Gepost door Casper Egas op 31 januari, 2010
XBW review – Vancouver 2010
Op het moment van schrijven zit de Olympische winterspelen er alweer aan te komen. Bij de Olympische spelen kan een officiële videogame niet ontbreken. Wederom is de ontwikkelaar van Beijing 2008 (Eurocom) opgetrommeld om voor Sega het spel te maken. Persoonlijk was ik erg onder de indruk van Beijing 2008; het is nog altijd één van mijn favoriete xbox 360 spellen. Mijn verwachtingen voor Vancouver 2010 waren dan ook hoog gespannen.
Is het ijs niet te dun?
Het eerste dat opvalt als je het hoesje van Vancouver 2010 in je hand hebt, is het geringe aantal onderdelen waaraan je kunt deelnemen. Er zijn er veertien, in tegenstelling tot de achtendertig die te vinden zijn in Beijing 2008. Ook de variëteit van de onderdelen is bedenkelijk; er zijn drie onderdelen waarbij je dezelfde bobsleebaan afgaat (rodelen, skeleton en tweemansbob) en maarliefst zeven onderdelen waarbij je op ski’s of met een snowboard zo snel mogelijk aan de finish moet komen. Alleen de twee shorttack schaatsonderdelen, het skispringen en aerials zijn echt anders. Dit is niet alleen te wijten aan de ontwikkelaar, de echte Olympische winterspelen kent ook veel minder onderdelen dan de zomerspelen. Toch ontbreken er een aantal onderdelen die het spel een stuk leuker en completer had kunnen maken. De belangrijkste afwezigen zijn kunstschaatsen, langlaufen, langebaanschaatsen, ijshockey, curling en biatlon. Deze onderdelen hadden de houdbaarheid van het spel enorm kunnen verlengen. Vooral het ontbreken van biatlon doet mijn wenkbrauwen fronsen, op vroege screenshots was het onderdeel namelijk wel te zien. De afwezigheid van de Hollandse schaatssport is natuurlijk ook een groot gemis te noemen.
Heb je nog geen genoeg van alle sneeuw?
Het gebrek aan onderdelen ter zijde, de kwaliteit van de onderdelen is wat pas echt telt. Gelukkig stelt Vancouver hier niet teleur. Alle onderdelen zijn goed uitgevoerd, leuk om te spelen en zien er tegelijkertijd ook nog spectaculair uit. De leukste innovatie is wat mij betreft het eerste persoonsperspectief, dat vooral in schietspellen veelvuldig gebruikt wordt. Dit perspectief zorgt er voor dat het gevoel voor snelheid beter wordt en laat je in de huid van de sporter kruipen. Het geeft een kick als je voor de eerste keer van de hoge schans afglijdt op lange ski’s. De hoogte is enorm en de koude wind is bijna in de huiskamer te voelen. Ook bij de andere onderdelen zoals slalom, afdaling, bobsleeën of shorttrackschaatsen blijft het spannend om in de huid van de sporter te kruipen.
Het spel is grafisch voor zijn genre zeker mooi te noemen. De sporters zijn er goed uit, de besneeuwde omgevingen zijn overtuigend en het gevoel van snelheid in een fikse sneeuwbui is intens. Als je kritisch gaat kijken valt het wel op dat de texturen niet altijd van even hoge kwaliteit zijn. Ook de stabiliteit van het spel laat te wensen over, het is tijdens het testen namelijk vier keer vastgelopen.
Zijn dit echt de Olympische spelen!?
Nieuw spel gekocht, je steekt het dvd’tje in de xbox 360 en dan maar beginnen aan de carrière of Olympische spelen modus. Tutorials slaan we zoals altijd maar gewoon over en de ‘challenges’ zijn iets voor later. Maar wacht, er is helemaal geen enkele carrièremodus! Er is wel een ‘Olympics mode’, maar dat is gewoon een lijstje met alle veertien onderdelen waaruit je er één of meer kunt selecteren. Er zijn geen sporters te creëren, geen statistieken op te waarderen, geen ploegen te maken en er is geen enkele vorm van een groot Olympisch toernooi mogelijk. Hierdoor ontbreekt het Olypische gevoel geheel, er is namelijk geen enkele samenhang, geen openingsceremonie, geen speciale sfeer, niets. Het enige dat je te zien krijgt is een tamme medailleceremonie nadat je een plak wint. Het is wel leuk om het Wilhelmus te horen spelen, maar er is geen enkel groter doel waardoor je extra je best gaat doen, tenzij je een echte achievementjager bent.
