Jeroen Post | Monday 29 Dec 2025, 23:28

Het jaar 2025 zit er inmiddels praktisch op, en dat betekent dat we weer eens ouderwets terugkijken op het afgelopen jaar in videogames!

Ook in 2025 hebben wij van Xboxworld het een en ander aan videogames gespeeld. Elk redactielid vertelt iets over zijn drie favoriete spellen van het afgelopen jaar, en ook hebben we het nog even over de meest teleurstellende game of game-gerelateerde dingen. Laat vooral een reactie achter als je zelf ook iets te vertellen hebt over je favorieten uit 2025!

Casper

3. Anno 117: Pax Romana (gespeeld op Xbox Series X)

Ik heb even overwogen het prachtige Ninja Gaiden: Ragebound op deze lijst te zetten, maar ik ben toch voor Anno 117 gegaan. Dat spel heb ik namelijk echt een stuk meer gespeeld. Is deze nieuwe Anno echt een revolutie? Nee, maar het is echt een heerlijk spel om rustig weg te spelen. De combinatie van de verschillende culturen en het mooi verweven verhaal, dat je de ruimte geeft om te experimenteren is top. Jammer genoeg heb ik de cross-platform multiplayer door een bug nog niet kunnen proberen.

2. Rune Factory: Guardians of Azuma (gespeeld op Switch 2)

Ik ben alles behalve een Nintendo fan, maar ik kon het toch niet laten om een Switch 2 te kopen. Alle nare Key Cards heb ik links laten liggen en ook Mario Kart World leek me niets voor mij. Toen was er niet zoveel keus meer over en ben ik iets voor mij nieuws gaan proberen: Rune Factory: Guardians of Azuma. Nou, dat bleek een schot in de roos. Verwacht geen enorme uitdaging, maar vooral een mooie, rustgevende actie-adventure met city management-elementen. Je kunt lekker vechten en in de dorpen praten met allerlei figuren, gebouwen bouwen en akkers bewerken. Dat laatste gaat goed met de nieuwe muisfunctie van de Switch 2. Zeer vermakelijk.

1. The Elder Scrolls IV: Oblivion – Remastered (gespeeld op Xbox Series X)

Het gaat misschien tegen mijn gevoel in om een remaster (of remake) te kiezen als een van de beste games van een jaar. Er zijn er tegenwoordig simpelweg veel te veel; het ontbreekt de industrie tegenwoordig echt aan creativiteit. Maar ja, ik moet toch eerlijk zijn. Oblivion was op de PC en Xbox 360 vroeger al fantastisch en met een nieuwe facelift is het zowaar nog beter geworden. Natuurlijk blijft het spel, zoals altijd bij The Elder Scrolls, vol met bugs zitten. Toch is de balans tussen actie, vrijheid en diepgang hier precies goed. Ik ben zeer benieuwd wanneer Bethesda eindelijk komt met een echt vervolg op Skyrim, in plaats van oud materiaal steeds opnieuw uit te brengen.

Meest teleurstellende game:

Project Motor Racing (gespeeld op Xbox Series X)

Dit jaar vielen mij spellen als The House of the Dead 2: Remake, Daemon X Machina: Titanic Scion en ook RoboCop: Rogue City – Unfinished Business mij wat tegen. Maar dat alles verbleekt bij de grap die Project Motor Racing bleek te zijn. Ik ben iemand die vaak ook uit slechte spellen wel plezier kan halen, maar bij PMR was het niets dan frustratie. Een spel dat zo slecht is afgewerkt en zo unfair en waardeloos te besturen is, is simpelweg geen zeventig euro waard en zou je bijna diefstal kunnen noemen. Zelfs in een goede aanbieding raad ik je aan een ander racespel te kiezen. Er is wat hoop dat patches de boel wat kunnen opkalefateren, maar als je van zo ver moet komen, zou ik de hele hap in de vuilnisbak gooien.

