Casper Egas | dinsdag 15 Sep 2026, 23:28

Een nieuwe game van Square Enix voor je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is natuurlijk een veel te lange naam. Deze typische adventure kunnen we dan ook beter gewoon The Adventures of Elliot noemen, want dat denkt de lading prima. Het hele Millennium Tales aspect gaat over het tijdreizen, dat een grote rol in het spel speelt. Grafisch heeft het spel dezelfde stijl als Octopath Traveler en Triangle Strategy en is daarmee ook gelijk weer erg aantrekkelijk. De mix van 2D en 3D is uitstekend uitgevoerd. Het spel speelt zoals vele bekende Japanse adventures. Ik denk dan gelijk aan Story of Thor, Landstalker, Soleil en ja, er is ook zo’n bekende van Nintendo met een groen ventje in de hoofdrol.

Alle oude koeien uit de sloot

Ik zal maar meteen beginnen met het zwakste element van het spel, en dat is het verhaal, inclusief de tenenkrommende conversaties. Ik denk dat het geschreven is door wat Japanners die zijn blijven steken in de jaren ’60, of in elk geval door mensen die beter geen script voor een film kunnen gaan schrijven. Je bent Elliot, een wees van twintig en bovenal een avonturier, want het zijn tenslotte The Adventures of Elliot. Je bent een heel oppervlakkig figuur die niets liever doet dan mensen helpen en als het even kan, mensen redden. Of ja, mensen, het kan eigenlijk iedereen wel zijn. Heb ik het al gehad over alle katten? Je woont in een heel klein koninkrijkje, want dat is in feite gewoon een kasteel met een klein dorpje. De wijze, goede koning, met zijn nog onzelfzuchtigere dochter houden het plaatsje veilig, want buiten zijn er hordes monsters die niets liever zouden doen dan alle mensen uitroeien. Hiervoor moet de prinses wel altijd binnen blijven, want alleen dan kan ze haar beschermingsspreuk overeind houden. Maar, dat heeft ze er natuurlijk graag voor over. Helaas is er ook kwaadaardige minister, die graag een mysterieuze en mogelijk zeer onveilige poort wil openen, omdat dat mogelijk leidt tot meer macht voor het koninkrijkje. Natuurlijk gaat dat mis. Gelukkig is de held bereid de strijd met het kwaad aan te gaan en hiervoor zelfs door de tijd heen te reizen. Dat is een slim aspect van het spel, waardoor de wereld in feite best klein kan zijn, want deze bestaat in viervoud. Elke tijd is een beetje anders, maar gebruikt dezelfde omgevingen en (veelal) tegenstanders. Elliot is echter niet alleen, want aanvankelijk reist de prinses mee door middel van een spreuk op zijn oorbellen. Ze kan dan van afstand helpen. Handig, want hierdoor heeft het spel een heel natuurlijke en leuke tutorial. Ze bemoeit zich echter wel overal mee en heeft zelden verrassende inzichten. De open deuren zijn kennelijk overal te vinden. Helaas rust er al snel een vloek op de prinses en wordt ze bevroren. Gelukkig ontmoet Elliot een fee met een heel irritante stem, dat eveneens kan helpen en ook zeker haar mond niet zal houden.

Het verhaal wordt op den duur wel leuker, maar ook de conversaties zijn dermate slecht geschreven dat ze vaak houterig en extreem cliché zijn. In het Engels hebben ze daar een mooi woord voor: ‘hammy’. Het is echt een gemiste kans want met een beter verhaal, maar interessante personages en goede dialogen, had het spel van goed naar uitstekend getild kunnen worden. Het leukste is wel hoe de verschillende tijdlijnen in elkaar haken en wat de rol van een mysterieus katachtig volk, genaamd de Myū daarin spelen. Vooral het personage Māu speelt daarin duidelijk een grote rol.

Waar zijn we gebleven?

Zoals de fee steeds zegt als je de kaart bekijkt: “Wheeeere are we?”. Nou, dat is in Adventures of Elliot heerlijk overzichtelijk. Zelden heb ik zo’n prettige kaart gezien. De interface en besturing is heerlijk overzichtelijk en niet overdreven complex. Je kunt precies zien wat je al ontdekt hebt en zelfs waar nog wat te vinden is. Zodra je een dungeon uitgemest hebt zegt de fee zelfs even dat je alles gevonden hebt. Je kunt dus heerlijk onbezorgd op avontuur gaan. Het spel oogt dus prachtig en ook de klassieke vioolmuziek is erg aangenaam, maar ook ietwat repetitief. De puzzels hadden iets pittiger gemogen maar zeker tijdens de eerste helft van het spel is de moeilijkheidsgraad prima. Later had ik zoveel trefpunten verzameld door kwarten van druppels te vinden, dat de meeste tegenstanders geen uitdaging meer vormden. Vaak zijn het de gevechten tegen de bazen die het leukste zijn. Het ontdekken van de omgeving is ook altijd een plezier, totdat je merkt dat de vier tijdlijnen toch wel erg veel op elkaar lijken. Slim vanuit een werkdrukperspectief van de ontwikkelaar, maar soms ook wat saai voor de speler. Misschien had drie tijdlijnen, in plaats van vier beter geweest.

Een leuke twist is dat een tweede speler mee kan doen en de fee kan gaan besturen. Normaal gesproken kan ze een beetje meevechten, spreuken gebruiken en schatten voor je oprapen, maar dat gaat nog veel beter als iemand anders een tweede controller pakt. Voor twee volwassen gamers is dat echter niet genoeg om een spel van een slordige dertig tot veertig uur te gaan doorspelen, maar voor iemand die met een klein broertje of zusje of met een kind wil spelen, dan is het ideaal.