Tim Colman | Sunday 15 Feb 2026, 23:51

Dragon Quest VII is terug in nieuwe vorm op je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

Je avontuur begint op het rustige eiland Estard, als visserszoon die zich afvraagt of er meer is dan dit ene stukje land. Via de Shrine of Mysteries beland je in het verleden en ontdek je dat hele continenten uit de tijd zijn gewist, waarna je ze één voor één terug in het heden plukt. Die opzet is onveranderd tegenover het origineel, maar de manier waarop het wordt gebracht, voelt een pak moderner.

Square Enix stak alles in een “hand‑crafted” diorama‑stijl: dorpjes, kerkers en wereldkaart lijken miniatuurmaquettes waar je figuurtjes over verplaatst. Personages zijn uitvergroot en expressief, met zichtbaar uitgeruste wapens en schilden in gevechten, wat de oude designs een frisse, speelse flair geeft.

Op Xbox Series X|S draait het geheel soepel aan 60 fps met scherpe resolutie, waardoor die kleurrijke stijl echt tot zijn recht komt. HDR ontbreekt dan jammer genoeg weer, al valt dat dankzij de heldere art direction minder op dan je zou denken. Het voelt alsof je met speelgoedfiguurtjes in een vitrinekast aan het spelen bent – en dat is bedoeld als compliment. Op presentatieniveau voelt dit echt als de “definitive home console”-versie van Dragon Quest VII. De muziek is opnieuw georkestreerd, de sound mix is proper en effecten knallen lekker zonder te overdrijven. Combineer dat met de diorama‑look en je krijgt een JRPG die er tegelijk nostalgisch en verrassend fris uitziet.

Tijdreizen met bobbels

Dragon Quest VII stond altijd bekend als de langste van de reeks, met tientallen losse verhaaltjes op elk nieuw eiland. Reimagined probeert die structuur te behouden, maar snijdt veel ballast weg: minder nodeloze backtracking, kortere dungeongedeeltes en meer handige aanwijzingen om je naar de volgende plottrigger te duwen. Je reist met je jeugdvrienden door tijd en ruimte, en elk nieuw gebied voelt als een mini‑JRPG met een eigen drama: vervloekte dorpen, oorlogen, religieuze sekten, noem maar op. Dat geeft de game nog steeds die heerlijke “verhalenbundel”-sfeer, al merk je dat sommige episodes wat lang blijven hangen voor je echt mag knokken of voortgang boekt.

Een belangrijk verschil met de 3DS‑remake is dat party chat merkbaar afgeslankt is, waardoor je iets minder banter krijgt tussen je metgezellen. Het hoofdplot – stukje wereld vrijspelen, probleem oplossen in het verleden, continent redden in het heden – blijft bovendien vrij voorspelbaar, zeker vergeleken met moderner geschreven JRPG’s. Toch blijft de charme van Dragon Quest, met zijn droge humor en warme toon, moeiteloos overeind.

Turbo turn-based

De grootste ster van Dragon Quest VII Reimagined is het gevechtssysteem, dat de klassieke Dragon Quest‑formule neemt en die polijst tot één van de strakste turn‑based systemen van de reeks. Je hebt je vertrouwde aanvallen, heals en iconische spreuken, maar de manier waarop gevechten aanvoelen en verlopen is duidelijk gemoderniseerd. Ik lijst even de drie grootste tweaks op. Er zijn geen random encounters meer, maar vijanden die zichtbaar rondlopen op de map, net zoals in de 3DS‑versie. Je kunt vijanden op de map al een mep verkopen om ze al schade te berokkenen of zelfs instant uit te schakelen als je sterker staat, wat grind‑ en backtrack‑pijn fel reduceert. Acties worden per personage gekozen wanneer hun beurt komt, in plaats van alles vooraf in te vullen, waardoor je beter kunt inspelen op de verschillende parameters (zoals bv statuseffecten) in de gevechten. 
Daarnaast kun je gevechtssnelheid versnellen, auto‑battle inschakelen en zwakke encounters quasi op cruise control spelen. Dat maakt de grind niet alleen veel draaglijker, maar zelfs bijna ontspannend, zodat je hoofd breinruimte kan bewaren voor de pittigere bossfights.

Door alle quality‑of‑life en buffs richting de speler is Dragon Quest VII Reimagined merkbaar makkelijker dan het origineel en ook milder dan sommige andere moderne JRPG’s. Random encounters zijn goed behapbaar, grind is vlot en je krijgt veel tools om jezelf uit moeilijke situaties te redden. Voor veel spelers is dat een zegen, want het maakt een extreem lang avontuur eindelijk verteerbaar zonder gids en spreadsheet. Maar als je leeft voor oldschool wreedheid – lange dungeons zonder save, onzichtbare triggers en bossfights die je hele party wipen – dan kan deze versie aanvoelen alsof hij de scherpe randjes iets té enthousiast heeft afgerond. Daar tegenover staat dat de game nu veel beter geschikt is als instap‑Dragon Quest voor Xbox‑spelers die XI al leuk vonden en “nog eens zoiets” zoeken, maar dan met tijdreizen en jobs. Zeker op een platform waar turn‑based JRPG’s nog altijd schaars zijn, is dit een bijzonder welkome toevoeging.

Job hoppen met Moonlighting

Waar Dragon Quest VII altijd al uitblonk, was zijn job systeem en Reimagined gaat daar nog eens stevig bovenop zitten. Naast de gebruikelijke mix van basis‑ en gevorderde klassen introduceert deze versie Moonlighting: twee jobs tegelijkertijd inzetten. Je kan nu creatievere builds maken, bv. een Priest/Warrior‑hybride die tegelijk klappen uitdeelt en party in leven houdt. Vocation‑specifieke perks komen pas echt tot leven in combinatie met de tweaks in het gevechtssysteem, waardoor je timing en opbouw van die meter belangrijker wordt dan ooit.

Nadeel is wel dat dit hele systeem overweldigend kanworden voor nieuwe spelers, zeker wanneer je begint te experimenteren met suboptimale combinaties. De game is heel toegankelijk qua moeilijkheid, maar qua build‑planning zit er stiekem nog altijd een stevige laag oldschool complexiteit onder de motorkap. Een leuk detail is dat je nu vijf helden tegelijk kan meenemen, met een vijfde personage dat als wissel in battle fungeert. Het klinkt klein, maar tactisch maakt het veel uit: je kan een fragile glass cannon op de bank houden tot het moment dat je zijn ultieme skill nodig hebt.