Tim

2025 was voor mij al vast geen topjaar voor games, maar ook allesbehalve rampzalig: genoeg lichtpuntjes en vreemde eendjes om elke backlog gevaarlijk goed gevuld te houden. Hieronder drie persoonlijke hits én één stevige flop om het jaar in stijl af te sluiten.

3. Terminator 2D: No Fate
Terminator 2D: No Fate is een compacte 90’s-tijdscapsule met messcherpe pixelart en heerlijk over-the-top actie. De game mixt run-and-gun throwbacks naar Double Dragon, Metal Slug en Contra met moderne, strakke controls. Dankzij alternatieve routes, geheime levels en verschillende speelbare personages voelt een nieuwe run altijd de moeite. Het is pure nostalgie, maar dan met net genoeg nieuwigheden om niet in het museum te belanden.

2. Ghosts of Yōtei
Ghosts of Yōtei scoort vooral met zijn prachtige, besneeuwde landschappen waar je urenlang in kan verdwalen. De klassieke samurai-wraaktocht krijgt genoeg zijmissies, legendes en verhaallijnen mee om veel meer te zijn dan alleen “zoek en vernietig”. Het gevechtssysteem is snel, leesbaar en agressief, waardoor elk duel spannend blijft. Dit is zo’n game die je opstart voor “even” en eindigt als een virtuele vakantie in het noorden van Japan.

1. Ball x Pit
Ball x Pit is hét “nog één rondje”-spel van 2025: simpel om te snappen, onmogelijk om weg te leggen. De mix van balstuit-actie, roguelike-builds en staduitbouw zorgt voor een constante stroom mini-doelen. Elke mislukte run levert toch resources of upgrades op, waardoor je steeds zin hebt in de volgende poging. Voor je het weet is dit je vaste “even tussendoor” game geworden – en die “even” loopt flink uit de hand.

Meest teleurstellende game: Racestudio Comebacks (Rennsport & Project Motor Racing)
Rennsport en Project Motor Racing kwamen binnen met grote woorden en een stevige heritage, maar konden hun beloftes niet waarmaken. Rennsport oogt indrukwekkend, maar voelt door beperkte content en wankele physics nog te veel als een dure techdemo. Project Motor Racing lanceerde met bugs, balansproblemen en een career-modus die meer potentie dan uitwerking toont. In een jaar dat snakte naar een nieuwe topsim, bleven deze twee “comebacks” helaas steken in de grindbak. Allemaal terwijl Gran Turismo 7 consistent het veld blijft leiden.

 

Dorian

2025 was voor mij een vreemd jaar voor videogames. Een aantal van mijn meest geanticipeerde games zijn dit jaar uitgekomen, maar daarbuiten was er weinig echt interessant voor mij. Dit zie je terug in mijn persoonlijke top 3:

3. Monster Hunter: Wilds
Een nieuwe dag, een nieuwe Monster Hunter. Dit keer met een open wereld, indrukwekkende graphics en nieuwe toevoegingen aan de welbekende gameplay formule. Had ik ook al gezegd dat er nieuwe monsters om op te jagen zijn?

2. Clair Obscur: Expedition 33
De grote verrassing voor mij dit jaar was het succes dat de game van Sandfall Interactive heeft beleefd. Allemaal terecht, overigens. Het verhaal van Clair Obscur staat als een huis en de gameplay is een bijzondere twist op een eeuwenoud concept. Dit alles maakt dat deze game zeker een van de beste van dit jaar is.

1. Digimon Story: Time Stranger
Wellicht wat onconventioneel na mijn lofzang over de nummer 2, maar Digimon is een van mijn favoriete multimedia franchises. We hebben er meer dan tien jaar op moeten wachten en de game stelt op bijna geen enkel vlak teleur. Het verhaal werkt goed, grafisch is de game prachtig en de gameplay is goed. Als ik dan toch over iets moet zeiken: Ze hadden wel wat meer monsters mogen toevoegen.