De achievements zorgen er voor dat je in elk geval blijft spelen totdat je de door de ontwikkelaar vastgestelde doelen behaalt hebt. De meesten punten zijn betrekkelijk eenvoudig te behalen, op enkele lastige uitdagingen na. Het gros van de punten zijn de verdienen in de ‘challenge mode’, wat bij het ontbreken van een carrièremodus eigenlijk de hoofdmoot van het spel is geworden. De uitdagingen doen denken aan Crazy Taxi, wat voor de Crazy Taxi de Crazy Box/Pyramid is, zijn hier de drie ‘mountains’ (easy, moderate en advanced). Je moet onder andere zorgen dat je een bepaalde tegenstander inhaalt, een bepaalde snelheid haalt en zoveel mogelijk sneeuwpoppen omskiet. De uitdagingen getuigen niet van bijzonder veel creativiteit maar brengen wel het beste van het spel naar boven, namelijk het herspelen om toch net weer iets beter te worden, om zo net wel op tijd over de finishlijn te komen.
Hebben ze je in de kou laten staan?
Alle gouden plakken zijn binnen, alle doelen zijn behaald, wat dan nu? Is het plezier al voorbij na een paar dagen spelen? Gelukkig is er de multiplayer optie nog. Het spel is zowel lokaal als online te spelen met vier spelers. Lokaal zul je afhankelijk van het onderdeel om beurten of met gedeeld scherm spelen, hetgeen goed werkt en de moeite waard is. Online is het even worstelen met de omslachtigheid van het lobbysysteem. Als je een spel maakt voor vier spelers mag je bijvoorbeeld niet beginnen als je drie spelers in de lobby hebt, terwijl je bij een driespelerspel gewoon een computerventje krijgt bijgepast om het viertal compleet te maken. Eenmaal aan de gang is het echter zeer vermakelijk om tegen elkaar te strijden om de medailles. Extra leuk is het dat de meeste onderdelen simultaan gespeeld worden, of zelfs echt man tegen man zijn. Zo kun je net in de laatste bocht langs een schaatser glippen om met goud naar huis te gaan.
Conclusie
Vancouver 2010 is voor mij een teleurstelling, na het sterke Beijing 2008 had ik er echt meer van verwacht. Er is veel op het spel aan te merken, vooral het gemis van onderdelen en een echte Olympische spelen. De keuzes van de ontwikkelaar zijn zeer vreemd te noemen. Wie maakt er nou een spel van een onsamenhangend groepje onderdelen die toevallig plaatsvinden in Vancouver op de zelfde banen als de echte Olympische spelen en plakt daar een Olympische licentie op waar verder niets mee is gedaan? Desondanks zijn alle onderdelen die wel aanwezig zijn leuk om te spelen en ziet het spel er goed uit. Hierdoor vind ik een krappe voldoende op zijn plaats.
|
- Spectaculair in eerste persoonsperspectief
- Goed uitgevoerde onderdelen
- Challenge mode zorgt voor een leuke uitdaging
|
- Te weinig onderdelen
- Geen carrièremodus
- Geen Olympische sfeer
|
|
Voldoende |
Vancouver 2010 bevat veertien leuke, spectaculaire onderdelen die stuk voor stuk de moeite waard zijn. Na het spelen in de sneeuw is echter de verkoudheid het enige dat overblijft. De speler blijft namelijk zitten met een gevoel dat het spel half af is. Waar is het langebaanschaatsen, de biatlon, het kunstschaatsen? Waar is de Olypische sfeer? Waar is de carrièreoptie? Sneeuw is leuk en aardig, maar kennelijk was de ontwikkelaar Eurocom ook al snel toe aan de lente. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
