaak ze allemaal te verzamelen en zo de wereld te kunnen besturen. De Assassins proberen de schurken al eeuwen tegen te houden en de locaties van de artefacten geheim te houden. Inmiddels weet Desmond dat hij er niet alleen voor staat en staan er flink wat gebeurtenissen op stapel die alles op zijn kop zetten. Hier begint Assassin’s Creed II.
Ik moet nog geboren worden!
Naast het verhaal van Desmond in de nabije toekomst, dat zich meteen in sneltreinvaart van het Templar hoofdkwartier verplaatst naar een geheime locatie van de Assassins is het hoofdverhaal van Assassin’s Creed II dat van Ezio Auditore di Firenze, een voorouder van Desmond ten tijde van de Renaissance in Italië rond de 15e eeuw. Je zult een ruime 30 jaar meemaken in Ezio’s leven, beginnende bij, jawel, zijn geboorte.
Deze grappige scene laat je kennis maken met de besturing van de voeten en armen zoals de ontwerpers van Assassin’s Creed dat bedacht hebben. De A knop staat voor de voeten, de X en B knoppen voor de respectievelijke vecht- en klimhand en de Y knop voor het hoofd. Na deze schattige introductie waarin je kennis maakt met moeder en vader Auditore, een belangrijke man in Florence, schakelen we over naar de jeugdige Ezio die problemen zoekt met de Pazzio’s, een rivaliserende familie die het niet makkelijk heeft in het machtscentrum van Florence en onder druk staat van beschuldigingen van Ezio’s vader. Na een knokpartijtje waarin je weer wat leert over de besturing neemt je broer je mee om je gezicht te laten behandelen door een straatdokter en racet hij je naar het dak van een kerk. Op speelse wijze worden spelers bij de hand genomen om de mechaniek van Assassin’s Creed II te leren, uitzonderlijk goed gedaan.
Niet alleen omdat je op leuke wijze de, toegegeven soms wat ingewikkelde, besturingen leert, maar ook omdat je het verhaal opslokt, een gevoel van familieliefde mee krijgt en met een dynamische en diepgaande culturele en politieke omgeving kennis maakt. Het is niet voor niets de tijdsperiode waarin niemand minder dan Leonardo da Vinci zich ontwikkelde, zoals je snel zult ontdekken.
Ik ben beste vrienden met Leonardo
Meteen al in de beginuren van het spel, dat langzaam op stoom komt, maar dan ook niet meer stopt, zul je kennis maken met een aantal karakters die je zullen helpen in de loop van je avontuur, zoals Leonardo da Vinci in zijn jonge jaren. Hoewel je in dit stadia nog heerlijk jong bent en niets weet van de intriges die zich achter de schermen afspelen rondom je vader en familie, zul je wel leren welke simpele zijmissies je allemaal kunt uitvoeren. Zo is het vriendje van je zusje vreemd gegaan en zul je hem een paar klappen moeten geven, zul je brieven rond moeten brengen voor je vader, dozen moeten tillen voor je moeder, veren moeten vinden voor je kleine broertje en meer.
Nadat je dit alles onder de knie hebt, gaat het spel van start en gebeurt er iets bijzonder naars met je familie. Hierdoor zul je moeten onderduiken en kom je er achter dat je vader een Assassin is en betrokken is met een complot, waardoor de Tempeliers hem uit de weg willen ruimen om de macht grijpen in Florence. Je vader geeft je de dag voordat dit werkelijkheid wordt instructies om een geheime kamer op te zoeken in zijn kantoor, waar je een Assassin’s outfit vindt en brieven voor belangrijke figuren in de politieke wereld.
In eerste instantie zal Ezio alleen maar wraak willen over wat de Tempeliers zijn familie aangedaan hebben, maar geleidelijk raakt hij betrokken bij het gevecht om de belangrijke artefacten en brengen zijn avonturen hem naar Venetië, het Toscaanse platteland en een aantal andere interessante en verrassende locaties, die we niet zullen verklappen. Het verhaal is met gemak geniaal te noemen en alle diepgaande implicaties, associaties met echte gebeurtenissen en historische figuren, zijn episch. Het einde van het spel geeft de speler niet alleen aan paar echte antwoorden over wat er over het hele conflict tussen Assassin en Templar heen hangt, maar is ook nog eens een perfecte opzet voor een nieuwe titel die het dak van de spreekwoordelijke (of letterlijk?) kerk blaast. Wij zijn officieel onder de indruk van dit machtige diepgaande verhaal en de manier waarop dit gepresenteerd wordt.
Maar de gameplay doet er niet voor onder!
Waar het verhaal in de eerste Assassin’s Creed natuurlijk al briljant was, maar niet zo goed gepresenteerd werd, is dit in Assassin’s Creed II totaal anders. De missies spelen zich af net zoals een normale verhaalgedreven titel. Met tussenscènes, lange dialogen, een assortiment aan kleurrijke karakters, echt en verzonnen en een breed assortiment aan gruwelijke slechteriken die je het liefst het moment dat je ze tegenkomt al van het leven beroofd.
Dat betekend dat de ‘doe eerst dit, dan dat’ missies uit het eerste deel, die bij elke moord het zelfde waren, tot de geschiedenis behoren. De missies die je in Assassin’s Creed II tegenkomt zijn organisch in natuur. Je zult zelden tot nooit het gevoel hebben twee keer de zelfde actie uit te voeren of zelfs ook maar de locaties voor een tweede maal te zien. In de gigantische spelwereld van Assassin’s Creed II, makkelijk zo groot, zo niet groter, dan die van het eerste spel, is het detail en de variatie namelijk ook sterk toegenomen. In de grote, of kleine, steden die je bezoekt zul je alle bekende toeristische trekpleisters tegenkomen in de stad van de periode. De Rialto brug, de machtige St Mark’s Basilica en Duomo Santa Maria del Fiore zijn in pijnlijk mooi detail tot leven gebracht. Elke sectie van de steden, die je langzaam in je avontuur vrijspeelt, heeft een eigen sfeer en architectuur afhankelijk van hoe de daadwerkelijke situatie in de stad was; bijna onvoorstelbaar.
|
- Ongelofelijk mooie spelwereld!
- Gameplay zonder grenzen
- Bijzonder lang speelbaar
- Talloze zijmissies
- Prachtig afgewerkt
|
|
|
Legendarisch |
Het verhaal heeft de diepgang van een geschiedkundige intellectuele Umberto Eco novelle, met graphics die alles wat er beschikbaar is op de consoles uit het water blazen in schaal en detail, met gameplay die je laat voelen hoe het echt is om op wereldberoemde kathedralen te klimmen en door/over prachtige Italiaanse locaties te rennen (of varen, zwemmen, vliegen en paardrijden). Het is misschien cliché, maar op de intimiderende besturing na is misschien het enige echte nadeel van Assassin’s Creed II dat het spel een keertje ophoud en je achterlaat met een zwaar hart en een innige wens voor veel meer van deze sublieme…jawel, PERFECTE spelwereld. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
), maar niet irritant genoeg om de taalinstellingen van mijn xbox te veranderen