Meest tegenvallende game: Pokémon Legends: Z-A
Je zou verwachten dat een multimedia franchise van het formaat van Pokémon degelijke games kan releasen, maar de eerste game voor de Switch 2 (ook voor de 1) is een grote teleurstelling. Het ziet er bij vlagen goed uit, maar je hebt alleen Lumiose City om te verkennen. Er zijn weinig beesten om te vangen en het verhaal boeit niet genoeg om het spel leuk te houden. En er zit nog steeds geen voice-acting in.

Joeri

3. Doom: The Dark Ages
Ik hou wel van Shooters, maar normaal niet van het soort dat erg chaotisch en lawaaierig is. Alles wat de Doom-reeks identificeert dus. Toch heeft het recentste deel mij verrast. Het gebrek aan singleplayershooters en een echt nieuwe Gears of War zal er ook wel wat te maken aan hebben. Doom: The Dark Ages is grafisch dik in orde. Ondanks dat alles weer over de top is, speelt hij gewoon enorm soepel. Doom kan je nooit nog een ontdekking noemen, maar het is allesinds een titel die ik zonder de game pass wellicht niet gespeeld had.

2. Assassin's Creed: Shadows
Het zijn dit jaar moeilijke keuzes, omdat ik dit jaar weinig games gespeeld heb die voor mij top 3 waard zijn. Ik ga dan toch maar voor Assassin’s Creed: Shadows op plek 2. Ik heb dit jaar, buiten mijn reviewgames, weinig andere games gespeeld, waardoor ik zelfs moeite heb moeten doen om te kijken welk game dit jaar is uitgekomen of nog uit 2024 kwamen. Al bij al heb ik dan nog het meeste plezier beleefd met Assassin’s Creed: Shadows. Het brengt de serie alleszins terug op een aanvaardbaar niveau, al was ik toch eerder een fan van Assassin’s Creed: Mirage die helemaal terug naar de roots ging. Eervolle vermelding trouwens voor de gratis expansion van Mirage die dit jaar is uitgekomen.

1. Blue Prince
Zoals jullie misschien wel weten, hou ik erg veel van puzzel games. Ook escape rooms zijn een hobby van mij. Hierdoor is Blue Prince op mijn radar gekomen via de Game Pass. De tekenstijl is ongelofelijk, wat mij bracht om verder te spelen. Ondanks dat het heel wat vinkjes van mijn favoriete genres en zaken in games zou aanduiden, heeft het eventjes geduurd eer ik er echt in zat. Ik wil er niet te veel van verklappen, maar het is gewoon een leuke puzzelgame dat je -eenmaal je door hebt hoe het in elkaar zit – niet meer loslaat.

Grootste tegenvaller van 2025 - Xbox als merk:

Ik was een enorme fan van het concept Game Pass. Een game is in se een hoop software, dus waarom zou je het moeten kopen in een winkel of laten leveren aan huis. Als je dan nog heel veel hoopjes goede software kan kopen aan een vaste abonnementsprijs is dit als veelgebruiker natuurlijk mooi meegenomen. Daarenboven nam Xbox ook heel wat van mijn favoriete ontwikkelaars zoals Arkane Studios over, maar ook hele franchises als Call of Duty, de reeks die ik voorheen wellicht het meest speelde. Samen met Halo, Forza en Gears of War moest dit toch een succes worden? Wat krijgen we helaas in de plaats: weinig echt goede toppers. Halo, Forza en Gears of War komen enkel in het nieuws door uitstapjes naar de concurrentie en van Dishonored horen we ook nooit niets meer. De enige topper is wellicht de Indiana Jones game, dat dit jaar door de release op Playstation in meer top 3-lijstjes komt dan het jaar ervoor. Oké, Rome is ook niet op één dag gebouwd, maar ondertussen worden de abonnementskosten opgetrokken tot een prijs die een gemiddelde gamer er niet voor over heeft. Ik heb het nooit durven onder ogen te zien, maar ik vrees dat Xbox zich in 2025 zichzelf in de voet heeft geschoten met de Game Pass. Hopelijk vergis ik mij, of kan 2026 nieuwe inzichten brengen voor Microsoft.

