Casper Egas | Monday 13 Apr 2026, 23:08

Iets meer dan een jaar na de speelsessie bij Pearl Abyss is er nu eindelijk de volledige game!

Gespeeld op Xbox Series X.

In februari 2025 speelde ik al een preview-versie van Crimson Desert. Ruim een jaar later is het, na een uitstel van de release, eindelijk zo ver. Je kan veel van dit spel zeggen, maar in elk geval niet dat het niet opvalt in het landschap van grote releases. Het is een open wereld avonturengame met een eigen engine (dus geen Unreal) en vol met interessante dingen om te ontdekken. Veel mensen zouden zeggen dat het een RPG is, net zoals bijvoorbeeld Skyrim, maar ontwikkelaar Pearl Abyss zegt van niet, omdat de focus op ontdekken en actie ligt en niet op het spelen van een rol met allerlei bijbehorende keuzes. Is Crimson Desert die frisse, droge, wind die we zo hard nodig hebben anno 2026?

Met alle winden meewaaien

Je speelt in Crimson Desert Kliff, of althans, later kun je nog wisselen naar twee andere personages, maar het verhaal draait toch echt vooral om Kliff. Kliff is een houten hark en een klassieke held. Tenminste, als je het verhaal volgt, want je hebt de vrijheid om iedereen uit te moorden en te bestelen, als je dat nou eenmaal leuk vindt. Je behoort tot een volk van strijders die de Greymanes genoemd worden. Aan het begin van het spel word jouw stam grotendeels afgeslacht door een rivaliserende clan en wordt Kliff van een, jawel, klif afgegooid. Natuurlijk overleef je het toch en probeer je de andere overlevende Greymanes te vinden. Er blijken allerlei duistere zaakjes, met een soort kraaienfiguren, af te spelen in de wereld van Pailune. Je stelt je dus op als een echte held en probeert Pailune en daarmee al jouw makkers te redden. Het verhaal is niet bepaald een thriller en dient bijna meer als een soort hele uitgebreide tutorial van zo’n honderd uur.

Het is een flinke pil om te beginnen met Crimson Desert. Je wordt van A naar B en dan daar C en dan weer naar A enzovoorts gestuurd. Overal moet je maar gewoon uitvoeren wat van je gevraagd wordt. Is het schaap van een jongetje gestolen? Nou ja, die moet je dan maar terugvinden. Is de schoorsteen van iemand verstopt? Schoonmaken! Bandieten die van alles hebben overgenomen? Uitmoorden! Je waait echt met alle winden mee en krijgt steeds meer ingewikkelde controls en vaardigheden voor je kiezen. Echt zelf ontdekken is er nog amper bij. Als dit een uurtje zou duren, dan had ik er geen probleem mee gehad, maar je moet eerder denken aan tien uur. Ik denk dat dan al een deel van de spelers zou zijn afgehaakt. Moet je voorstellen dat een televisieserie heel matig begint en dat iemand zegt, ja, maar dan vijftien afleveringen wordt het echt een stuk beter. Zou je dan blijven kijken?

In de wind slaan

Goed, je bent eindelijk door alle tutorials heen en wil Pailune gaan ontdekken. Dat is waar het spel echt leuk begint te worden. Pearl Abyss heeft namelijk de gevestigde conventies van andere games in de wind geslagen en er totaal een eigen draai aan gegeven. Dit is zowel iets goeds als iets slechts. Laten we beginnen met het zuur: de besturing is echt lomp en ingewikkeld. Zelf na vele uren spelen worstel ik als ervaren gamer er nog mee. Waarom moet elke knop wat doen en vaak nog wat anders als je hem kort of lang indrukt of als je hem combineert met een andere knop? Gewoon iets oppakken of met iemand praten is een grotere uitdaging dan het zou moeten zijn. Met die complexe besturing zou je nog kunnen denken, maar dan krijg je wel heel gave gevechten, met allerlei moves. Ja, en nee, want je bent toch vooral in het wilde weg aan het hakken en kilo’s eten naar binnen aan het schuiven om je health hoog te houden. Ook merk je dat de afwerking van het spel niet helemaal strak is, maar gelukkig laat de ontwikkelaar zien erg goed naar feedback te luisteren. In elke weken is het spel al erg verbeterd. Zo hoef je nu bijvoorbeeld niet meer constant op A te tappen om te rennen en is het vreemde probleem met screen tearing op de Xbox al opgelost. Dus ik heb er op zich vertrouwen in dat Crimson Desert later nog veel beter zal worden.

