Gepost door Willem van Vugt op 29 november, 2009
XBW Review: Divinity 2 Ego Draconis
De Belgische gamesstudio Larian maakt zijn debuut op de Xbox 360 met Divinity 2: Ego Draconis. Dit rollenspel is het vervolg op Divine Divinity, dat in 2002 op de PC verscheen. Het spel werd destijds positief ontvangen en Larian richtte zich dan ook op de toekomst. In 2004 verscheen er nog een re-release van het eerste deel, genaamd Beyond Divinity. Vijf jaar later verschijnt dit nieuwe deel in deze fantasyreeks, genaamd Divinity 2: Ego Draconis.
Dit vervolg start enkele jaren nadat het vorige deel eindigde. De halfgod die over de wereld van Rivellon regeerde is vermoord terwijl de duistere Damian aan zijn opmars begint. De eens zo machtige draken die door iedereen gevreesd en gerespecteerd werden zijn bijna allemaal uitgeroeid door de Dragon Slayers. In deze tijd leg jij als speler de laatste hand aan je training en sta je op het punt toegelaten te worden in de Dragon Slayer orde. Je komt aan in een klein dorpje, waar een aantal Dragon Slayer-veteranen de speler een aantal belangrijke gaven meegeeft. Wanneer je op het punt staat het dorp te verlaten, waarschuwt Commander Rhode je dat er een draak gezien zou zijn boven het dorpje Rivertown. Jij en je mede-Dragon Slayers haasten zich dan ook naar dit dorpje, waar het spel pas echt begint. Je word losgelaten in een wereld waar je kunt doen en laten wat je wilt, en vooral zelf veel zal moeten uitzoeken. Divinity 2: Ego Draconis is niet een spel dat je bij het handje meeneemt en je over de bol aait als je het goed doet.
Ik, draak
Na deze introductie tot Divinity 2, wil ik nog even terug gaan naar het echte begin van het spel. Dat is namelijk het creëren van een personage. Voor de consolegamers was The Elder Scrolls IV: Oblivion een revolutie wat betreft de rollenspellen. Het zette bijvoorbeeld een gewenste standaard wat betreft het samenstellen van een gezicht. In Divinity 2 zijn deze mogelijkheden erg summier. Je kunt slechts kiezen uit een aantal verschillende gezichten, enkele haarstijlen- en kleuren en uit een aantal stemgeluiden, wat dan weer wel een leuke toevoeging is.
Qua besturing is Divinity 2 ook een rare eend in de bijt. Deze laat de speler namelijk zelf de knoppen indelen. Je kunt op de vier lettertoetsen en op de vier richtingtoetsen aanvallen, magische spreuken of voorwerpen plakken. Dit heeft zijn voordelen, omdat je snel en makkelijk alles tot je beschikking hebt wat past bij jouw speelstijl. Het voelt echter ook gedateerd aan, wat samen met de ietwat verouderde graphics tot een negatieve eerste indruk lijdt. Tel daarbij op het dat spel traag op gang komt, de speler helemaal loslaat in de wereld en weinig tot niets voor hem zal voorkauwen. Ben je als gamer dan ook gewend bij het handje genomen te worden zoals in Fable 2 of The Elder Scrolls IV, dan zal je bij Divinity 2 even moeten slikken.
Divinity 2 is namelijk een spel dat zijn waarde pas laat zien wanneer je als speler de tijd neemt op ontdekkingsreis te gaan. Wanneer je dit doet, zal je gauw een volgend opstakel tegenkomen dat de speler zijn doorzettingsvermogen test. De vijanden zullen vanaf het begin lastig te verslaan zijn en je vaak dwingen te vluchten of je geld te spenderen aan toverdrankjes. Dit kan tot frustraties leiden, wat een kwalijke zaak is. De makers zijn zich hier duidelijk van bewust, in de handleiding wordt er bij de introductie zelfs aandacht aan besteed; Larian heeft Divinity 2 bewust pittig gemaakt. Ik ben van mening dat Divinity 2 iets te veel van de speler eist voor deze de inhoud van het spel volledig kan benutten. Het zal zeker meer dan tien uur duren voordat de speler in een draak kan transformeren, waar, volgens de titel, Ego Draconis om draait. Om nog maar te zwijgen over de Battle Tower, een complex waar de speler zijn wapens kan opwaarderen, toverdranken kan brouwen, advies kan vragen bij zijn trainer of zijn onderdanen de wereld insturen om daar op zoek te gaan naar rijkdommen.
|
- Boeiende spelwereld
- Zeer uitgebreid
- Doorzetter wordt beloond
|
- Vrij ontoegankelijk
- Enkele bugs
- Verouderde besturing
|
|
Uitstekend |
Divinity 2: Ego Draconis is een uitgebreid spel met veel mogelijkheden. Het is echter wel ontoegankelijk doordat de speler helemaal losgelaten wordt in de fraai vormgegeven wereld Rivellon. De minimale mogelijkheden om een personage te bouwen, worden ruimschoots goed gemaakt met de vele vaardigheden, upgrades en een interessante Battle Tower als uitvalsbasis. Divinity 2 is niet voor iedereen en zelfs een beetje nostalgisch. Maar er niet minder goed om! |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
Dacht dat uitstekend boven geweldig lag... Die lastige waarderingen ook 