Tim Colman | woensdag 9 Sep 2026, 1:11

Nostalgisch aanvoelende actie, dat is Duskfade!

Gespeeld op Xbox Series X

Wanneer je voor het eerst de wereld van Duskfade betreedt, word je meteen overvallen door een gevoel van vertrouwde nostalgie. De game is duidelijk geïnspireerd op klassieke PS2 games als Kingdom Hearts en Jax & Daxter. Je kruipt in de huid van een jonge protagonist die terechtkomt in een schemerig universum waar licht en duisternis een constante strijd voeren.

Keyblades, Key-zwaarden en Key-chaos

Duskfade vertelt het verhaal van Zirian, een jonge jongen die verdacht veel op Sora uit Kingdom Hearts lijkt en zijn zus Allira, een klokkenmaakster. Na de dood van hun heldhaftige grootvader sluit Allira zich op om aan een project te werken dat uiteindelijk een mysterieuze toren in Tick Town doet uitbarsten. Zirian begint vervolgens aan een missie om Allira te redden, met het klokarmzwaard Minutero en zijn nieuwe metgezel Cuckoo aan zijn zijde.

Het is een opzet die vanaf de eerste minuut klassiek aanvoelt, maar Duskfade weet zijn wereld toch een eigen identiteit te geven. De artistieke vormgeving is ronduit charmant, met op anime personage ontwerpen en zacht verlichte omgevingen waardoor elke nieuwe locatie eruitziet als een levend schilderij. De beelden spatten van het scherm met haarscherpe details in een framerate van 60 per seconde, waardoor verkennen een waar genot is.

De kern van Duskfade ligt in het realtime vechtsysteem, dat flitsend en enorm bevredigend is. Je begint met lichte en zware zwaardzwaaien, maar het duurt niet lang voordat je ingewikkelde luchtcombo's aan elkaar rijgt, door vijandelijke aanvallen heen sprint en elementaire spreuken gebruikt om hordes schaduwmonsters uit te schakelen. De game beloont agressief spel en moedigt je aan om dicht bij vijanden te blijven en speciale vaardigheden direct in je mêlee gevechten te verweven.

Naarmate je verder komt in het avontuur, ontgrendel je verschillende vechtstijlen en elementaire eigenschappen die het gedrag van je wapen volledig veranderen. Het ene moment zwaai je met een vurig zwaard om de verdediging van een gepantserde vijand te doorbreken en het volgende moment zweef je met bliksemmagie door de arena om vijanden in de lucht neer te schieten. Dit zorgt voor een heerlijk dynamische flow waarin je constant je tactieken aanpast aan wat de game je voorschotelt.

Waar de gevechten echter echt tot hun recht komen, zijn de bossfights. Duskfade bevat een indrukwekkende reeks enorme gevechten die scherpe reflexen en slim gebruik van al je vaardigheden vereisen. Een schermvullende laserstraal op het laatste moment ontwijken, de lucht in springen om de gloeiende zwakke plek van een gigantisch monster te raken en het vervolgens afmaken met een explosieve ultieme aanval voelt fantastisch aan met de Xbox-controller.

Zweven en verdwalen in het plotrijk

Helaas laat het verhaal, ondanks dat het vechten tegen monsters geweldig is, wat te wensen over. Zoals het een echte actie-RPG betaamt, begint Duskfade als een simpel verhaal over het redden van je zus en thuisstad, maar het ontaardt al snel in een wild ingewikkeld web van alternatieve dimensies, vergeten herinneringen en vage monologen. Tegen de tijd dat je de tweede helft van de campagne bereikt, wordt het plot te langdradig en moeilijk te volgen.

Ook het tempo lijdt merkbaar onder deze middelste hoofdstukken. Net wanneer je het gevoel hebt dat het verhaal momentum opbouwt naar een dramatische climax, remt de game af en word je gedwongen om fetch-quests te voltooien of terug te keren naar eerder bezochte gebieden om magische artefacten te verzamelen. Wat een compact actieavontuur van twintig uur had kunnen zijn voelt uiteindelijk uitgerekt aan.

Wanneer je geen schaduwmonsters in elkaar slaat, zul je een flinke tijd besteden aan platformen en navigeren door de complexe levelontwerpen van de game. Hoewel het verkennen van de omgevingen over het algemeen leuk is, voelen de springmechanismen zelf verrassend onnauwkeurig aan. De bewegingen van je personage in de lucht voelen zweverig aan, waardoor landen op kleine platforms veel stressvoller is dan nodig.

Deze zweverigheid wordt nog versterkt door incidentele cameraproblemen. Hoewel de camera prima werkt in grote, open buitenruimtes, loopt hij regelmatig vast. Wanneer je een precieze ontwijking uit probeert te voeren terwijl de camera vastzit in een stenen pilaar kan dat leiden tot ronduit frustrerende en onverdiende doden.

Een muzikale knuffel voor je oren

Waar Duskfade onvoorwaardelijk in uitblinkt, is de audiopresentatie. De soundtrack is ronduit fenomenaal en biedt een rijke mix van meeslepende orkestrale stukken tijdens spannende gevechten. De game slaagt er ongelooflijk goed in om de grootsheid en emotionele impact van de wereld over te brengen en tilt scènes naar een hoger niveau. Het geluidsontwerp tijdens gevechten is eveneens indrukwekkend. Elk zwaardgekletter, elke magische explosie en elke succesvolle parade wordt begeleid door heldere, krachtige audiofeedback die je aanvallen krachtig en zwaar laat aanvoelen. Combineer dat met solide Engelse stemacteurs voor de hoofdpersonages, en je hebt een audiopakket dat voor een indiegame ver boven zijn gewichtsklasse uitstijgt.