Het zoet dan maar. Je kunt echt ongeveer alles in deze open wereld ontdekken en doen dat je maar zou willen. Boeven vangen, gebieden veroveren, schatten zoeken, maar ook huisdieren houden, een huis kopen, een kamp opbouwen, koken, vliegen, mijnwerken, hout hakken, paardrijden, spullen maken, insecten verzamelen, vissen en nog veel meer. Daarbij komt dat de wereld echt leuk is om te ontdekken. Niet alleen is Pailune enorm groot, maar ook nog erg gedetailleerd. Er is bijna om elke hoek wel een verrassing te vinden. Het is wel wat gek dat het spel letterlijk, rode woestijn heet, want je zult de eerste tientallen uren vooral heel veel winderige bossen en Europees ogende Middeleeuwse plaatsjes zien. Die woestijn is er overigens wel, als je maar ver genoeg reist.

Je zou echt kunnen zeggen dat Crimson Desert de ultieme sandbox is. Spelers die helemaal op kunnen gaan in dat soort gameplay, bijvoorbeeld in Elder Scrolls, GTA of Red Dead games zullen echt genieten. Je moet het dus vooral niet erg vinden dat alles veel tijd kost en dat personages en het verhaal niet zo interessant zijn; het is de wereld die je moet ontdekken.

Hoge bomen vangen veel wind

Als je pretendeert een echte AAA-release te zijn, dat wordt er echt wat van je verwacht. Je kunt na zoveel jaren niet met een halfbakken product aankomen. Grafisch is dit ook een vreemde vogel. Ik zie dat velen online zeggen dat het echt een van de mooiste games is die ze ooit hebben gespeeld. Daar ben ik het zeker niet mee eens, maar dat betekent niet dat het niet zijn hoogtepunten kent. De belichting is soms prachtig en de landschappen ogen op het eerste gezicht erg mooi en vol. Prachtige rotsen, grasvlakten en bossen. Ook de texturen hebben echt bijzonder veel diepte, wat een mooi effect geeft. Maar eh, waarom waait het steeds zo hard? Je kunt echter ook genoeg minpunten vinden: watervallen zijn erg lelijk, het spel oogt soms wat flets en de personages ogen matig. Daarnaast ogen de steden ogen niet echt middeleeuws, terwijl ze volgens mij wel zo bedoeld zijn. Misschien komt dat door de Koreaanse achtergrond van de ontwikkelaar. Toch is het zo dat Crimson Desert in elk geval een interessant spel is om naar te kijken en het oogt duidelijk anders dan al die Unreal Engine games.

De audio is helaas niet echt overtuigend. De stemacteurs zijn van B-niveau en de muziek is oké, maar ook niet bijzonder. Hierdoor komen de personages helaas nog wat minder tot leven, terwijl dit al het geval was door het weinig bijzondere verhaal en de oppervlakkige karakters. Weet je nog dat ik het had over de drie personages waar je mee kunt spelen. Je kunt dus later in het spel wisselen, meestal wanneer je het maar wilt. Deze figuren hebben andere vaardigheden, maar hebben ook eigen skills upgrades nodig, die je zelf moet verdelen. Dit maakt het dat het systeem eigenlijk niet lekker werkt. Veel spelers zullen daarom gewoon als Kliff blijven spelen en hem upgraden tot een superheld.