Casper Egas | Thursday 26 Mar 2026, 0:10

Haten wij nu wel of niet op deze plek? Lees het in de recensie van I Hate This Place.

Gespeeld op Xbox Series X.

Als reviewer speel ik vaak natuurlijk veel van de bekende games en grote hits, maar daarnaast ook zeker onbekende indiegames. Soms weten dit soort titels enorm te verrassen en kom ik zo in aanraking met geweldige spellen die ik anders nooit gekocht zou hebben. Natuurlijk is dit niet altijd het geval; in het verleden moest ik me echt wel eens door hele slechte games heen worstelen. Gelukkig is dat zelden meer het geval, want buiten de absolute prut waarmee de online stores overladen worden (en die we zeker niet zouden recenseren) is de kwaliteit meestal solide.

Ik was ook niet zo weg van deze plek

I Hate This Place is met een prijs van dertig euro vrij duur voor een eenvoudig ogende indie game. Het is een mix van genres, met je zou kunnen zeggen dat het vooral survival horror is. Je speelt Elena, die zich op een bizar plattelandsgebied bevindt. Ze is hier opgegroeid, maar niets is toch wat het lijkt. Er gebeuren vreemde dingen in geheime bunkers en er is een vreemde cult actief. Overal lopen gemuteerde monsters rond; is het buitenaards leven of toch iets anders? Het scenario is op zich interessant, maar de droge, wat flauwe humor kon mij niet bekoren.

De boerderij van je tante is de thuisbasis. Je kunt hier met verzamelde spulletjes en de juiste blauwdrukken nuttige gebouwen bouwen. Denk aan wapens, eten en medicijnen. Je kunt hier ook je spullen opslaan, want er past weliswaar heel wat in haar kleine rugtasje, maar ooit gaat het echt wel vol. Verder kun je slapen om te genezen en bij de televisie kun je opslaan. Je zult moeten overleven in deze bizarre wereld.

Wat je meestal doet is simpelweg de omgeving verkennen. Overdag is het minder gevaarlijk, maar zijn er ook minder dingen te vinden. Zo zijn er in de nacht bijvoorbeeld spoken, die je in een soort puzzelwereld trekken. In deze stukken kun je niet dood en heb je slechts een zaklamp om het kwaad van je af te houden. Je bent dan een soort detective, want wie heeft het spook ooit vermoord? Je hebt het antwoord nodig om weer terug te keren naar de, ehm, normale wereld.

Je krijgt wat quests die het verhaal vooruit moeten helpen en je wat richting moeten geven. Dit is echter amper genoeg, want ik vond dat ik veel doelloos rond liep en spulletjes aan het verzamelen was. Het zijn in elk geval de bunkers die je echt verder helpen. Het is daar heel erg gevaarlijk, waardoor je veel voorzichtiger dan buiten moet zijn. Je moet daarom sluipen, want veel tegenstanders gaan af op geluid. Er zijn meerdere verdiepingen dus het is een hele kluif om het te overleven.

Niets komt echt uit de verf

Een basis bouwen, overleven, vechten, verkennen, sluipen, puzzelen: alles kun je doen in I Hate This Place. Er is dus veel afwisseling, maar ik moet dan denken aan het Engelse gezegde ‘Jack of all trades, master of none’. Geen van de vormen is echt overtuigend. Daarbij is de besturing onnodig complex, waardoor het spel minder toegankelijk is dan het zou moeten zijn.

Grafisch is er gekozen voor een soort stripboekstijl, maar daarin is men net niet ver genoeg gegaan. Het spel oogt daardoor weinig opvallend en wat simpel. De animaties zijn ook nogal beperkt. De camera van schuin bovenaf, past goed bij het spel. Het doet wat denken aan de eerste Resident Evil spellen op die manier, maar dan zonder de prachtige achtergronden. De stemmen zijn competent ingesproken, maar de rest van de audio vergeet je het moment dat je de Xbox uit zet.

Conclusie

Ik weet dat ik nu erg negatief klink en het klopt dat ik I Hate This Place niet aan wil raden. Ik kreeg nooit echt zin om door te spelen. Echt dramatisch is het echter ook zeker niet. Voor wie wel houdt van een horror game met een mix van genres, zal er geen buil aan vallen. Ik denk dit typisch een titel is die verzuipt in de oververzadigde markt.