Tim Colman | zondag 13 Sep 2026, 0:56

Een gloednieuwe tactische Star Wars game voor je Xbox!

Gespeeld op Xbox Series X.

Toen Electronic Arts en ontwikkelaar Bit Reactor aankondigden dat ze werkten aan een turn-based tactische Star Wars-game, hielden veel XCOM-veteranen hun adem in. Een genre dat draait om meedogenloze keuzes, kanspercentages en permanente dood gecombineerd met een van de grootste popcultuurfranchises ter wereld: is dat de ultieme droomcombinatie of een recept voor een verwaterde sprookjeservaring?

Huursoldaten, droids en een vleugje Force

In Star Wars Zero Company kruip in de huid van Hawks, een voormalige Republic officer die na de nodige tegenslagen de leiding krijgt over 'Zero Company'. Dit is geen gladgestreken leger van identieke klonen, maar een bonte verzameling van huurlingen, een verdwaalde Mandalorian, droids en zelfs een Jedi. Je opereert vanaf een omgebouwd vrachtschip genaamd The Den, dat fungeert als je mobiele thuisbasis. Vanuit hier voer je geheime operaties uit tegen een dreiging die de melkweg in een totale chaos dreigt te storten.

Wat meteen opvalt aan het verhaal is dat het de bekende Star Wars-clichés overstijgt. Ja, er zijn blasters en lichtzwaarden, maar de focus ligt voornamelijk op de menselijke kant van het conflict. De personages aan boord van je schip hebben uitgesproken meningen en botsen regelmatig met elkaar. De interacties tussen je squadleden tussen de missies door zijn fantastisch geschreven en volwaardig ingesproken. Het bouwt een geweldige sfeer op waarbij je écht om je crew gaat geven.

Minder schuilen, meer slopen

Star Wars Zero Company voelt meteen vertrouwd voor iedereen die ooit een turn based strategiegame heeft gespeeld. Je zet een team van vier operators neer op het veld, zoekt dekking, beheert je actiepunten en hoopt dat de kansberekening van je schot gunstig gezind is. Maar wie denkt dat dit een simpele kloon is van XCOM met een Star Wars-skin, komt bedrogen uit. Zero Company beloont een agressieve speelstijl.

De gevechten draaien enorm om synergie tussen je eenheden. Zet je je droids in om vijanden uit hun dekking te drijven met een strategische explosie, dan kan je sniper vervolgens een dodelijke reactieschoot lossen. Heb je een Jedi in je team? Die speelt weer totaal anders door Force-krachten te gebruiken om troepen van de Separatisten naar je toe te trekken, waarna je brawler ze met een zwaar melee-wapen opvouwt. Het voelt ontzettend bevredigend wanneer een ingewikkeld plan vlekkeloos uitpakt en je een complete linie aan gevechtsdroids in één enkele beurt tot schroot verwerkt.

Lopen voor de vorm

Toch heeft Bit Reactor een paar keuzes gemaakt die de flow van de game wat onderbreken. Tussen sommige gevechtsfases door schakelt de game onverwachts over naar een derdepersoonsperspectief waarin je Hawks direct bestuurt om door een straat naar de volgende gevechtszone te wandelen. Hoewel deze segmenten laten zien hoe sfeervol en gedetailleerd de omgevingen zijn ontworpen, voegen ze inhoudelijk vrijwel niets toe. Er zijn geen puzzels en geen vijanden te bekennen.

Een ander puntje van kritiek is de variatie in vijanden naarmate de campagne vordert. Het begint leuk met B1- en B2-droids, huurlingen en sekteleden op te blazen. Maar na een uur of twintig heb je de meeste wel al eens gezien en om zeep geholpen. Afgezien van de indrukwekkende en over het algemeen lastige gevechten tegen rollende Droideka’s, vervallen veel missies na verloop van tijd in het uitschakelen van bekende doelwitten. Gelukkig maken de wisselende missiedoelen veel goed.

Buiten de gevechten om ben je op The Den constant bezig met het managen van je organisatie. En dat systeem is verrassend diep. Je moet keuzes maken over welke onderzoeken je start, welke wapens en bepantsering je fabriceert en welke strategische Sabotage-operaties je uitvoert op de galaxy-kaart. Tijd is hierbij een cruciale factor: elke actie kost 'cycles'. Als je te lang wacht met het aanpakken van een dringende dreiging, kan dat permanente gevolgen hebben voor het verloop van je campagne.

Bovendien kunnen je squadleden gewond raken of zelfs permanent sterven als je op het veld verkeerde keuzes maakt. Dit geeft elke beslissing een flinke lading spanning. Het personaliseren van je troepen — van hun wapen-loadouts en vaardigheden stamboom tot hun helmen en tatoeages — zorgt ervoor dat elk verlies ook echt pijn doet.

Toestanden op de Series X

Op technisch vlak is Star Wars Zero Company op de Xbox Series X helaas niet helemaal vrij van zonden. Visueel staat de game zijn mannetje: de lichteffecten van blasterkogels die door donkere steegjes vliegen en de details op de pantserplaten van je soldaten zien er prachtig uit. Ook de audiovisuele presentatie is om van te smullen, met een dynamische soundtrack die naadloos inspeelt op de spanning op het slagveld.

Daartegenover staat dat de framerate op drukke momenten merkbaar kan inzakken. Ook wil de dynamische gevechtscamera af en toe de mist in gaan. In plaats van een spectaculaire close-up van een genadeloze krachtige treffer, kijkt de camera soms vol overgave tegen een grijze betonnen muur aan. De game kan daarnaast heel af en toe even kort 'bevriezen' wanneer de AI zijn zet berekent. Spelbrekend is het gelukkig niet, maar het haalt wel de nodige stroom uit een verder uitstekend gepresenteerde ervaring.