Jeroen

3. Clair Obscur: Expedition 33

Deze game kwam bij mij een beetje onverwacht binnenvallen, maar het bleek zeker geen tegenvaller. Een turn-based RPG met prachtige muziek, geweldige voice-actors en gameplay die wat oefening vereist maar ook niet oneerlijk is: dat was Expedition 33 voor mij. Ik zal deze game altijd aanraden als iemand me om een toffe westerse RPG vraagt, want ik kan bijna niets bedenken wat een echte dealbreaker is in deze game. Hoe goed vond ik de game? Na het spelen heb ik een panel bijgewoond op de afgelopenen Comic-Con in Utrecht waar een aantal voice-actors zeer enthousiast vertelden, en heb ook een ticker op zak voor het live concert volgend jaar in Rotterdam.

2. Blue Prince

Ook deze game kwam zonder al teveel bombarie binnen. Ik was de nieuwste games in de Playstation Store aan het checken, en Blue Prince zat in het betaalde abonnement dat Sony aanbiedt. Een soort puzzelspel waarbij je kamers strategisch moet bouwen en verkennen? Het zou me in eerste instantie niet echt warm maken maar ik koos er toch voor om hem te gaan spelen, en daar heb ik geen seconde spijt van gehad. Mijn collega noemt het niet voor niets zijn favoriete game van het afgelopen jaar. Op een plattegrond met een aantal vlakken moet je kamers bouwen, je kiest er steeds een van de drie, en die moet je vervolgens strategisch neerzetten. Strategisch? Ja, want de kamer die je bouwt heeft de deuren misschien niet op de juiste plek zitten, heeft misschien helemaal geen deuren, of je moet een kamer met items bouwen in plaats van iets dat misschien logischer lijkt. Ik heb urenlang rondgelopen in vele tientallen versies van het huis, en ik pak hem nog steeds af en toe op.

1. Silent Hill f

Ik ben een enorme fan van horrorgames, en vooral van de Silent Hill-franchise. De remake van deel 2 heb ik meerdere keren uitgespeeld, en ik had dus ook zeker interesse in f toen deze werd aangekondigd. Ik zag er in eerste instantie alleen geen echte Silent Hill-game in, want in mijn hoofd kunnen deze games zich eigenlijk alleen in een Westerse stad afspelen. En deel f speelt in Japan, gedeeltelijk op het platteland, en valt dus behoorlijk uit de toon. Ik had wellicht wat vooroordelen, maar de game heeft me echt weten te overtuigen. Het heeft zeker goede elementen uit de Silent Hill-games, maar heeft absoluut een eigen identiteit. Dat je wapens kapot kunnen gaan vind ik oprecht verschrikkelijk, in elke game, maar dat heeft verder weinig invloed op mijn eindoordeel. Niet mijn favoriete Silent Hill-game ooit, maar zonder twijfel een van de beter games van het afgelopen jaar!

Meest tegenvallende game: Donkey Kong Bananza

Ik keek er enorm naar uit, eindelijk weer een nieuwe Donkey Kong van de makers van Super Mario Odyssey. Super Mario Odyssey is een van mijn favoriete moderne Mario-game, dus dat kan niet misgaan. Toch? Nou, in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. De game viel me enorm tegen, en dan vooral omdat ik heel weinig plezier haalde uit het graven in de muren en de vloer. Ik ben dan zelf snel het overzicht kwijt, ik had er geen plezier in, en heeft verder niet echt toegevoegde waarde. Helaas, ik heb hem laten liggen. Er is genoeg ander leuks op de Switch 2, maar Donkey Kong Bananza zal ik niet snel meer aanraken.

Over het algemeen hebben we met zijn allen een vrij diverse lijst samengesteld, met maar enkele games die hetzelfde zijn. Welke games heb jij gespeeld, en welke vond je erg leuk of juist niet zo goed? Laat het vooral weten! Dan rest ons verder niets anders dan iedereen een fijn 2026 toe te wensen!