Casper Egas | Friday 10 Apr 2026, 0:17

Het leven wordt nog vreemder met deze Reunion op je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

Life is Strange Reunion is duidelijk een succes, met nu al het zesde deel in de franchise sinds 2015. Ondanks dat de releases zich snel opvolgen is de kwaliteit steeds goed gebleven. Natuurlijk was niet alles honderd procent geslaagd, maar ik kan zeggen dat alles op zijn minst ruim voldoende was. Life is Strange: Reunion kwam voor mij een beetje als een verrassing uit, anderhalf jaar na Double Exposure, waar het een direct vervolg op is. Dus als je dat deel nog niet gedaan hebt, dan zou ik daar beginnen. Deze recensie bevat dus ook zeker spoilers uit zowel het origineel als Double Exposure.

Waar waren we gebleven?

Rondom de vorige release was er kritiek omdat het spel verder ging alsof iedereen dezelfde keuzes had gemaakt. De grootste troef van de reeks is juist dat je als speler het verhaal op belangrijke punten kunt beïnvloeden, dus is het dan nogal suf als bij een nieuw deel blijkt dat jouw keuzes genegeerd worden. Gelukkig heeft ontwikkelaar Deck Nine geluisterd naar de feedback. Het spel opent met de keuze voor een aantal belangrijke beslissingen die je gemaakt had in Life is Strange (1) en in Double Exposure. Je kunt zelf invullen wat je wilt, maar krijgt gelukkig wel even een samenvatting van de gebeurtenissen te zien om je geheugen wat op te frissen. De belangrijkste keuzes zijn vooral of je aan het eind van Double Exposure Safi gesteund hebt, met wie je allemaal relaties aangegaan bent en of je aan het eind van deel 1 Arcadia Bay of Chloe gered hebt. De titel, Reunion, slaat dus ook op een reunie tussen het hoofdpersonage Max(ine) en Chloe. Maar wat dan als je net als ik Arcadia Bay gered had en Chloe hebt laten sterven in de wc van de middelbare school?

We hebben in de vorige delen geleerd dat de tijd teruggespoeld kan worden en dat sommige mensen van gedaante kunnen veranderen. Maar ook dat te veel klooien met de werkelijkheid de werkelijkheid kan kapot maken, met enorme stormen tot gevolg. Als je terug in de tijd gaat en daar dingen verandert, dan zal de toekomst anders zijn en zal het punt waarop je besloot de tijd terug te draaien in feite nooit bestaan hebben. Je krijgt dus een soort paradox. Dat is waar de makers gebruik van hebben gemaakt, want wat als je op deze manier de oorspronkelijke tijdlijn niet uitwist, maar gewoon een nieuwe tijdlijn toevoegt. Dan bestaan er meerdere versies van de werkelijkheid naast elkaar. Er is dus een werkelijkheid waarin Chloe gered is, maar tegelijkertijd ook een waarin ze stierf. Als je maar genoeg rommelt met de tijd, kom je misschien zelfs wel weer samen. De vraag is dan wel wat daar de consequenties van zijn.

Spellen zijn ver gekomen als medium

Life is Strange speel je niet vanwege de actie of interessante gameplay maar vanwege de personages en het verhaal. Daarbij helpt het enorm dat Reunion audiovisueel erg sterk is. De sterke stemacteurs hebben alles in een studio met motion capture gespeeld, en hebben dus niet hun stemmen gewoon laten opnemen. Dit maakt niet alleen de acteerprestaties beter, maar zorgt er ook voor dat de personages heel menselijk overkomen. De animaties van de lichamen zijn misschien een tikje houterig en bij een nieuwe camerapositie zie je soms wat dingen inladen, maar de gezichten zijn echt subliem. Om een of andere reden zijn de haren nog steeds sterk gestileerd weergegeven maar verder oogt het echt top. Ook de omgevingen zitten vol met allerlei leuke details die stuk voor stuk prachtig zijn afgewerkt. Natuurlijk mag ook de geweldige muzikale begeleiding niet vergeten worden.

Het spel voelt nu misschien nog iets meer als een serieuze film waarbij je keuzes kunt maken, omdat het niet langer is opgedeeld in hoofdstukken en naadloos in elkaar vloeit. Je kunt daardoor wel minder vaak duidelijk zichtbare keuzes maken in het verhaal en kunt niet voor het einde zien wat anderen gekozen hebben. Maar dat betekent ook dat je goed in het verhaal blijft zitten. Het kostte mij grofweg elf uur om het spel helemaal door te spelen. Er zijn in elk geval op een aantal belangrijke punten echt wel gevolgen van jouw keuzes, soms met de dood van personages tot gevolg.

Caledon in de brand

Max is nu een docent op de universiteit van Caledon geworden. Ze geeft les in, wat kan het ook anders zijn: fotografie. Ze werkt ook aan haar carrière als fotograaf en heeft zelfs een agent. Ze gaat een weekend op reis om haar werk te promoten. Voordat ze weg gaat maakt ze een selfie van haar en de school en daarna heeft ze een geweldig productief weekend. Op zondag krijgt ze echter te horen van haar vriend Moses dat Caledon in de brand staat. Ze rijdt snel terug, maar is te laat en ziet niet alleen de universiteit afbranden, maar ook mensen, waaronder Moses, sterven. Ze gebruikt de selfie van voor het weekend om de tijd terug te draaien. Maar zal ze de gebeurtenissen überhaupt kunnen veranderen? Of heeft het veranderen van de werkelijkheid weer enorme gevolgen? Dit is waar het om draait. Ik vind dat het verhaal en de personages weer sterk geschreven zijn. De mensen zijn meestal complex, zonder dat het moeilijk is om iedereen uit elkaar te halen en zonder dat je de draad kwijtraakt. Af en toe zijn er wat stereotypen aanwezig, zoals de nieuwe rector van de school en persoonlijk ben ik niet zo’n fan van het constante aanstippen van de seksuele geaardheid van personages. Over het algemeen bleef ik zeker tot aan het eind geboeid door alle ontwikkelingen.

Wat een beetje jammer is dat vrijwel alle spelomgevingen rechtstreeks uit Double Exposure komen en slechts een beetje een update gehad hebben. Het is nu niet meer winter en de reparaties naar aanleiding van de storm zijn in volle gang. Je ziet simpelweg vrijwel niets verrassends. Ook bijna alle personages ken je al uit de eerdere delen, wat voor de herkenning leuk is, maar ook nogal een veilige keuze is. Het is dus meer alsof Reunion gewoon de tweede helft is van Double Exposure en niet een compleet nieuwe game.