Gepost door Mirik Smit op 15 januari, 2010
XBW Review: DarkSiders
THQ zijn Vigil Games studio is al een aantal jaren bezig aan de hack ’n slash titel DarkSiders. Inmiddels is hij uit en kunnen we eindelijk zien wat er geworden is van het spel waarvan we honderden video’s gezien hebben. Heeft Vigil Games een waardige hack ’n slash titel neer kunnen zetten of hebben de jaren werk maar een matig resultaat geleverd?
DarkSiders is het verhaal van ‘War’, één van de vier paardrijders van de Apocalyps, die zorgen voor de balans tussen goed en kwaad. Als het goede, of het kwade, dreigen de overhand te krijgen op de aardbol, dan grijpen deze ridders van ‘The Council’ met harde hand in om de partijen weer in de gelederen te krijgen. Uiteraard gebeurt dit in DarkSiders, maar niet zoals je verwacht. Je wordt opgeroepen om de aarde te beschermen tegen de vechtende engelen en duivels, maar niet alles is zoals het lijkt. Iemand heeft een spelletje gespeeld met de regels en jij lijkt de dupe te zijn van de chaos die volgt. Je verliest je krachten en krijgt de opdracht van The Council om uit te zoeken wie de heilige pacten verbroken heeft en de aarde vernietigde. Maar daarvoor moet je eerst je krachten hervinden.
Klassieke platformer en hack ’n slash
Met een vrij simpel verhaal is de spelwereld van DarkSiders de aarde, 100 jaar na zijn verwoesting aan de hand van de Hemelse en Helse strijdmachten. De demonen en engelen heersen over de woestenij en allen zijn je vijand in je queeste voor antwoorden. Grafisch zie je meteen dat het gaat om een ‘cartoony’ uiterlijk van de spelwereld en karakters, ook al heeft het geheel geen zwarte randjes of ‘cell-shading’. In het introductielevel raak je bekend met wat simpele aanvallen, die je later uit zult breiden met een arsenaal aan bewegingen en twee extra wapens.
De structuur van DarkSiders is er eentje die we kennen uit titels als God of War, maar ook platformspellen van jaren geleden, waarbij de speler van wereld naar wereld gaat, met de mogelijkheid terug te keren naar de overwonnen werelden om met nieuwe krachten verborgen locaties op te sporen. Je zit dan ook in een open spelwereld met een tiental speelvelden, waarin je in het verloop van het spel (meestal) een eindbaas zult moeten verslaan. Indrukwekkende eindbazen!
Het hele spel is dan ook eigenlijk opgedeeld in baasgevechten, die je bereikt door een speciaal pad door een level te vinden, klimmen of slaan. Eenmaal gebeurd zul je verder komen in het verhaal, nieuwe gaven opdoen en een nieuw speelveld beginnen, met een nieuw gameplay element dat centraal staat.
Veel ouds, weinig nieuws?
Het platformelement in het spel uit zich in veel spring-, schuif -en klimpuzzels, maar spelers zullen ook moeten zwemmen en later in het spel met bepaalde uitrustingen haken moeten schieten om locaties te bereiken. De helft van DarkSiders is makkelijk een klassieke platformtitel te noemen, de andere helft een onderhoudende hack ’n slash titel. Dit laatste gedeelte is in onze ogen misschien het ondergeschoven kindje geworden. Hoewel het spel een drietal wapens kent en met de verschillende uitrustingen (waaronder een pistool en ‘glaive’ ) ook een aantal aanvalsmogelijkheden of tactieken te halen valt, komen deze toch snel neer op een aantal sterke combinaties veel herhalen. Er is geen diepgaand combinatiesysteem waarmee je punten of zogenaamde ‘multipliers’ haalt die je motiveert om de ingewikkelde combinaties (die het spel niet heeft) onder de knie te krijgen en met stijl je vijanden uit te schakelen. Beetje jammer misschien, hoewel de nadruk van het spel hier niet op ligt.
|
- Lang speelbaar
- Veel gameplayelementen
- Leuke stijl
- Gave baaskarakters en monsters
|
- Vernieuwt niet
- Grafisch geen topper
|
|
Goed |
Zoals je begrijpt zijn wij redelijk te spreken over DarkSiders. Er is niet veel mis met het spel. Het speelt goed, het heeft een lange spelduur (15 tot 20 uur) en is op de hoge moeilijkheidsgraag lekker uitdagend. Maar we moeten zeggen, het is allemaal niet bijzonder vernieuwend. Verwacht geen momenten van absolute verrassing of onthulling. Het verhaal steekt leuk in elkaar, met aardige tussenscènes, karakters en stemmen en met een gevarieerde gameplay vol met baasgevechten en afgehakte demonenledematen, kunnen we het spel zonder meer aanraden aan de platform en hack ’n slash fans. Een vernieuwende klassieker zal het echter niet worden. Simpelweg een goed en degelijk spel waarvan er hopelijk meer zullen volgen. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
maarja ik had er niets over gezegd dus ja. Geen zelda-referentie mirik? valt me tegen