Gepost door Yaron Elmaliah op 16 april, 2010
XBW Review: Splinter Cell: Conviction
Na vier jaar wachten, talloze vertragingen en één keer opnieuw beginnen van de game is Splinter Cell eindelijk terug van weg geweest. Worden fans van de serie beloond voor het wachten of kan Sam Fisher maar beter terug de schaduw in?
Sam Fisher heeft het niet al te best. Zijn dochter is dood, hij moest zijn eigen mentor en enige vriend, de Third Echelon baas Lambert, doodmaken in Double Agent en aan zijn stem te horen houdt hij ook wel van een fles jenever. Maar zoals ze zeggen: eens een moordmachine, altijd een moordmachine. Zodra blijkt dat een schimmige groep die het op Sam gemunt heeft iets over de mysterieuze dood van zijn dochter weet, duurt het niet lang of hij haalt zijn oude trukendoos weer uit de kast, met een paar nieuwe toevoegingen, voornamelijk de 'Mark and Execute' en ‘Last Known Position’ eigenschappen, waarover later meer.
De game breekt op een aantal punten met voorgaande Splinter Cell games. Het meest opvallende is dat het tempo een stuk hoger ligt. Sam klautert en moordt sneller en meedogenlozer dan ooit. Het idee hier achter is dat Ubisoft het zogenaamde ‘Trial and Error’ element, waarbij je weer helemaal opnieuw moest beginnen als je gezien werd, wou elimineren. Nu heeft Sam Fisher dankzij zijn razend snelle mogelijkheden tot voortbewegen (over tafels springen, zich door ramen werpen, ga zo maar door) en ontsnappen veel meer opties om een gevecht te overleven en wederom naar zijn hand te zetten als het fout gaat. Zo zullen gamers eindelijk de mogelijkheid hebben het spel te spelen zoals ze willen. Zo kun je zo veel mogelijk in de schaduwen blijven en vijanden uitschakelen zonder gezien te worden, maar mocht dat een keer fout gaan (en dat zal het een keer gaan!) dan hoef je niet opnieuw te beginnen. Dan kun je met de nieuwe gameplay systemen en gadgets of zelfs met de zwaardere wapens die je nu mee kunt nemen, de situatie weer helemaal naar je hand zetten. Of je kunt, als je dat wilt, de nieuwe eigenschappen van Sam Fisher gebruiken om als dodelijke soldaat vijanden uit te schakelen zonder je te veel zorgen te maken over het geluid dat je maakt of hoeveel vijanden je zien. Voor de puristen die juist dat sluipen zo plezierig vonden is dit misschien even slikken, maar ook zij zullen nog ruim aan hun trekken komen in het overgrote deel van deze fundamenteel onder handen genomen Splinter Cell titel.
Mark & Execute
Zodra je een vijand met één soepele beweging afmaakt wordt je beloond met de mogelijkheid vijanden met de nieuwe 'Mark and Execute' uit te schakelen. Hiermee kun je een aantal vijanden markeren middens de rechter bumper, waarna Sam na een druk op de Y knop ze in rap tempo één voor één neerknalt. Dit brengt een hoop mogelijkheden voor tactische diepgang met zich mee. Je kunt je doelwitten namelijk al van tevoren, door onder een deurtje te kijken bijvoorbeeld, markeren, ook al kun je ze nog niet executeren omdat ze te ver weg zijn. Voorbeeld: Er staat iemand met zijn rug naar je toe, maar iets verderop staan twee maten van hem. Je zou zijn vrienden kunnen markeren, de eenling besluipen en als menselijk schild grijpen en gelijk de twee anderen executeren. Nog eentje: je staat voor een kamer die slechts één ingang lijkt te hebben en er staat drie man op wacht. Door de voordeur gaan is zelfmoord. Kijk rond, en je ziet een regenpijp. Klim erop en je kunt twee van de drie vijanden markeren, je breekt je landing met de derde en executeert gelijk de andere twee (of andersom). Zo schakel je in ongeveer in twee seconden een hele kamer uit, met als resultaat dat je jezelf al borstkloppende een gigantische bad-ass vindt.
Sam is natuurlijk nog steeds op zijn best als hij zelf op bovenstaande manieren de regels van het conflict bepaalt. Deste sneller en geniepiger je vijanden uitschakelt, deste beter. Dit zal in het begin van het spel dan ook niet al te moeilijk zijn, maar in de tweede breekt nood wet en zal je ongetwijfeld af en toe in een vuurgevecht belanden. Ga je dit gevecht aan, dan zal het spel een beetje lijken of Gears of War en andere ‘Cover’-shooter. Je schuilt achter een muurtje en schiet op vijanden. Dit is echter veelal dodelijk (en saai!) en je moet dan ook de mechanieken die het spel je biedt gebruiken om uit deze situatie te ontsnappen. Gooi een flashbang en spring als een lenige panter door een raam. Dankzij het ‘Last Known Position’ systeem zullen vijanden je aanvallen op de locatie waar ze je voor de laatste keer zagen, aangegeven met een transparant silhouet. Als zij hun aandacht richten op die locatie, terwijl jij al ontsnapt bent, heb jij rustig de tijd om te verdwijnen of ze van achter uit te schakelen in de chaos.
