Dorian de la Fosse | zaterdag 18 Jul 2026, 21:28

Lees hier de review van dit volgende deel in de GreedFall-serie!

Gespeeld op Xbox Series X. 

In 2019 verraste ontwikkelaar Spiders vriend en vijand met hun goed verkochte RPG Greedfall. De game werd geroemd om de goede verhaalvertelling, leuke setting en keuzevrijheid. In 2026 mogen we eindelijk aan de slag met het tweede deel in de reeks: Greedfall: The Dying World. Weet Spiders hun succesvolle formule door te zetten in dit nieuwste deel? Je leest het hier.

Teer Fradee en de vrije wereld

De setting van Greedfall: The Dying World is een interessante keuze. Waar je in het eerste deel als kolonist afreisde naar Teer Fradee om een geneesmiddel te vinden voor de plaag, speel je in dit deel als een inwoner van Teer Fradee. Het verhaal speelt zich ook drie jaar voor de eerste game af. Dit zorgt ervoor dat je het verhaal vanuit een heel ander perspectief beleeft.

In Greedfall: The Dying World speel je als Vriden Gerr, een oorspronkelijke inwoner van Teer Fradee die op het punt staat een wijsgeer – in hun eigen taal Doneigad genaamd – te worden. Dit doe je niet alleen. Je wordt vergezeld door twee vrienden uit jouw jeugd; Nilan en Sheda. Nilan hoopt ook een Doneigad te worden en Sheda is een krijger die alles doet om jullie te beschermen. Na een korte tutorial worden jij en Nilan beiden een wijsgeer, maar zodra ze de ruimte verlaten vallen ze ten prooi aan kolonisten. Om de personages te breken wordt hun mentor, Toflan, gedood en worden de personages daarna op een schip naar Gacane gezet, een groot continent met genoeg geheimen om een bibliotheek te kunnen vullen.

Vechten om te overleven

Wie een beetje een geschiedenisles op school heeft gehad legt natuurlijk direct de link met 17e -eeuwse taferelen die het gros van de Europeanen aan het uithalen waren in die tijd. Het ontdekken van nieuwe continenten en de bevolking hiervan exploiteren – of erger – is een fenomeen waar menig persoon mee bekend is. Het is dus ook niet zo gek dat dit de inspiratie is voor Greedfall. Dit zie je het beste terug aan het oude continent Gacane, welke geteisterd gaat onder oorlogen en het verspreiden van de zogeheten Malichor-pest. Zodra jouw gezelschap een ontsnappingsmogelijkheid ruikt grijpen ze deze aan waarna je vrij bent om je eigen weg te vinden op dit oude continent. Dit gaat van het genezen van de pest tot aan het onderhandelen met de verschillende facties om te overleven. De game kent een open wereld en overal struikel je wel over kistjes of vijanden, dus er valt genoeg te verkennen.

In een RPG zijn gevechten natuurlijk onvermijdelijk. In Greedfall had je alleen de controle over jouw eigen personage en bestuurde de AI jouw metgezellen. Gezien de tactische aard van de gameplay was dit een groot punt van kritiek vanuit de spelers. Spiders heeft dit voor The Dying World aangepast. Je hebt nu de keuze uit drie verschillende speelmodi. De eerste daarvan is Story Mode, waarin het verhaal het belangrijkste is en jouw personage onschendbaar is. Er is ook een Tactical Mode, waarin tactiek belangrijker is omdat vijanden meer schade aanrichten en Friendly Fire ook aanwezig is. De laatste modus is Adventure Mode zit tussen beiden en geeft een wat meer gebalanceerde moeilijkheidsgraad. Voor deze game is er ook een pauzesysteem ontwikkeld. Hiermee kan je niet alleen de acties van jouw personages plannen en voorbereiden, je kunt ook belangrijke gegevens van jouw tegenstanders zien. Dit geeft je alle tijd om jouw tactiek toe te passen, tot een bepaalde hoogte natuurlijk. Alle vaardigheden zijn toe te wijzen aan shortcuts, maar hebben wel een cooldown. Dit betekent in essentie dat de meeste van jouw gevechten alsnog worden gewonnen door simpelweg iemands hersens in te slaan, aangezien deze actie niks kost en standaard wordt uitgevoerd als er geen vaardigheid is geselecteerd. Dit zorgt er ook voor dat de gevechten na verloop van tijd erg eentonig en saai worden. Dit had wellicht voorkomen kunnen worden als het een actie RPG zou zijn, maar helaas.

Moeilijke keuzes

Even zo belangrijk als gevechten zijn de ontwikkelingen die jouw personages doormaken in een spel. In The Dying World heeft elk personage een zogeheten skill tree voor vaardigheden en magie en Attributes om zaken als kracht en behendigheid te verhogen. Het is belangrijk om jouw punten juist te investeren om het maximale uit de personages te halen. Zo is het upgraden van kracht ten opzichte van behendigheid niet slim als je een boog wil gebruiken. Vriden Gerr is de enige die toegang heeft tot een extra systeem; de Talents. Deze bepalen hoe goed jij bent in diplomatiek of jouw succes bij het stelen van voorwerpen. De punten hierin bepalen onder andere gespreksopties, waardoor je verschillende situaties van diverse kanten kunt bekijken en oplossen. Het is het welbekende “spel opslaan en laden om een andere optie te kiezen” systeem. Dit zorgt er ook voor dat elke playthrough weer anders is.

Op audiovisueel vlak ben ik minder te spreken over Greedfall: The Dying World. Laten we beginnen met het grafische aspect. De spelwereld ziet er prima uit en er zijn mooie gebieden om te verkennen, maar alles oogt alsof je een Xbox One-spel aan het spelen bent. Ook de personages en hun animaties ogen verouderd en dat is op zich jammer, maar je went hier snel genoeg aan. Het stemwerk is wat onwennig. De gesprekken die te maken hebben met de hoofdverhaallijn zijn van prima kwaliteit, maar zodra het een standaard gesprek betreft lijkt het alsof de stemacteurs hun regels voorlezen in plaats van zich inleven in de personages. Erg jammer.