Tim Colman | Thursday 8 Jan 2026, 0:03

Klaar om weer een kleine nachtmerrie te beleven op je Xbox? Lees onze recensie van Little Nightmares III!

Gespeeld op Xbox Series X. Ook beschikbaar op Xbox One.

Little Nightmares 3 is een spel waar je je best even voor moet schrap zetten: de derde telg uit de serie laat het oude vertrouwde Tarsier achter zich en geeft Supermassive Games het stuur in handen. Met een frisse insteek, co-op opties, en flinke trekjes van eerdere delen probeert de game zowel fans als nieuwkomers te boeien. Maar lukt dat ook, of blijft de schaduwwereld deze keer hangen in zijn eigen duisternis?

Sfeer troef

Little Nightmares 3 slaagt er als geen ander in om – ondanks dezelfde engine en artistieke stijl als zijn voorgangers – een onmiskenbare sfeer neer te zetten. De groteske en uitvergrote omgevingen ademen onheil en mysterie, waarbij elk level je het gevoel geeft klein en kwetsbaar te zijn in een nachtmerrieachtige speeldoos vol bizarre bewoners. Vooral het Carnevale-hoofdstuk springt eruit, met kleurrijke taferelen en een chaotische vrolijkheid die je even laat vergeten hoe claustrofobisch en dreigend de rest van de game is. Hier laat Supermassive zien dat het snapt hoe je met licht, kleur en design de toon zet, ondanks een verder grillig ritme in het spelverloop.

Nieuwe tools, nieuwe kansen

Het duo Low en Alone brengt een frisse wind naar de gameplay met hun eigen unieke gereedschappen: een pijl-en-boog en een moersleutel. Dat klinkt op papier als een gamechanger, vooral gezien de verschillende puzzels en platformsecties waarin hun krachten tot uiting kunnen komen. De glij-paraplu voegt even een verticaal tintje toe, en enkele lichte mechanieken rond schaduw en licht zorgen ervoor dat je soms daadwerkelijk moet nadenken buiten de gebaande paden. De puzzels zijn daardoor toegankelijk, en soms zelfs uitgesproken inventief, vooral richting het einde wanneer het spel experimenteert met “realiteit”.

Platformen met een kater

Het grootste probleem van Little Nightmares 3 is het tergend langzame tempo, met meer herhaling dan je lief is. De lineaire opbouw en herhaalde platform-puzzels voelen vaak als een lesje trial-and-error, waarbij je bij de minste misstap meteen terug bij af bent. Vooral de rug-aan-rug-sessies waarin je sluipt, kratten verplaatst, of synchroon sprongen doet, wekken al snel ergernis. Ook de frequent opduikende race-voor-je-leven-momenten zijn vaak maar wat proberen: je hebt meestal geen idee wat precies van je verwacht wordt tot je alweer opgegeten of geplet bent door een monster, wat de spanningsboog van frustratie sneller laat knappen dan van angst opbouwt.

De co-op die tegenwerkt

Co-op lijkt op papier een goed idee. Een gedeelde nachtmerrie is nu precies het soort ervaring waar deze reeks om bekendstaat, maar in de praktijk blijkt het systeem niet flexibel: je moet samen starten en samen eindigen. Drop-in spelen kan niet en de AI-partner bakent amper beter je weg dan een hersenloze pop aan een touwtje. Dat zorgt voor de nodige frustratie als je partner (of de AI) weer eens niet goed oplet, traag reageert, of net te laat samenwerkt, wat je regelmatig het leven kost.

Oude trucjes in een nieuw jasje

Hoewel de visuele flair overeind blijft, brengt Little Nightmares 3 weinig écht nieuws. De puzzels leunen zwaar op dezelfde trucjes uit eerdere delen, de sfeer blijft beklemmend maar mist af en toe de verrassing, en zelfs de vijanden lijken op varianten die je al kende. Ook de gereedschappen van Low en Alone blijken bij nader inzien niet veel meer dan een excuus voor lineaire puzzels met een twist – de boog schiet vrijwel alles stuk wat gemarkeerd is en de moersleutel fungeert hoofdzakelijk als universeel breekijzer.

Licht uit, spot aan!

De presentatie doet echter wat het moet: de graphics zijn, ondanks soms storende duisternis, indrukwekkend in hun groteske detaillering. De soundtrack is subtiel en verontrustend, en de animaties van zowel hoofd- als vijandelijke personages verdienen een pluim. De accessibility-features zijn een pluspunt en het gebruik van lichteffecten draagt bij aan het overvallen gevoel, al werkt de combinatie met de hoekige camera soms juist tegen – het is regelmatig gokken waar je nu precies staat ten opzichte van een springplank of randje.

De game blijft, zeker richting de tweede helft, trouw aan zijn roots: beklemmend, surrealistisch en bij vlagen ronduit creepy. Hier blinkt het spel uit, al voelt het opnieuw als “meer van hetzelfde” en zullen ervaren spelers het gevoel hebben dat ze deze duistere droom al eens hebben uitgezweet.