XBW

Casper Egas | Wednesday 10 Dec 2025, 22:54

De langlopende strategische game Anno is weer terug op je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

Er zijn over de jaren al heel wat Anno games uitgekomen. Ik heb ze zeker niet allemaal gespeeld, maar de delen die ik geprobeerd heb, vond ik erg leuk. Het zijn spellen waarin je meerdere steden bouwt in een (meestal) historische setting. Zo ver als de Romeinse tijd is men nog niet eerder teruggegaan. Waarom dat nu pas gebeurd is natuurlijk de vraag, omdat dit mijns inziens uiterst geschikt is voor een dergelijk spel.

Tegenwoordig is het natuurlijk helemaal trendy om Ubisoft af te kraken, maar ik vind dat nogal overtrokken. Natuurlijk hebben ze te veel games uitgebracht die steeds weer op elkaar lijken en is het bij uitstek een bedrijf dat fan is van onnodige microtransacties en zich onhandig uit in de media. De strategiespellen van Duitse bodem, zoals Settlers en Anno, horen hier echter helemaal niet bij. Ze voelen helemaal niet als typische Ubisoft-titels, dus laat je vooral niet wegjagen.

Niet alle wegen leiden naar Rome

Je kunt in Anno 117 Pax Romana kiezen voor een heel fijne campagne, die de speler zeker niet te veel bij de hand houdt en ruimte geeft voor experimenteren, maar kunt ook vrije spelomgevingen kiezen. Je kunt Anno ook tegen of met andere mensen online spelen. In theorie ook met mensen die op de PS5 of PC spelen, maar door bugs is dat helaas nu nog niet mogelijk. Hmmm, misschien is het toch wel een echte Ubisoft game. Ik kijk ernaar uit om samen met een van mijn collega’s coöperatief te gaan spelen.

In het verhaal neem je de rol op je van een Romeinse man of vrouw, die elk een ietwat andere campagne hebben. Ik heb gekozen voor de vrouw. Ze wordt aan het begin van het spel uitgehuwelijkt aan de zoon van de keizer. Ze is opgegroeid in luxe en heeft als vrouw, tegen haar zin, weinig verantwoordelijkheden gehad. Haar vader behandelde haar als een tweederangs kind, dat louter diende om uit te huwelijken. Al snel kom je er echter achter dat er iets raars aan de hand is, want bij de trouwerij is de zoon van de keizer helemaal niet aanwezig; hij zou te ziek zijn. Toch is het huwelijk geldig en moet je van de keizer een nederzetting opstarten op een eiland in de buurt. Zonder enige ervaring besluit je de uitdaging aan te gaan, want veel anders zit er ook niet op.

Het verhaal is zeker niet diepgaand, maar dat is niet erg. De tussenscenes zien er goed uit, behalve als de monden door een bug af en toe niet bewegen. Het avontuur schept vooral ruimte om Anno spelenderwijs te leren, zonder dat je jezelf beperkt voelt. Beetje bij beetje krijg je meer mogelijkheden, waardoor het spel ook voor mensen die de franchise helemaal nog niet kennen, prima te tackelen is. Afhankelijk van jouw speelstijl duurt het verhaal een uur of vijftien, maar daarna kun je gewoon doorspelen.

Rome is niet in een dag gebouwd

De gameplay bestaat voor 95% uit het bouwen van nederzettingen op eilanden. Daarnaast is het mogelijk om te vechten, maar dit speelt (gelukkig) een bijrol. Erg interessant is de strijd namelijk niet. Maar goed, wat had je ook verwacht met het woord pax (vrede) in de titel. Dat betekent overigens niet dat je in je eentje aan het spelen bent, want je kunt bondgenootschappen sluiten met anderen en vooral veel handelen. Een leuk element is namelijk dat elk eiland een andere vruchtbaarheid heeft. Het kan dus heel goed zijn dat jij druiven kunt planten voor de wijn en ijzer kunt mijnen voor de wapens, maar dat olijven voor de olijfolie bij jou echt niet willen groeien. Je kunt dan of op zoek naar een ander eiland om je te vestigen, of gaan handelen.

Al die verschillende eilanden maakt het spel soms wel wat moeilijk om bij te houden. Er is altijd wat te doen. Gelukkig kun je automatische handelsroutes opzetten, zodat een eiland met rijke visgronden de vis bijvoorbeeld makkelijk kan exporteren naar je hoofdstad, want anders komen ze daar misschien wel om van de honger. Je moet je bevolking vooral tevreden zien te houden. Deze bevolking bestaat uit verschillende klassen, die elk eigen behoeften hebben. Zo kan de gewone man wel uit de voeten met wat pap, kleding en een markt in de buurt, maar wil de elite oesters en kaviaar bij de wijn.

Een leuke twist is dat het spel zowel in Italië als in het Keltische gebied bij Groot Brittannië speelt. Beide gebieden hebben een totaal ander landschap, met totaal grotendeels andere grondstoffen en zelfs met een andere cultuur. Je kunt zelfs kiezen of je de Keltische cultuur in tact wil houden, of wilt Romaniseren, zodat er een hybride cultuur ontstaat. Er is heel veel te bouwen en te verkennen, maar toch zou ik niet zeggen dat Anno 117 een heel complex spel is. Sommige mensen zullen het misschien wat te kabbelend vinden, maar anderzijds is het wel zo’n verslavende game, die je maar niet uit wil zetten. Nouja, af en toe moet dat wel gebeuren, want anders draait alles steeds langzamer en gaat op een gegeven moment de muziek zelfs haperen. Gelukkig helpt het volledig om het spel af te sluiten en opnieuw op te starten.

Pracht en praal

Tot slot wil ik het even hebben over de prachtige grafische stijl. Alles ziet er zo sfeervol en mooi ontworpen uit. Of het nou de omgevingen, de gebouwen, of de bevolking is, alles oogt top. Dit maakt het zeker extra leuk om je stad mooi op te bouwen en zelfs te versieren met standbeelden en dergelijken. Je krijg wel een beetje een kunstmatig geheel door de grid-structuur, maar in elk geval kun je gemakkelijk diagonaal bouwen. Als je stad echt uitgegroeid is tot een metropool, met stadsmuren, een theater, aquaduct en met buiten de muren nog wuivende velden met graan, lavendel en druiven, dan geeft dat een prachtig gevoel.

Conclusie

Anno 117: Pax Romana is een prachtig strategiespel voor mensen die graag willen bouwen en niet constant willen vechten. Bouw beetje bij beetje een prachtig eilandenrijk op en je bent zo tientallen uren verder. Enkele goede patches kan het nog wel gebruiken en misschien kunnen ze voor een uitbreiding nog wat leuke, spannende, twisten bedenken.