De game biedt je vele opties om jezelf uit een direct vuurgevecht te krijgen. Met de vele gadgets (EMP grenades, flashbangs, etc.) en het Last Known Position systeem zul je een uit de hand gelopen situatie toch naar jouw hand kunnen zetten. Maar het is natuurlijk wel even wennen om in de Splinter Cell-saga opeens te moeten ontsnappen uit een vuurgevecht. Je hoofddoel zou altijd moeten zijn zo veel mogelijk onopgemerkt vijanden uit te schakelen, maar dit is niet altijd makkelijk en dan treden deze nieuwe spelmechanieken dankbaar in werking. Maar mocht je dat echt willen, dan zijn er absoluut manieren om puur met sluipen en het slim gebruiken van gadgets de vijanden te elimineren. In feite maak je het jezelf dan wel nodeloos moeilijk, want door de nieuwe systemen is het makkelijker om vijanden te misleiden en ze vervolgens uit te schakelen, en zo zijn de meeste levels dan ook gemaakt. Echter, een paar van de latere levels zijn te lineair om je echt de vrijheid te geven die de nieuwe spelmechanieken echt tot hun recht laten komen, wat het spel een iets te 'shooterig' gevoel geeft. Dit domineert echter niet de single-player, maar de levels schommelen wel in kwaliteit.
Coöperatief en multiplayer
De single-player spelmodus zal een veteraan op de normale moeilijkheidsgraad en zonder al te veel de nadruk te leggen op ongezien langs je vijanden komen, niet meer dan acht uur bezighouden. Gelukig is er ook nog een coöperatieve spelmodus die helemaal apart staat van Sam's avontuur qua levels. Het betreft hier een prequel; de gebeurtenissen in deze coöperatieve spelmodus lopen vooraf aan de gebeurtenissen in de single-player modus. Je speelt deze missies met zijn tweeën: één speler is een Amerikaanse spion, de ander een Russische. Samen proberen ze de verkoop van zogenaamde EMP bommen te voorkomen. Alle mogelijkheden die Sam Fisher langzaam maar zeker opdoet in de campagne, zijn vanaf het begin beschikbaar in de coöperatieve modus; het is dan ook een stuk uitdagender. Je zult goed samen moeten werken met je partner. Je kunt doelwitten markeren en tegelijkertijd executeren, je zult af en toe op moeten splitsen om vijanden van twee kanten tegelijk te besluipen en je kunt elkaar reanimeren als het even wat minder gaat. De coöperatieve spelmodus is het hoogtepunt van de game, want alles wat stoer was aan de campagne komt hier in terug, plus meer want je mag het allemaal met zijn tweeën doen. Tegelijkertijd een tweetal vijanden uitschakelen ziet er gewoon bijzonder stoer uit en lijdt tot vele bluetooth high-fives. Alles is beter met zijn tweetjes, natuurlijk ook internationale spionage!
Naast de coöperatieve modus bevat de game nóg twee modi, Hunter en Last Stand. De eerste draait om het uitschakelen van alle vijanden in een level, de tweede is een soort ‘Horde’ modus waarin golven aan vijand uitgeschakeld moeten worden. Deze modi kunnen alleen of met zijn tweeën gespeeld worden. Hunter is een leuke toevoeging die in je eentje en coöperatief de moeite waard is. Last Stand is echter teveel op schieten gefocust, voor mij niet het hoogtepunt van het spel.
Conclusie
Splinter Cell: Conviction is door de vele aanwezige spelmodi en levels een aantrekkelijk pakketje geworden. De single-player is compleet onder handen genomen en lijkt wel een fundamenteel ander spel. Het sluipen is aanwezig, maar de nadruk ligt op de mogelijkheden om elke situatie tot een goed einde te brengen. Dit moet het mogelijk maken voor veel meer gamers om het spel van begin tot eind uit te spelen en voor de geharde elite betekend het een grotere uitdaging om de titel met alleen maar ‘sluipen’ uit te spelen. Ondanks dat is Sam Fisher avontuur in mijn ogen niet het beste avontuur uit zijn lang lopende franchise.
De verschillende nieuwe gameplay mechanieken zijn welkome toevoegingen die het geheel een snellere en gestroomlijnde ervaring maken zonder echt te verliezen waar het om gaat: spionnetje spelen. Het is alleen jammer dat de latere levels van de single-player iets te lineair en de confrontatie teveel opzoeken zonder veel alternatieven te geven. Dat mag de pret echter niet teveel drukken, en het is dan ook helemaal niet moeilijk om deze game van harte aan te raden aan iedereen die van sluipen én schieten houdt.
|
- Coöperatieve modi zijn top
- Leuke nieuwe features
- Sam Fisher is nu razendsnel
|
- Wat lineaire single-player levels
- Ietwat korte gamemodi
|
|
Uitstekend |
Splinter Cell: Conviction is door de vele aanwezige spelmodi en levels een aantrekkelijk pakketje geworden. De single-player is compleet onder handen genomen en lijkt wel een fundamenteel ander spel. Het sluipen is aanwezig, maar de nadruk ligt op de mogelijkheden om elke situatie tot een goed einde te brengen. Dat biedt Conviction genoeg, ondanks dat het wat aan de korte kant is. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
zelfde gameplay iig
Ik haal hem morgen nog even.
ik vond de demo erg mooi.
Hoe zit het met de last stand modus, is die split screen te spelen?