Joeri Tits | Thursday 16 Apr 2026, 22:01

Legacy of Kain is er voor je Xbox, maar dan net even anders dan je zou denken!

Gespeeld op Xbox Series X.

Na de remasters van eerdere games is Legacy of Kain: Ascendance een volledig nieuwe game. Deze keer welliswaar als 2D-platformer, maar toch: kan deze nieuwe game de oude fans bekoren?

Weer eentje?

Iedereen kent wel het ketchupfles-effect. Er komt niets uit en als het éénmaal wel lukt, is het niet meer te houden. Dit gaat een beetje op voor de Legacy of Kain-franchise. Na 20 jaar op stal gezeten te hebben, kregen we afgelopen jaren remasters, met die van Defiance nog vorige maand. Nu krijgen we een volledig nieuwe game, weliswaar van wat kleinere orde. Het is namelijk een 2D-platformer geworden.

Verhaal ontdekken uit verschillende hoeken

Nieuw in dit spel als speelbaar personage is Elatelh, een vampier en de zus van Raziel. Samen met Kain en Raziel zijn dit de drie protagonisten waar je mee aan de slag gaat. Je leert het verhaal kennen uit ieders perspectief. Elk personage heeft een eigen speelstijl. Elatelh vliegt, Kain is krachtiger en Raziel werkt met vuur. Ik ken de reeks eerlijk gezegd niet en ik had niet door dat Elateth een nieuw personage was. Dit had ik pas door toen ik research deed voor deze recensie. Kon ik – als onbekende van de reeks – het verhaal een beetje volgen? Het achterliggende relaties en het voorgaande was mij uiteraard vreemd, maar al bij al kon ik voldoende volgen van wat het doel was. Het verhaal zal mij echter niet bijblijven, terwijl de reeks volgens andere redacteurs van Xboxworld.nl echter gekend staat als sterk verhaalgedreven.

De keuze voor de fans van het eerste uur om dan een nieuw speelbaar personage een prominente rol te geven zonder veel uitleg een beetje vreemd. Voor mij bood dit weinig meerwaarde. Ik denk dat men eerder de bedoeling heeft om via deze game een nieuwe lading fans naar hun originele games of de remasters te duwen, maar ook dat lijkt mij een vreemde gedachtegang aangezien dit spel redelijk ver ligt qua genre van de originele games.

Qua gameplay lijkt het spel door drie verschillende mogelijke spelers op het eerste zicht gevarieerd, maar al snel merk je dat ze toch dichter bij elkaar leunen dan eerder gedacht. Zeker als Raziel ook leert vliegen. Het is een beetje jammer dat wanneer je wat verder in het spel komt dat het voor jou niet echt meer uitmaakt met wie je aan het spelen bent. De eerste keer een level rondvliegen met Elatelh is leuk, maar als opeens het broertje het ook kan, voelt het nogal goedkoop aan. Ieder speelbaar karakter heeft dus wel een eigen aanval, een optie om een aanval te pareren en de mogelijkheid om even snel te sprinten of snel een aanval te ontwijken. Echter komt er in de volgende alinea nog een maar hierover.

2D pixel-art to the rescue

Grafisch ziet het spel er leuk uit. De klassieke 2D side-scrolling platformer doet je terugdenken aan vervlogen tijden. Echter zijn de pixels soms wat groter van de tegenstanders. Hierdoor durfde het aanvallen wel eens erlangs te zijn. Ik had hier in het korte begin wel wat problemen mee. Toen ik dit onder de knie had, stelde ik mij weer vragen met de AI van de tegenstanders. Soms richten ze zich naar alles en iedereen, behalve naar jou. De eerste keer dacht ik zelfs dat ik een of andere kracht gebruikt had. Wat wel geslaagd is, zijn de tussenfilmpjes. Hierbij gebruikt de ontwikkelaar wisselend zelf getekende beelden, 2D pixel art zoals bij een oude SNES en gewone, weliswaar minder kwalitatieve, 3D-beelden. Samen met de audio en de soundtrack is dit van hoog niveau.