Joeri Tits | Monday 4 May 2026, 23:59

Check onze review van deze first person shooter in opvallende tekenfilmstijl!

Gespeeld op Xbox Series X.

Een klein Pools team met een zwak voor oude cartoons komt met Mouse: P.I. For Hire. Een shooter in de stijl van de eerste Mickey Mouse en Betty Boop tekenfilms. Dit kan toch enkel een succes worden, niet?

Toen Mouse: P.I. For Hire werd aangekondigd was ik meteen enthousiast. Ik kan het amper nostalgie noemen, want ondergetekende is weliswaar bijna veertig, maar dat is niet oud genoeg om nog zwart-witte tekenfilms te kennen. Toch blijft het leuk om een spel te kunnen spelen met figuurtjes uit de tijd dat onze ouders naar televisie keken.

Cartoonstijl uit vervlogen tijden

Mouse: P.I. For Hire draait om Jack Pepper, een kettingrokende privédetective met een verleden in het leger. Met zijn lange typerende trenchcoat gaat hij in Mouseburg, een New York-achtige stad, op zoek naar oplossingen om de misdaad tegen te gaan. Het spel is gebouwd op ware Noire-stijl. De stijl wordt enerzijds gevoed door de mooie zwart‑witte cartoonstijl in combinatie met leuke jazzmuziek en een stad vol met corruptie, grauwe personen en kaashumor. Je start met een simpele verdwijning van een goochelaar. Waar je in het begin nog denkt dat verdwijnen ook wel eens een truc van een goochelaar kan zijn, zit je in een complot dat de hele stad in zijn greep houdt en misschien wel wat te maken heeft met het verleden van de burgemeester en jezelf. Het verhaal klinkt voor zo’n kinderlijk getekende game interessant, maar dit is slechts gedeeltelijk waar en dit heeft verschillende redenen. Later hierover meer.

Want of je het nu wilt of niet, wat Mouse: P.I. For Hire onderscheidt, is de stijl. Alles zou frame voor frame handgetekend zijn om de look zo authentiek mogelijk te houden. Dit frame voor frame-principe in zwart‑wit noemt men de rubber hose animation-look. Voor degenen die dit niet kennen: dit is de look van de eerste tekenfilms van Mickey Mouse of Betty Boop. Personages lijken zo uit een oude bioscoopfilm te kunnen springen. De stad Mouseburg is een heerlijke mix van jazzclubs, donkere bars, straten vol neonreclames en smerige rioleringen. De game past zich op elk gebied aan naar de oude stijl, maar staat ook bol van referenties naar andere populaire franchises. Van zoals Popeye sterker worden van wat eten uit blik tot een eindbaas in Beauty and the Beast-stijl.

Klassieke FPS met een enorm arsenaal aan wapens

De gameplay dan, en daarover kunnen we relatief kort zijn. In de basis is dit een zeer klassieke FPS: snel rondbewegen of je verstoppen en zorgen dat er meer kogels de vijanden raken dan omgekeerd. Steeds verder in de game leer je telkens wat nieuwe functies die je doorheen het game moet gebruiken: je leert sprinten, double‑jumpen, gebruikt, zoals een echte Indiana Jones (opnieuw een verwijzing!) een grapple hook of gooit rond met explosieve vaten. Je kan ook wat rondvliegen met jouw ronddraaiende staart waardoor je ook wat dient te platformen. De besturing is bijzonder eenvoudig, waardoor je op termijn wel wat in herhaling valt.

Gelukkig is het arsenaal van verschillende wapens een pluspunt. Jack Pepper heeft doorheen het game verschillende wapens tot zijn beschikking: van een pistool naar een shotgun of klassieke Tommy guns, shotguns, revolvers, maar ook meer grappige varianten die jouw vijanden laten versmelten door een chemisch goedje. De cartoon nadat je iemand doodschiet is zelfs na de zoveelste vijand nog steeds leuk om te zien. Wapens kan je trouwens op een eenvoudige manier upgraden. Dit is een zeer simpele manier van upgraden, waardoor het game op dit vlak ook niet moeilijk wordt.

Detective spelen, maar niet door jou

Ik heb het game op gemiddeld niveau gespeeld. Dit heet hier “detective”, maar veel moeite heb ik niet moeten doen. Het spel is vrij gemakkelijk, het grootste probleem durft wel eens te zijn dat je moet opletten dat je voldoende kogels hebt, maar ook dit heb je al snel onder de knie. Alle levels zitten vol met healthpacks, beschermingsmateriaal, collectables, TNT en kogels. De levelstructuur is grotendeels lineair, al durf je op het einde van een level wel eens te moeten terugkeren. Je gaat met een wagen van het ene level naar het andere, wat op zich simpel is, maar wel leuk.

Het feit dat Pepper een detective is en het moeilijkheidsniveau detective noemt, is een beetje vreemd. Na elk level ga je naar jouw thuisbasis om de aanwijzingen op een groot bord te hangen. Jack Pepper legt zelf de verbanden, waardoor je hier eigenlijk geen verdienste aan hebt. Ook zorgen ontmoetingen met mensen voor informatie, zonder dat je diepgaand gaat ondervragen. Het spel is dus absoluut geen detectivespel, maar vooral een shooter met platforminvloeden. Is dit een probleem? Niet echt, het is gewoon opmerkelijk om zo aan de slag te gaan met een detective.

Audiovisueel is alles helemaal in orde. Over de graphics is al voldoende gezegd, maar ook de audio is geweldig met een enorm leuke jazzy soundtrack. Daarnaast is ook de voice-acting erg goed met natuurlijk een belangrijke rol voor ons hoofdpersonage. Jack Pepper klinkt met zijn rauwe rokersstem helemaal als een verzuurde maar plichtsbewuste detective. De muis- en kaasmoppen vliegen ook rond de oren. Leuk in het begin, maar een beetje voorspelbaar naar het einde toe. Technisch heb ik weinig problemen opgemerkt, al durft de vijand wel eens ergens achter vast te zitten. Mouse: P.I. For Hire is voor een budgettitel best lang. Zo zal je zeker een tiental uur bezig zijn. Vreemd is wel dat je niet kan terugkeren voor collectables op te halen. Dit zou perfect met het spel passen. Je merkt dat het game met liefde is gemaakt en zo’n kleine ontwikkelaar durft wel eens met een update te komen. Hopelijk komt er ooit een New Game+ of dergelijke modus.