Dorian de la Fosse | Wednesday 17 Dec 2025, 0:19

Lees hier de recensie van deze mech game!

Gespeeld op Xbox Series X. 

Van kinds af aan was ik al gefascineerd door robots en mechs. Ik kijk daarom ook altijd uit naar videogames waarin je plaats neemt in een robot waarmee je van alles en nog wat kunt doen. Je kunt je dus voorstellen dat ik verheugd was om Daemon X Machina te spelen toen deze uitkwam op PC. Hier heb ik veel uren in gestoken en ik hoopte altijd dat er een vervolg zou komen op deze game. Deze is er nu, een soort van, met Daemon X Machina: Titanic Scion. Is dit een game waar ik ook weer veel uren in kan steken? Je leest het hier.

Verwarrende oorlog

Daemon X Machina: Titanic Scion opent met een enorme lore dump. Dit wordt gepresenteerd door scrollende tekstvelden, afbeeldingen en filmpjes en dient om jou als speler bekend te laten worden met de wereld. In een notendop draait het om het volgende: Jij bent een Outer (de volgende stap in de evolutie van de mens) die wakker wordt in een reageerbuis. Uit het volgende gesprek blijkt dat jij onder valse voorwaarden deel hebt genomen aan een experiment van andere Outers. Je wordt al snel bevrijd door jouw goede vriend Nerve waardoor je direct het stempel van verrader krijgt. Tijdens jouw ontsnapping pak je een van de drie mech suits, genaamd een Arsenals in de game, en vecht je jouw weg naar buiten. Dit gedeelte dient direct als tutorial voor de game en is op zich een vermakelijk stuk. Je leert wat over de besturing van je Arsenal en een aantal standaard wapens en ondertussen mag je knokken met andere mech suits. Je krijgt terwijl je dit doet nog meer informatie jouw kant op gestuurd wat je op dat moment nog geen goed plekje kan geven. Het zorgt vooral voor meer verwarring en dat is iets wat gedurende de rest van de game niet helemaal wegtrekt.

In tegenstelling tot de eerste game is het verhaal van Titanic Scion beter verspreid over de verhaalmissies. Waar het gehele plot van Daemon X Machina nagenoeg in de laatste drie missies uit de doeken werd gedaan is dat in Titanic Scion beter uitgewerkt. Er is een verschil tussen verhaalmissies en zijmissies en beide typen behandelen andere aspecten. Het is alleen jammer dat het verhaal over het algemeen niet heel erg goed is uitgewerkt. De plot ga ik hier niet uit de doeken doen, maar is erg belangrijk voor de oorlog tussen de Outers en de normale mensen. Maar meer dan dat is het niet. De zijmissies zouden normaal gesproken meer moeten vertellen over belangrijke personages in een game, maar hier is dat anders. Het gros van de zijmissies dienen als test voor verschillende wapentypes en de beloningen zijn over het algemeen verwaarloosbaar. Je leert helemaal niks over de personages die je gedurende de game tegenkomt. Jouw goede vriend Nerve, de man die jou uit de reageerbuis haalt, en jouw zelfgemaakte personage hebben volgens het verhaal een diepe band. Maar dit blijkt nergens uit. Dit wordt ook niet verder toegelicht in de game. Ash is een mens die een diepgewortelde haat heeft voor Outers. Je leert niet waarom. Hij heeft een mechanische arm. Waarom? Misschien omdat het cool is, maar zeker weet je het niet want de game vertelt het je niet. Uiteindelijk is het verhaal niet per se waar je deze game voor speelt.

Vrijheid in lage resolutie

Het verhaal was niet het enige wat mij tegenstond aan de game. Titanic Scion is geen direct vervolg op Daemon X Machina. Het speelt zich af in een volledig eigen universum. Je hebt nu geen grote mechs om te besturen, in plaats daarvan is het een mech suit. Het is een klein punt, maar wel iets wat ik het benoemen waard vind. Daarnaast lijken veel ontwerpen overgenomen te zijn uit de vorige game, maar doordat je nu een pak bestuurt van menselijk formaat in plaats van een grote robot van meters hoog ziet het er soms proportioneel vreemd uit. Waarom heb je brede schouderdelen nodig op een pak van menselijk formaat? Dat is echter niet heel storend, want of het nou mechs of mech suits zijn, de ontwerpen in Daemon X Machina zijn erg cool. Een ander, groter punt van kritiek is de open wereld. Het is fijn dat de hangar van het vorige deel is vervangen voor een open wereld, maar deze oogt vrijwel leeg. Je kunt hier vrij rondrijden, -vliegen en -lopen maar niks in de wereld nodigt echt uit tot verkennen. Daarnaast zijn de graphics van de game erg matig. Dit zorgde ervoor dat ik vooral bezig was met de missies en eigenlijk zelden de wereld verkende. Voor de review deed ik dat wel een aantal keer, maar ook die beloningen zijn erg matig. De spelwereld lijkt zo uit een Assassins Creed game te komen met alle indicatoren op de kaart. De zogeheten checklist open wereld. Dit hebben we al beter gezien in oudere games, dus ook dit was een aardige domper.

Vrijheid in keuze

Oké, ik heb inmiddels mijn klaagstoel weggezet en ben klaar om het te hebben over de positieve aspecten van de game. Want deze zijn er zeker. Allereerst de muziek. Deze is van erg hoge kwaliteit en het was altijd een genot om naar te luisteren. Daarnaast doet de algehele gameplay veel goed. Los van het verhaal gaat het in dit soort games natuurlijk ook om de gevechten en ik kan je vertellen dat dit dik in orde is. De onderdelen op jouw pak bepalen wat voor een type pak het is. Kies je zware onderdelen dan beweeg je langzamer, maar kan je meer klappen incasseren tegenover een licht pak die makkelijk kan ontwijken maar ook snel kapot gaat. Daarnaast kan je vier wapens tegelijkertijd dragen en hiertussen wisselen met een simpele druk op een knop. Wil jij gebruik maken van een zwaard en schild? Doe je ding. Een speer en een granaatwerper? Dat kan ook, jij absolute maniak. Het aanpassen van jouw Arsenal is de sleutel tot jouw eigen speelplezier. De gevechten in de eerste helft van de game dienen als een introductie tot het omgaan met jouw Arsenal, maar vanaf de tweede helft worden de gevechten een stuk uitdagender en hebben ze ook een tactische onderlaag. Dit zorgt voor een leuke dynamiek en voldoening als je de tegenstanders om zeep weet te helpen. Uiteindelijk is het de gameplay die het spel de moeite waard maakt.