Gepost door Casper Egas op 27 april, 2010
XBW review: Dead to Rights: Retribution
De Dead to Rights serie van Namco heeft een laagje stof gevangen. Na de eerste twee delen in 2003 en 2005 op onder andere de originele Xbox is het stil geworden rond deze serie. Nu is er een andere ontwikkelaar, Volatile Games met de licentie aan de slag gegaan. De serie staat bekend om …ehh… de hond van de held. In Dead to Rights speel je namelijk de totaal oninteressante, weinig aansprekende Jack Slate met zijn hond Shadow, die het spel interessant en uniek moet maken.
Actie, actie!
Dead to Rights draait om niets dan actie. Het spel speelt als een combinatie van Fighting Force (vechtspel) en Gears of War (schietspel). In het derde persoons perspectief baan je een weg door de hordes eentonige tegenstanders door ze in elkaar te slaan of neer te schieten. Zowel het vechten als het schieten zijn voldoende, de besturing is eenvoudig onder de knie te krijgen, maar mist soms wat precisie, waardoor je nogal eens opnieuw op een knop moet drukken om een contextgevoelige actie te voltooien.
In een deel van het spel heb je directe controle over de hond van Jack, Shadow, maar verreweg de meeste tijd schaduwt hij je alleen. In de delen waar je directe controle over de hond hebt, speelt sluipen een grote rol. Op magische wijze kan de hond namelijk de hartslag van tegenstanders detecteren, waardoor ze zelfs door muren volledig zichtbaar worden. Het sluipen werkt naar behoren, maar biedt niets dat je nog niet in andere spellen hebt gezien.
In de andere delen van het spel kun je de hond alleen basiscommando’s geven, zoals aanvallen of het apporteren van wapens. De intelligentie van Shadow is jammer genoeg ver te zoeken, hij loopt keer op keer als een levende schietschijf rond en begrijpt niet dat hij niet door muren heen kan lopen. Opvallend is dat de artificiële intelligentie van de tegenstanders een stuk beter is. Deze maken namelijk slim gebruik van dekking (die stuk kan), pakken wapens op van gestorven maten en trekken zich terug om te hergroeperen.
Om het spel echt macho te maken is gekozen voor een 18 jaar en ouder logo. Te pas en te onpas worden er scheldwoorden als ‘motherfucker’ gebruikt zonder dat hier echt een reden voor is. Ook vliegt het bloed in het rond en kunnen Jack en Shadow tegenstanders afmaken met een aantal snel eentonige, maar gruwelijke ‘finishing moves’.
Stemacteur zoekt interessant script
Grafisch is het spel nogal wisselend te noemen. De personages zien er gedateerd uit in vergelijking met de gedetailleerde omgevingen met veel lichteffecten. Zo ziet de hond er vooral bijzonder ongemakkelijk uit. En dan te bedenken dat ze volgens de aftiteling een hele reeks referentiehonden gebruikt hebben. Misschien waren die referentiehonden al een paar jaar dood?
|
- Redelijk goede sfeer
- Veel actie
|
- Eentonig
- Klaar, is klaar
- Pijnlijk middelmatig
|
|
Voldoende |
Dead to Rights is als een typische B-actiefilm. Je kunt je best even vermaken met alle actie en het spektakel, maar na een tijdje heb je alles gezien dat het te bieden heeft, waarna de verveling toeslaat. Het spel is allesbehalve origineel en heeft niets meer te bieden dan een behoorlijk goede sfeer en veel actie van een redelijk, maar geen uitzonderlijk, niveau. Typisch een spel om uit de budgetbak te vissen voor een tientje als je al je andere spellen al uitgespeeld hebt. |
|
0 lezer reviews voor deze titel
|
