Gepost door Casper Egas op 04 april, 2010
XBW review: Just Cause 2
Toen Just Cause 1 uitkwam in 2006, werd het spel onverwachts een succes in de verkoop. Het spel wist de van Grand Theft Auto (GTA) bekende vrije spelwereld uitstekend te mixen met de prachtige tropische omgevingen die in Far Cry terug te vinden zijn. Just Cause was echter was kwalitatief echter geen echte topper te noemen, daarvoor was de spelwereld te leeg en de gameplay te eentonig. Nu, vier jaar later is het vervolg verschenen. Zal Just Cause 2 de fouten van deel 1 verbeteren en tegelijkertijd de kracht van zijn voorganger behouden?
We’re all sinners
Just Cause 2 speelt zich af op de fictieve eilandengroep Panau, dat ergens in Zuidoost Azië zou moeten liggen. De speler kruipt wederom in de huid van Rico, die ook Scorpion genoemd wordt. Rico werkt undercover voor de Verenigde Staten en moet zodoende samenwerken met een drietal militante groepen op de eilanden. Voor elk van de drie partijen voer je missies uit, waarbij je dorpen verwoest, onschuldige mensen vermoord en criminelen helpt. Kennelijk vindt de Verenigde Staten dat niet erg, zolang de missie (die draait om geld) maar volbracht wordt. De “just cause”, oftewel het gerechtvaardigde doel uit de titel is kennelijk cynisch bedoeld.
Het spel neemt het verhaal niet zo serieus, het is overduidelijk dat het hier gaat om actie, niet om een serieuze toon. De personages zijn volkomen karakterloos, de militante facties zijn slechte karikaturen en het doel van de missies is lang volstrekt onduidelijk. De tussenfilmpjes zijn daarom veruit het slechtste element uit het spel; met slechte tekst, lelijke grafische vormgeving en verschrikkelijke stemacteurs. GTA toont aan dat interessante personages en een goed verhaal een spel als dit een stuk leuker kunnen maken; een gemiste kans voor Just Cause 2.
Waar zit nou die sneeuwgrens?
Panau is een enorm grote, tropische eilandengroep. Op het eerste gezicht ziet Panau er geweldig uit, er zijn tropische bossen, dorpjes, woestijnen, steden en zelfs besneeuwde bergen te vinden. Je kunt erg ver kijken, met een echt dagnachtritme, waardoor je de illusie van een echt eilandparadijs krijgt.
Toch begon ik na een tijdje te merken dat het detail matig is, veel plaatsen lijken op elkaar en tropische bossen heb ik elders wel eens mooier gezien. Misschien is het de aardrijkskundeleraar in me, maar het is nogal vreemd dat tropische bossen op de bergen rechtstreeks overgaan in eeuwige sneeuw. Toch is het goed dat ze getracht hebben de wereld interessanter te maken door verschillende klimaten bij elkaar te zetten, realisme is in Just Cause toch al ver te zoeken, maar het dan maar visueel interessant.
Bionic Commando bij de luchtmacht
Panau is zo groot, dat het ondoenlijk zou zijn om te voet van de ene kant van de kaart naar de andere kant te lopen. Gelukkig zijn er allerlei voertuigen te stelen, alles voor het goede doel natuurlijk. Er is een brede selectie van auto’s en motorfietsen en zelfs een aantal boten beschikbaar die elk best aardig besturen, maar ook niet meer dan dat. Toch zal je deze voertuigen niet erg vaak gebruiken omdat zelfs met een auto de afstand van A naar B vaak veel te groot is. Om verveling te vermijden zijn er twee betere opties: De Amerikanen bellen om je ergens anders te droppen of door een vliegtuig of helikopter te stelen. Gedurende het spel zal je dan ook vooral in de lucht te vinden zijn. Aanvankelijk is het erg spectaculair om over het landschap te vliegen en alles onderweg plat te gooien, maar het begint na verloop van tijd te steken dat je alles steeds maar van bovenaf ziet. De ontwikkelaar had er in ieder geval voor moeten zorgen dat de zoveel voorkomende vliegtuigen en helikopters lekkerder te besturen zijn; je krijgt met een heli voortdurend de indruk langzaam te gaan en schuin te bewegen. In een vliegtuig was ik de controle soms geheel kwijt, met een crash tot gevolg.
Zodra je echt toch even uitstapt en je wandelschoenen aantrekt, merk je dat je familie bent van de Bionic Commando. Je hebt namelijk een grijphaak waarmee je van alles kunt doen. Zo kun je op gebouwen of bergen klimmen, jezelf sneller voortbewegen, jezelf naar een voertuig toe trekken om deze te kapen, voertuigen meeslepen, tegenstanders aan een boom ophangen en nog veel meer. De mogelijkheden zijn zo groot dat het lang leuk blijft de haak te gebruiken. De achievements spelen hier goed op in. De grijphaak is zo makkelijk te gebruiken dat het snel een tweede natuur wordt en je bijna geen stap meer zet zonder de haak te gebruiken
|
- Enorm grote spelwereld
- Lang
- Afwisselender dan deel 1
|
- Slecht verhaal en personages
- Te veel nadruk op vliegen
- Soms frustrerend
- Bijna geen muziek
|
|
Goed |
Just Cause 2 verbetert zijn voorganger op alle vlakken, maar voelt tegelijkertijd precies hetzelfde aan. De spelwereld is enorm en er valt dit keer een stuk meer te zien en te doen. Toch is het spel verre van perfect en is er een waslijst aan verbeterpunten te noemen. Ondanks alles is Just Cause 2 een aanrader voor wie op zoek is naar een flinke dosis ongecompliceerd speelplezier. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
Kom op.