Gespeeld op Xbox Series X.

Pragmata speelt zich af op de maan en valt meteen op in de lange reeks aan sci-fi actie games door z’n eigenzinnige toon en vormgeving. De game laat je een ogenschijnlijk verlaten onderzoeksfaciliteit onderzoeken waar iets flink misgelopen is. Je volgt Hugh en Diana, twee personages die noodgedwongen moeten samenwerken terwijl een vijandige AI de boel overneemt. Genoeg dus om de nieuwsgierigheid te prikkelen, maar kan Pragmata de spanning volhouden tot de credits?

Maanbasis met kuren

Een korte intro geeft je net genoeg om Hugh te leren kennen voordat een malafide AI het ruimtestation van de maan en de eindeloze voorraad robots tegen zijn bemanning keert, waardoor hij de enige overlevende blijft. je volgt nog kort een gesprek over hoe het bedrijf waar Hugh voor werkt op grote schaal 3D-printen gebruikt om alles wat er op de maan bestaat te fabriceren. Het is een effectieve opener voor de twaalf uur durende campagne. Het verhaal gaat niet veel dieper in op Hugh’s werkgever, maar legt de focus vooral op een mensachtig robotmeisje genaamd Diana, die al snel de partner in crime van Hugh wordt – zij zorgt voor het hacken terwijl hij voor het schieten zorgt, en dit is waar Pragmata schittert.

De setting doet heel wat van het zware werk en vertelt bijna meer dan de dialogen zelf. De maanbasis voelt koud en onheilspellend aan, alsof je voortdurend rondloopt in de nasleep van een ramp. Dat soort locaties werken altijd wel goed in science-fiction games, maar Capcom lijkt hier echt in te zetten op een combinatie van verlaten technologie, AI-dreiging en een broze menselijke band. Daardoor overstijgt de game wel de standaardopzet zoals we die in Dead Space en The Callisto Protocol zagen.

Het gaat in Pragmata niet alleen om de strijd om te overleven, maar je start ook een zoektocht naar antwoorden in een universum dat vijandig tegenover je staat. Die spanning wordt bovendien geholpen door het feit dat het verhaal niet alles meteen blootgeeft. Je moet stukjes informatie zelf samenleggen, terwijl de relatie tussen Hugh en Diana langzaam vorm krijgt. Dat is slim gedaan, want het houdt de boel interessant zonder voortdurend met uitleg te zwaaien. Hugh is daarbij geen standaard stoere actieheld en Diana is duidelijk meer dan een handige sidekick. Samen zorgen ze voor een dynamiek die de game meer identiteit geeft dan een zoveelste “man in pak schiet op robots”-verhaal. Het einde van de game laat genoeg vragen open om je nog lang te laten nadenken over wat er precies is gebeurd op die eenzame maanbasis. Het is een gedurfde keuze van Capcom om niet alles met een strikje eromheen in te leveren.

De donkere kant van de maan

Pragmata’s stijl is best te omschrijven als strak en kil. Veel blauw en wit gemengd met stevig wat verval. De metalen gangen, gesloten ruimtes en het diffuse licht geven de game een klinische maar tegelijk mysterieuze look, waardoor je constant het gevoel hebt dat er iets niet klopt. Ook het geluid helpt die spanning mooi opbouwen: de omgeving klinkt hol en onrustig, met subtiele elektronische klanken en dreigende effecten die nooit te veel op de voorgrond treden.

Dat zorgt ervoor dat Pragmata niet alleen interessant oogt, maar ook goed aanvoelt als sfeervolle sciencefictionervaring. De manier waarop stofdeeltjes dansen in de schaarse lichtinval en hoe Hugh’s pak reflecteert op de glanzende vloeren, laat zien dat Capcom de kracht van de Xbox Series X goed benut. Het is een visueel feestje dat de eenzaamheid van de ruimte bijna tastbaar maakt.

Ondanks de strakke presentatie zijn er momenten waarop de eentonigheid van de maanbasis toeslaat. Gelukkig wordt dit in Pragmata vaak gebroken door indrukwekkende set pieces waarin de zwaartekracht een loopje met je neemt of Diana haar unieke gaven inzet om de weg vrij te maken.

Astronauten met een handleiding

Pragmata toont stap voor stap waar het gameplaymatig voor staat. De actie draait namelijk niet alleen om schieten, maar ook om hacken. Het is die combinatie die elk gevecht een stuk tactischer maakt dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Je bent dus niet alleen bezig met mikken en ontwijken, maar ook met het slim openbreken van vijanden zodat je ze daarna efficiënt kunt afwerken. Het hacken werkt via een interface die boven de vijanden verschijnt. Terwijl Hugh zijn vuurwapens gebruikt om vijanden op afstand te houden, moet je korte, snelle beslissingen maken over welk systeem je platlegt. Schakel je de wapens van een robot uit, of ga je voor zijn voortbeweging? Het geeft de gevechten een eigen ritme en de manier waarop vijanden uit elkaar vallen bij een succesvolle hack is uiterst bevredigend. Op een gegeven moment klikt het gewoon allemaal in elkaar en vinden je vingers hun eigen ritme in de combinatie tussen mikken en je een weg banen door de verschillende circuits om een succesvolle hack te doen slagen. 

Die opzet is tegelijk ook de grootste troef van Pragmata. Capcom lijkt hier te mikken op een actiegame waarin je constant keuzes maakt: eerst ontregelen, dan toeslaan, ondertussen overleven. Pragmata vraagt net ietsje meer van z’n speler. De combinatie van actie en hacking betekent dat je nooit helemaal op automatische piloot kan spelen. Dat maakt de game spannender, maar ook zeker wat veeleisender dan een standaard shooter.

Het risico is natuurlijk dat je in de hitte van de strijd soms de mist in gaat met de knoppencombinaties. Het scherm kan soms wel zo vol staan met visuele effecten en vijandige projectielen dat je letterlijk de weg kwijtraakt. Toch voelt elke geslaagde hack als een kleine overwinning, vooral wanneer je een gigantische mechanische bewaker tegen zijn eigen bondgenoten keert.