Gepost door Mirik Smit op 17 maart, 2010
XBW Review: Battlefield Bad Company 2
Na het succesvolle eerste deel in de Battlefield Bad Company serie voor de consoles, was het wachten op een tweede deel onvermijdelijk. Maar tussen het succes van de eerste console Bad Company titel en dit tweede deel zat de mega-launch van Call of Duty: Modern Warfare 2, zonder twijfelt de grote concurrent van Electronic Arts’ franchise en de inmiddels meer dan gekroonde koning van het shooter genre. Kan EA met dit tweede deel wat wind uit de zeilen van Modern Warfare weghalen? We nemen een kijkje.
De Zweedse Digital Illusions studio achter de Battlefield franchise en prachtige games als Rallisport Challenge en Mirror’s Edge, nemen geen genoegen met perfectie. Voor hun moet alles zo mooi in elkaar steken dat ze soms tergend langzaam hun spellen ten tonele brengen. Met dit tweede deel in de Bad Company saga viel dit mee. Maar nu blijkt, dat de haast er ook een beetje aan af te zien is. Zo bevat het spel, net als het vorige deel, een single-player campagne plus uitgebreid multiplayer component. De franchise is altijd gericht geweest op multiplayer, zonder single-player kan een consoletitel niet goed verkopen, was de overtuiging. De single-player campagne in het eerste deel was dan ook onderhoudend en van aardige kwaliteit, met dit tweede deel neemt het team echter een radicale andere wending. Een wending naar een formule die inmiddels welbekend, maar in onze ogen, ongewenst is. Een wending naar het praktisch ‘on-rails’ standaard shooterformaat van Modern Warfare 2 en de andere Call of Duty titels.
Lineair en niet langer realistisch
Waar de eerste titel zich nog trots waande in het gebruikte niveau van realisme in de single- en multiplayer gedeeltes, is het nu op het gebied van single-player een snelle en bijzonder onrealistische actiefilm geworden, naar het voorbeeld van Modern Warfare 2. De campagne, die begint met een missie tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog in Japan, draait om een verloren geheim wapen van het Japanse keizerrijk, dat nu, zestig plus jaren later door een Russische terroristengroepering gebruikt wordt om een bedreiging voor de Amerikaanse bevolking te vormen. Jij gaat met Preston Marlowe en zijn drie teamleden: Terrance Sweetwater, George Haggard en “Sarge” Samuel Redford, op zoek naar het geheime wapen om zo de terroristen te snel af te zijn. Maar uiteraard is dat zo makkelijk niet en spelen verraad en verrassing een grote rol.
We hoeven eigenlijk niet te veel kwijt over de single-player campagne. Deze is niet erg bijzonder te noemen. Het spel heeft een unieke gameplay en een geweldig gevoel van ‘gewicht’ als je met de wapens schiet, die een kenbaar effect op de omgevingen hebben en echt klinken alsof ze naast je oor in de betreffende omgevingen worden afgeschoten, maar buiten dat is het spel zo lineair en saai als wat. Stel je voor dat je Modern Warfare 2 speelt, met iets meer persoonlijkheid in de karakters, maar een tempo een flink aantal versnellingen lager. De Modern Warfare 2 single-player campagne was in onze ogen niet erg interessant om te spelen, maar wat het wel was, een non-stop razend snel explosief actiespektakel om te zien. Bad Company probeert het na te bootsen, maar faalt kansloos. Het spel is lang niet gestroomlijnd genoeg om het tempo in de gameplay te houden en alle tussenscènes, lange loopstukken en rustige soms uitgestrekte levels, doen niets om het spel te helpen. Als de ontwikkelaar nou gewoon gekozen had voor de traditionele Battlefield aanpak, met grote levels waarin je zelf kon kiezen hoe je een probleem aanpakt, dan had het vele malen interessanter kunnen zijn, aangezien de schietervaring van hoog niveau is. Jammergenoeg worden er ook maar een paar bijzonder korte scènes uitgelicht waarin spelers met voertuigen de strijd aan kunnen gaan en hier is geeneens een brede keuze in.
De single-player valt dan ook tussen wal en schip en faalt een goede Modern Warfare 2 -kloon te zijn, maar slaagt er ook niet in ook om een leuke typerende Battlefield ervaring neer te zetten. Eeuwig zonde, maar eigen schuld, dikke bult voor Digital Illusions en EA. Moet je maar bij je eigen kracht blijven.
Single-player afgeschreven, multiplayer hoera?
Met de single-player achter de keizen, meteen vergeten, gaan we over naar het onderdeel waar deze shooterserie reeds zijn sporen in heeft verdiend. De aanpassingen aan de multiplayer zijn niet van aardbrekende aarde, maar omvatten voornamelijk een nieuw progressiesysteem waarbij de spelers nieuwe wapens en vaardigheden vrijspelen voor hun karakters in de specifieke klassen waarin ze spelen. Dit is natuurlijk om mee te kunnen met het systeem dat in Modern Warfare 2 te vinden is en daar zo verslavend goed werkt. Spelers kunnen ervaringspunten verdienen in een vijftal klassen, ‘Assault’, ‘Medic’, ‘Engineer’, ‘Recon’ en ‘Vehicle’. Elke keer als je met de respectievelijke klasse een vijand omlegt of bijvoorbeeld teamleden oplapt, van munitie voorziet, voertuigen repareert of met voertuigen slachtoffers maakt, dan zul je in die klasse in niveau stijgen.
|
- Gave multiplayermodi!
- Legendarisch geluid
- Prachtige presentatie
|
- Geen goede single-player
- Korte single-player
|
|
Uitstekend |
Hoewel de single-player ervaring van Battlefield Bad Company 2 vergetelijk en kort is, zijn ze bij DICE op het gebied van de multiplayermodi weer meer dan geslaagd. We hadden dan ook eigenlijk niet anders verwacht van deze veteranen. Het machtige geluid, de grafische presentatie van de menu’s die heerlijk snel zijn, de prachtige speelvelden en vernietigbare omgevingen zijn allemaal om je vingers bij af te likken. Om nog maar te zwijgen over de verslavende en uitdagende gameplayspelmodi die het noodzakelijk maken om in een eenheid te functioneren. Kortom, niet in huis halen voor de teleurstellende Modern Warfare 2 ‘Wannabe’ single-player campagne, maar wel voor de geweldige multiplayer spelervaring, die wij zeker nog een flinke tijd spelen! |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
