Tim Colman | maandag 8 Jun 2026, 15:59

Een horrorervaring op je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

Project Songbird is een van die games waarbij je snel merkt dat het niet alleen maar angst wil opwekken om het angst opwekken zelf. Dakota, een muzikant met een ernstige writer's block, trekt zich terug in een afgelegen hut in de Appalachen om aan een nieuw album te werken, en dat is het begin van haar ellende.

 

Muziek met scherpe randjes

Wat meteen opvalt, is dat Project Songbird niet zomaar een zoveelste luide horrormachine probeert te zijn. In plaats daarvan kiest de game voor dat ongemakkelijke gevoel dat langzaam onder je huid kruipt. Dat werkt goed, want de horror komt hier niet alleen van monsters of donkere gangen, maar ook van de angst dat de creativiteit opraakt. Je voelt al snel dat dit geen gemakkelijke reis zal worden.

De setting draagt daar enorm aan bij. Een afgelegen hut in een bosrijk gebied is natuurlijk een klassiek recept voor ellende. De game geeft het echter genoeg eigen karakter met visueel prachtige omgevingen die een filmische sfeer creëren die je nodig hebt in dit soort horror: net mooi genoeg om je te boeien, maar je blijft je afvragen of alles wel goed gaat.

De game presteert ook op audiogebied uitstekend. De soundtrack is opmerkelijk dynamisch en wordt gedragen door leden van Auric Echoes, wat de game een unieke muzikale identiteit geeft. In een game die draait om een muzikant en zijn mentale crisis is dit geen onbelangrijk detail. Hier voelt het als onderdeel van het verhaal, en dat geeft Project Songbird net dat beetje extra karakter.

Wanneer de hut terugstaart

Qua gameplay houdt Project Songbird het relatief compact. Je verkent de omgeving, lost puzzels op en komt onderweg confrontaties tegen waarbij je zowel mêlee- als afstandswapens gebruikt. Het is geen spel dat je overweldigt met systemen, en dat is juist heel goed. De focus ligt op het opbouwen van spanning.

De gevechten zijn compact, maar doelgericht. Je werkt met upgradebare wapens, dus je moet niet zomaar blindelings vooruit stormen zoals in een standaard actiespel. Dat past goed bij de sfeer, omdat het elke confrontatie net iets meer gewicht geeft. Bovendien zorgt het permadeath-systeem ervoor dat je nooit helemaal achterover kunt leunen. Eén fout kan echt grote gevolgen hebben. Soms is dat heerlijk spannend, soms gewoonweg meedogenloos.

En dat is ook een van de dingen die Project Songbird scherper maakt dan de gemiddelde horrorervaring. Het spel wil niet dat je je op je gemak voelt. Je moet opletten en accepteren dat fouten hier sneller worden afgestraft dan in veel andere games. Voor mij werkt dat meestal beter dan goedkope jumpscares, hoewel ik me prima kan voorstellen dat sommige spelers liever wat meer ademruimte hadden gehad.

Vliegensvlug naar de credits

Het grootste nadeel is de speelduur. Plan een avondje gamen in, een sessie van vier tot vijf uur. Tegen de tijd dat de sfeer je echt in zijn greep heeft, is Project Songbird alweer bijna afgelopen. Dat is niet per se slecht, maar het betekent wel dat de impact soms wat sneller verdwijnt dan je zou willen.

Die korte speelduur hangt natuurlijk samen met de aanpak: dit is geen enorme openwereld-horror, maar een compacte verhaalervaring. Daardoor voelt de game soms bijna aan als een goed horroralbum: de nummers zijn perfect, de sfeer klopt, maar voor je het weet is de laatste noot al gevallen.

Wat betreft herspeelbaarheid biedt de game ook niet veel. Als je het plot en de belangrijkste plotwendingen eenmaal hebt gezien, blijft er vooral een sterke eerste indruk over. En eerlijk gezegd: dat is niet ongebruikelijk in dit genre. Maar het verklaart wel waarom Project Songbird beter werkt als een intense avondtrip dan als een game waar je wekenlang aan verslaafd raakt. En dan de belangrijkste vraag: is het echt eng? Ja, maar niet op een goedkope manier. Project Songbird is vooral onaangenaam en psychologisch verontrustend. De horror komt voort uit de sfeer, de muziek en het gevoel dat je geest langzaam tegen je begint te werken.